noem het een lange pauze, maar ik zou maar zo eens terug kunnen komen..
- « Vorige Pagina
- 1
- 2
- 3
- 4
- …
- 89
- Volgende Pagina »
Wie het lukt om niet mee te lachen (ook niet glimlachen) krijgt een cadeau naar (mijn) keuze!
Wie is er niet grootgeworden met Peter Schilling?
Balkon schoon - check.
Broodjes, koffie, jus - check.
Zon - check.
Boek - check.
Eerst het zuur, dan het zoet. Dat zei Jan Peter ooit tegen ons allen. En ik zeg het tegen de kat. De buurvrouw heeft haar geadopteerd. Ze weet zeker dat het moet, waarschijnlijk omdat de kattenfluisteraar in het wildekattenbos van het asiel het zachtjes tegen haar zei. De hippies van de overkant zorgen niet goed voor het beestje. Heus, de buurvrouw weet het zeker. Ze kan een rondje lopen in haar eigen vacht, de kat, zo dun is ze.
Eerst logeerde het beest in een kartonnen doos van de Praxis. Er kwam net geen elfstedentocht.
„Je kunt een kat niet dood laten vriezen!”
Nee. Vooruit dan.
Er kwam een deken. „Zou dit genoeg zijn?”
En een wollen trui. „Ah.. gebruik ik toch niet meer.”
En nog een. „Twee euro bij de Terre des Hommes!”
„Buurvrouw, die doos dat kan echt niet langer zo.”
„Nee.. precies.. dat kan echt niet. Geen gezicht ook!”
De kat kreeg een decoratief aardappelkistje.
„Bij Stiefbeen en zoon gekocht, paar euro!”
Goed.
Maar het is ook mijn portiek. Dus gaf ik een week lang, wanneer ik in het portiek was, de kat nèt geen schop. En zie meneer Pavlov, zodra het beest het vermoeden heeft dat ik er aan kom, sprint hij zijn doos uit. Ha, zonder hem te raken.
Nou ja, één keer een beetje. Het ging per ongeluk. Dat was zuur voor de kat en ook een beetje voor mij. Sorry.
Nu gaat het heel goed. Ik verschijn, de kat verdwijnt.
Dat is het zoet.
Als ik er niet ben, zit ze in haar doos.
Dat is haar zoet. En dat ze allerlei andere katten heeft gemobiliseerd om de deurmat er onder pissen.
Mijn deurmat.
Bedankt, Jan-Peter.
Met de gordijnen dicht was het alvast voorjaar, vanochtend. Ik zag het en viel terug in slaap. Later, aan het ontbijt, was de lucht gewoon weer grijs. En de bomen nog kaal.
Mijn achterburen zijn met veel in deze tijd van het jaar. Ze wonen gestapeld en delen portieken. En allemaal kunnen ze recht naar binnen kijken door het grote raam. Nog even en dan verdwijnen ze weer achter de bladeren aan de bomen.
In de grootste boom, bovenaan, ligt een nest tussen de takken. Vorige week scharrelde een ekster rond in het nest. De ekster werd gisteren verjaagd door drie kraaien. En de kraaien worden op hun beurt vast nog verjaagd.
Uiteindelijk wordt het nest weer bewoond, net als vorig jaar en het jaar daarvoor. Wordt het schoongemaakt en klaargemaakt voor de lente en de zomer. Alles wat nu gebeurt, zijn schijnbewegingen. Ruiken aan de lente, net als hier.
Hoewel het natuurlijk onderdeel uitmaakt van een vreselijk bericht, vol ellende en gruwelen, ontging me de wonderlijke schoonheid van deze zin niet. Integendeel, ik waande me in Kuifje. Of Groeten uit de Rimboe.
"Tijdens de vriendschappelijke wedstrijd tussen de teams van Nyuki en Socozaki in het Matokeo-stadion in Butembo, in de oostelijke provincie Noord-Kivu, brak paniek uit onder de bezoekers nadat de doelman van een van de ploegen had geprobeerd het verloop van de wedstrijd met hekserij te beïnvloeden."
