Ik zit op een bankje op perron drie en wacht op haar. De zon schijnt, vrolijk bijna, en het is warm. Soms hangt de symboliek ook helemaal niet in de lucht. Het is volop lente en in Irak wordt volop gevochten, maar nog geen trein.
Voor het Zaterdags Bijvoegsel is een Amerikaanse specialist ge?nterviewd. Het gaat over de strategische manoeuvres van de Geallieerden. 'Shock and Awe' en meer van dat soort dingen. Allemaal heel interessant, maar ik, de lezer, ben het gewauwel over oorlog wel wat zat.
Ik kijk voor de zoveelste keer op en zie nu w?l een trein naderen. Spoor drie is er ??n dat hier eindigt. Dat zij op dat spoor binnenkomt is dan wel weer symbolisch. Ik sta op. De trein stopt en ik voel een lichte opwinding, als altijd, wanneer ik haar afhaal. Verder is niets normaal en ik huiver.
De deuren gaan open, ze zal wel voorin zitten. Maar daar stappen alleen vreemden uit. Ik wiebel van de buitenkant van mijn ene voet naar de andere en werp nog een blik op mijn krant. Pas dan zie ik het groot afgedrukte citaat van de gepensioneerde generaal.
kan ieder strijdplan de prullenbak in."
TEST..