Ik was in Hedon, afgelopen woensdag. Dat is een poppodium in Zwolle. De verhouding tussen podium en zaal is 1:1. Je zit er altijd dicht op het podium. Die intimiteit is goed voor het contact met het publiek, zullen de ontwerpers gedacht hebben, toen ze de zaal ontwierpen. Ik zat in de zaal, in het donker. T. stond op het podium, in de schijnwerpers. T. gaf zijn examenconcert om het conservatorium af te ronden. Hij studeerde af op saxofoon -mocht je dat zo kunnen zeggen.
Het was vreemd om hem in roze en oranje en geel licht te zien. Het was de eerste keer sinds acht jaar en het praatte zo lastig bij op deze manier. T. blies jazz uit zijn sax. Daar kan ik niets mee, jazz uit een saxofoon. Binnen twee minuten dwaalt mijn blik het podium af, mijn gedachten Zwolle uit. De muziek wordt achtergrond.
Ik was met twee middelbare schoolvriendinnen gekomen. Ik dacht aan de twee en T. en ik, die een tamelijk eng kliekje vormden in het examenjaar. Dat is negen jaar geleden. Zo'n clubje dat ongeveer een eigen taal bij elkaar verzint en waar je niet bij wilt zitten als buitenstaander. Zo'n clubje dat gevoed wordt door pauzeroddel en excursieavontuur. En ook zo'n clubje dat na het eindexamen binnen een jaar uit elkaar valt.
T. blies en blies en was toen klaar. De examencommissie ging in de bar ernaast bij elkaar zitten en bespraken wat ze voor het examenoptreden zouden geven. De twee en ik wachtten en liepen de bar in. T. kreeg een 8,5 en iedereen wilde hem feliciteren. Wij ook. We sloten aan in een lange rij. Het leek net een begrafenis of een bruiloft.
Ik feliciteerde T. en hij kreeg een cadeau van ons. Dat verdween op een tafel achter hem. We zeiden "Wat goed!" en "Lang niet gezien. Hoe is het?". Hij keek gelukkig, maar erg vermoeid en zei "Dank je" en "Goed" en de twee en ik gingen naar huis. Ik heb T. de hele avond gezien en twintig woorden met 'm gewisseld. Dat is nog eens een weerzien.
Tssss!