We liepen van Groot Wetsinge naar Klein Wetsinge. Of het was andersom, dat zou ook kunnen. De laatste kilometers van de pakweg twintig van Groningen naar Sauwerd. Met zijn vieren, A., haar twee beagles en ik. We deden een rondje als oefening voor de Vierdaagse en ook gewoon, omdat het mooi weer was. Een avondrondje, vanaf vijf uur, vlak na de regen, dat roken we overal.
De Wetsinges komen na Garnwerd. Garnwerd, da's de molen, de kerk, een caf? en wat huizen op een terp langs het Reitdiep. Bescheiden nieuwbouw daarachter, oneindig veel weilanden eromheen. Het kan nooit meer dan duizend inwoners hebben. Het was feest in het dorp. We liepen langs een grote donkere tent, waaruit vaag muziek klonk. Een accordeonist zat op een klein podium.
Er was kermis. Een zweefmolen, een kinderdraaimolen, grijpmachines en een oliebollenkraam. A. trakteerde op een Berliner bol en we liepen nog maar eens langs de feesttent. Het miezerde inmiddels weer. De accordeonist bleek in gezelschap van een meneer met een banjo en iemand op drums.
Er stonden veel houten stoeltjes en sommigen waren ook bezet. Mannen op klompen, zoveelste generatie Garnwerders, ze wonen in de nieuwbouw. Keurige mevrouwen met kort haar, rood geverfd. Dat is import, maar ze bewonen ??n of twee oude huisjes op de terp, achttiende of negentiende eeuw.
A. vond dat we ons eigenlijk moesten bezatten op zo'n houten stoeltje. Dan konden we wel een taxi terug naar Groningen nemen. Ik zei, dat als dit Zuid-Frankrijk was, we meteen een fles wijn en twee glazen zouden bestellen en wel zouden zien. Maar met de realiteit op slechts tien kilometer door miezerregen, is het toch anders.
Dus werd het wandelen. Het Reitdiep over en meteen rechtsaf. Naar Groot Wetsinge en via Klein Wetsinge naar Sauwerd. Of dus andersom. Maar in ieder geval over het kerkepad. Ik vertelde A. dat dit pad vast al 150 jaar in gebruik is en of ze dat ??k bijzonder vond.
"Kijk eens op," en ze wees.
Ik zag de zon bijna onder, niet ver boven de weilanden en de oude huizen van een van de Wetsinges. Hij hing precies achter een dikke donkergrijze regenwolk met nu felverlichte randen. We zagen stralen achter de wolk vandaan komen, omhoog en omlaag. Alsof het licht regende op de weilanden. A. vroeg of ik d?t 'ook zo bijzonder' vond. De hemel leek opeens heel groot.
Dat is idd bijzonder om te zien. Net als dit stukje ook bijzonder is. Plus dat het me altijd opvalt dat dat korte rood geverfde haar echt een plattelandskapsel is.