"Vind je het niet eng om zomaar bij ons in te stappen?"
"Eng? Ehmm.. nee. Zou dat moeten dan?"
"Nou ja.. voor hetzelfde geld zijn we twee psychopaten," maar het klonk meer alsof ze dacht dat ik er een zou kunnen zijn.
"'t Zou een originele manier zijn om te sterven," als de spanning van fysieke aantrekkingskracht ontbreekt, valt het me minder zwaar gevat te zijn. Bleek.
Ik had net A. en de hondjes half naar huis gelopen en was op weg terug, toen een rode Toyota, 'n oude Corolla, gokte ik, naast me kwam rijden en stopte in een parkeerhaven voor de ingang van de Oosterpoort. Een groot, gezond blozend, rond hoofd met daarbovenop blonde ingevlochten dreads hing aan de passagierskant uit het raam en vroeg of ze iets mocht vragen. Dat mocht. Of ik wist waar ze konden parkeren.
Parkeren.. parkeren. Ik keek naar binnen en zag nog een blozende mevrouw, roodharig. Ze wisten vrijwel niets in Groningen, dus waarom niet parkeren in mijn buurt? Ik verzon zomaar een reden om vooral niet midden in het centrum te parkeren en zei dat ik ze wel kon wijzen waar de auto te stallen. En ik moest toch die kant op, dus of ik dan maar niet meteen bij ze in de auto zou stappen. Dat mocht.
We reden naar de Oosterkade. We praatten een praatje.
Wat studeer je?
Is dat leuk?
Hoe woon je?
Ga je ook nog op stap?
De blonde mevrouw vond het net chatten, zo'n praatje. Ik vond chatten meer net praten. Maar dat begreep ze niet helemaal. We reden naar de Oosterkade, ik stapte uit en wenste ze een gezellige avond. Ik liep naar huis en vond het toen alsnog wel wat merkwaardig, zomaar instappen bij twee mensen op vijfhonderd meter van je huis.
Ja, het is een wat vreemde actie van je.