De slaap kwam niet, vannacht. Ik had de schuld kunnen geven aan de
warmte. Of het kunnen wijten aan een nachtelijk telefoongesprek tot
laat. Misschien zou ik me geloven zelfs. Maar ik weet dat als het
gesprek er niet geweest zou zijn en ik onbedekt door warmte in bed zou
liggen, slaap net zo goed weggebleven zou zijn.
Dan zou ik besluiteloos liggen woelen. Nog eens draaien. Naar de
koelkast lopen om iets te drinken. Lezen. Woelen. Naar de wc gaan. En
uiteindelijk in slaap vallen halverwege een sms, waarop ik pas de
volgende ochtend op zijn vroegst een antwoord op zou kunnen verwachten.
'Besluiteloos', daar ligt de sleutel tot het probleem natuurlijk. Het
lukt niet, te kiezen voor het een of het ander. Het een lijkt me even
goed als het ander. Van het een krijg ik evenveel spijt als van het
ander. Het lijkt allemaal even zinloos. Of zinvol, zelfs daarover kan
ik maar niet beslissen.
Weglopen helpt niet, al klinkt het aantrekkelijk. Weglopen kan vermomd,
weloverwogen lijken. Maar ik schoof het vannacht met de dekens als
optie al snel terzijde. Dat hoort vast niet bij volwassen handelen.
Maar ach volwassen klinkt in zulke nachten, als je de samenstellende
delen uit elkaar plukt, toch al als een soort eindpunt.
Ik schoof het vannacht met de dekens opzij, als ik niet de warmte had
om me af te leiden, samen met een nachtelijk gesprek. Praten of
piekeren, het resulteert hoe dan ook in een moe hoofd overdag en alsnog
genoeg om over te denken. Maar overdag is het nog warmer. Ik moet nog
mensen bellen. Zinloos.
twee reacties:
Vermoeiend om altijd verstandig te moeten zijn als volwassene. Maar waarschijnlijk levert het achteraf wel een beter gevoel op dan weglopen. : )
Ik wens je een piekervrije, aangenaam frisse nachtrust! ( ??n troost; zo warm, klef en plakkerig als mijn nachten dit weekend, zullen die van jou niet zijn
)