16:53: Het is hier rustig. Ik zie geen auto's rijden. Bij Bar-Restaurante La Corona aan de overkant van de straat is ook niet veel te doen. Ik zit zelf met mijn voeten omhoog te typen vanachter de geraniums op een klein balkonnetje. Soms lijkt alles opeens sneller te gaan, maar nu is het weer rustig. Nou ja, er kwam net wel een brommer voorbij rijden.
F. belde maandag. Ik was niet bepaald vrolijk. Stoppen met je studie stemt tot nadenken en ik kwam maar moeilijk uit het cirkeltje dat het op de een of andere manier altijd opgeven is. Hoe ik het idee ook wendde, hoe vaak ik het ook keerde. De zoektocht naar werk vlotte ook al niet echt. Maar F. belde, gelukkig.
"Robert, je klinkt ongelukkig. Realiseer je je wel dat je morgen op vakantie gaat?"
Ik wist dat wel, maar het voelde absoluut niet zo. Dat is raar.
F. stelde me gerust. In Alicante zou de vakantiestemming niet te negeren zijn. Het was er twintig graden, zei hij. 's Nachts. En overdag dertig. Iedere dag si?sta. Strand om de hoek. En zijn twee vriendinnen -"Ze zijn ?cht heel leuk."- als gidsen. Toen F. ophing voelde het een beetje meer als de dag voordat ik op vakantie zou gaan.
Dinsdag moest ik eigenlijk nog van alles. En dat kon. Ons vliegtuig vertrok pas om kwart voor tien. We vlogen met V-Bird. Een Nederlandse budgetmaatschappij, opererend vanaf kleine vliegvelden in Duitsland. Ons vliegveld was Niederrhein. Niederrhein, dat is een voormalig militair vliegveld waarop een passagiersterminal is neergezet.
Ik deed nog van alles. Koffiedrinken bij A. bijvoorbeeld en ik ging met mijn CV naar de afspraak bij een uitzendbureau. De mevrouw had het heel druk, maar kon nog wel voor me zoeken in de computer. Ze vond niets. Maar gaf me wel het telefoonnummer van Janneke van de vestiging in Den Haag. Misschien ga ik nu wel verhuizen naar Den Haag, dacht ik toen. Maar eerst moest ik heel snel nog wat kleren in een tas stoppen.
V-Bird heeft als slogan "Changing the rules of flying". De regels waren inderdaad wat afwijkend. We reden met een taxibusje vanaf Nijmegen naar ergens vlak over de grens. Toen we afsloegen en opeens langs rijen schijnbaar verlaten barakken reden, over brede wegen zonder verder verkeer, waren we er bijna. De glimmende glazen passagiersterminal stond er wat verloren, middenin het donkergroen van de avondschemering.
Changing the rules. Maar of je daar blij mee moet zijn? We checkten in en lieten onze paspoorten zien. Dat zou meteen de laatste keer zijn. Onze boardingpass was van het hetzelfde papier en formaat als uw kassabonnetje van de Albert Heijn. Op de plaats waar dan bij u staat hoeveel de bonuskorting was, stond bij mij mijn naam.
De vertrektijd van de V-Birdvluchten is flexibel. Onze vliegtuig vertrok niet om 21:45, maar vanaf 21:45. Er vliegt ??n vliegtuig op en neer tussen Alicante en Niederrhein en als die 's ochtends vertraging heeft, merk je dat 's avonds nog. We vertrokken uiteindelijk om half twaalf. Aan boord was niets te doen. Geen tv, geen muziek, geen kranten. We vlogen. In een oude Airbus, waar aan de binnenkant al jaren niets vernieuwd leek. Een enkeltje Alicante kost 25 euro. Wij waren blij.
De vriendinnen van F. zijn inderdaad leuk. Ze heten Pilar en Reyes. We sliepen eerst bij Reyes. Reyes is lerares Spaans op een girl's boarding private school in Engeland, 26 jaar en woont in de zomer bij haar ouders in. Dat past, er zijn slaapkamers genoeg. Reyes nam ons mee naar het strand, gisteren. Daar lagen we op het zand, dertig graden. We zwommen in de zee, 25 graden ofzo. Om vier uur vond Reyes dat we moesten eten. Lunch.
Na de lunch begint eigenlijk de si?sta, maar wij besloten nog wat te zwemmen. In de tuin van Reyes, in het zwembad. Of we wel even wilden douchen vooraf, anders werd het zwembad zo zandig. Vanonder de douche keek ik over de daken van de buren, uit over de bergen in het achterland van de Costa Blanca. Ik heb voor de zekerheid na het zwemmen ook gedouched.
Gisteravond verruilden we Alicante voor de bergen in het achterland. Vriendin Pilar nam 's avonds de leiding over. Pilar is ook 26 en woont in een stadje dat Biar heet. Biar ligt op een berg, er wonen 3500 mensen. Pilar kent ze allemaal. Pilar woont ook nog bij haar ouders. Haar ouders wonen in een huis dat tegen een steile rotswand aangeplakt lijkt. Ze hebben geen bovenburen, want ze wonen vlak onder het kasteel.
Binnen is het heel donker, maar Biarrezen slapen binnen vooral, dus dat geeft niet. De ouders van Pilar hebben geen zwembad, maar wel een grot. Dat hebben wel meer mensen op die berg. Daar kun je handig dingen in opslaan, wijn bijvoorbeeld. Ze hadden de grot eerst gehalveerd tot ongeveer twintig vierkante meter en gebruiken hem nu helemaal niet meer. De deur is voorgoed op slot gedaan. Ik mocht wel even kijken, maar er konden slangen in zitten. Ik zei dat ik dat misschien later nog wel wil, maar nu nog wel wat salade lustte. Pilar lachte dat dat goed was.
De moeder van Pilar kookte vandaag onze lunch. We aten al om twee uur. We waren toen net een uur wakker, want vannacht kwamen we pas om zes uur terug uit Paco de Mirra. Daar werd gevierd dat de Christenen de Moslims hebben verjaagd, ergens in de dertiende eeuw, geloof ik. De dertiende eeuw! Dat moet nogal een opluchting zijn geweest.
Paco de Mirra is ook een stadje, tien minuten rijden van Biar. Maar dan wel een kleintje, zei Pilar. In Paco de Mirra wonen 1000 mensen en F. en ik denken dat iedereen daar familie is. Alle duizend mensen waren vanaf middernacht verzameld op het dorpsplein om te luisteren naar het monsteroptreden van de feestband Monte Carlo. Monte Carlo speelt feestelijke Spaane hits en feestelijke engelstalige hits. De engelstalige hits waren voor de mensen in Paco de Mirra vertaald in het Spaans. F. en ik hoorden bijvoorbeeld I will survive in het Spaans. Tenenkrommend. Lejar el sombrero (geloof ik) van Joe Cocker deed ons daarentegen onbedaarlijk schuddebuiken. Om vijf uur verlieten we voortijdig het optreden.
Ik denk dat de kater, de volgende dag aan tafel bij mama Pilar, door de drank kwam. We bedankten vriendelijk voor de wijn van papa Pilar. We aten Spaanse rijst, dus ronde korrels. Met erg lekker, mals vlees erdoor.
"That's rabbit," zei Pilar.
Het is in Biar heel normaal om konijnen te houden, net als geiten en varkens. Voor de slacht, niet om te aaien.
"Rabbits have a very bad smell, but they taste lovely." Zo is dat.
De tomaten in de salade waren eigen teelt. Heerlijk! De olijven kwamen van eigen bomen. Ze hadden er ook olie van laten persen. Eigen uien, eigen konijn, eigen courgette, eigen aubergine en meloen van de buren. Het is prettig lunchen bij de ouders van Pilar. We dronken zelfgeplukte wilde bergthee na. Na de lunch waren F. en ik moe. F. las wat in de Lonely Planet. Ik typte mijn si?sta weg.
Het is zes uur. De wind trekt aan, er lopen weer mensen op straat. Wij gaan weer eens wat doen.
jaloers