Onverklaarbaar vrolijk. Dat was de diagnose vanochtend. Daar waar milde
neerslachtigheid altijd wel te begrijpen valt, herfstig wellicht, was
de ochtendlijke vrolijkheid dat niet. Plots onverklaarbaar huilen
schijnt te duiden op een sluimerende depressie. Misschien was ik wel
stiekem manisch. Jeuj, manisch.
Of misschien was ik extreem vatbaar voor de koffie. Misschien was het
de combinatie met het ei. Gestold wit, nog net zacht geel. Misschien
was het, omdat de kaiserbr?tchen me opeens deden denken aan een
vakantie in Zwitserland, lang geleden. Misschien deed dat er allemaal
niet toe.
Feit blijft, onveranderlijk vrolijk voor een dag. En blijdschap
straalt, gok ik. Het vismeisje op de markt deed een extra schepje
zalmsnippers in het papier, zomaar. Ze lachte me een prettig weekend
toe. En ik stapte de regen weer in.
A. is weer thuis. Ik moet de gamba's afleveren. En krijg ze dan weer
opgediend in knoflookbotersaus met limoen. En veel wijn. Ik neem zelf
ook nog maar een fles mee. Misschien was het dat vooruitzicht wel. Het
zou maar zo eens kunnen.
zes reacties:
En..heeft het gesmaakt?
wees blij ! Ik neem het gevoel graag van u over.
Gewoon genieten van dat gevoel en niet analyseren.
Dan helpt wijn sowieso denk ik 
M, alsnog gefeliciteerd, en Robtheblob dan ook natuurlijk. Ook namens R.
Lekker, leuk, fijn! Veel plezier met A., en dat je nog heel veel dagen zo onverklaarbaar vrolijk mag zijn!