Na de rare ochtend kregen B.&M. hun bul. Het was feest, een groot
feest. Ik zag L. en J. en R. en B.P. Ik had ze al maanden niet meer
gezien. Ik geloof dat ik om vijf uur mijn huis weer had gevonden. In
mijn huis sliepen Szczepan, zijn Zweedse E. en M. uit Utrecht. Al
maanden niet gezien.
Toen ik zaterdag wakker werd, was de dag al half om. Szczepan en E. en
M. al op conferentie. Om half twee begon een re?nie van de middelbare
school. Ik zag mensen voor het eerst sinds jaren.
Mijn gasten vertrokken zondag, aan het eind van de ochtend. Ik zwaaide
ze uit, douchte en wandelde naar het centrum. Vond A. langs de route
van de Vier Mijl van Groningen en sprak nog even met N.,
oud-studiegenote. Voor het eerst sinds twee jaar.
Afleiding genoeg, vandaag begon mijn nieuwe sinterklaasbaantje. Ik ga
straks maar eens echt beseffen dat ik klaar ben met geografie,
denk ik. Waarschijnlijk als ik net in bed lig.
twee reacties:
Dat besef komt vanzelf. Het gaat ook vanzelf weg. En dan is het gewoon zo. Niet dat daarmee de wereldproblemen opgelost zijn, maar het is wel zo.
wat is jouw sinterklaas baantje ?