sinds 2002!

Professor P. en vier andere gepromoveerden mochten diploma's uitdelen, vrijdagochtend. De zitting begon om tien uur. Ze zaten achter een lange tafel in de aula van het Academiegebouw. Het haar gekamd, de stropdas zo'n beetje recht. Ze vonden het een bijzondere dag. Ze vinden het altijd een bijzondere dag als ze diploma's mogen uitdelen. Ik heb het ze al veel vaker horen zeggen, bij vrienden. Maar vrijdag werden er voor het eerst bachelor-diploma's uitgereikt, dat was vast wel een beetje extra bijzonder.

Ik kreeg ook een bachelor-diploma. Daarmee neem ik afscheid van de faculteit. Het was een rare ochtend. De langdradige, saaie uitreiking voelde een beetje als een straf. Voor het voortijdig verlaten van de universiteit. Maar de gepromoveerden wisten gewoon nog niet zo goed hoe ze de ceremonie effectief moesten laten verlopen. Opwinding misschien. Of onwennigheid.

Ik dacht nog even dat ik ogen zag schitteren. Maar later leek het meer iets met kroonluchters en brillenglazen. En daarbij, ik zat bijna achteraan. Want ik kwam bijna te laat. Voor mijn eigen diploma-uitreiking. Dat was misschien wat onhandig, maar ik sliep pas laat en bijzonder slecht. Ik was moe. Hilly loodste me snel naar binnen, ik mocht naast haar zitten.

De uitreiking verliep tamelijk onhandig. Wervende praatjes voor de master-opleidingen werden uiteindelijk technisch-administratieve uiteenzettingen over de totstandkoming van de betreffende opleiding, aangevuld met een korte visie op de middellange termijnstrategie van het verantwoordelijke vakgroephoofd of diens vervanger. Het was allemaal zo saai als de vorige zin lang is. Veel woorden als 'visitatiecommissie' en 'doorstroomprocedure'. Probeer dan maar eens wakker te blijven.

Jullie zijn allemaal pioniers, zei professor P. na een uur. Maar de studenten die de faculteit verlaten, stoppen met studeren, een beetje extra. Toen ik dat hoorde, schrok ik wakker. Ik voelde me aangesproken. De waarde van het diploma moest nog bewezen worden, vond professor P. Toen ik dat hoorde schrok ik een beetje. Maar bedacht me meteen dat ik dat al wist. Hilly fluisterde dat ik bijna aan de beurt was. Goddank.

Iemand vertelde me een paar dagen ervoor dat een universiteitsbachelor gelijk staat aan een hbo-diploma. Plus een jaar universtiteit. Dat zal de doorstroomprocedure zijn. Professor P. feliciteerde me. Hij wilde nog persoonlijk doen, maar sloeg de plank precies mis. Bleef wat hangen in net niet algemene opmerkingen en dingen die nog maar zo'n beetje waar waren. Ik had liever alleen een hand gehad. Na ruim een uur kreeg ik eindelijk een diploma.

Vijf minuten later stond ik opeens alweer op de gang. Praatte nog wat met docent G. en liep naar buiten. Ik was klaar met geografie, om half twaalf op een zonnige dag. Maar het was mijn dag niet. Het was de dag van B.&M. Zij studeerden echt af, vrijdag. Om twaalf uur en ik moest nog fotorolletjes kopen bij de HEMA. Dat kon nog net. Het was een rare ochtend.