B. kwam gisteren langs. Ik zette hem koffie en we zaten wat. Hij had een cd voor me, zei hij. En hij pakte zijn tas.
Nu heb ik mijn allereerste eigen album van The Smiths, The Queen is Dead. En ik vind het mooi. Ik kende al wat nummers, omdat A. me af en toe bestookt met jaren-tachtig-depri-muziek. Big Mouth Strikes Again bijvoorbeeld. En Cemetry Gates, een knus liedje over een picknick (las ik hier). Ik vind het mooi en ik voelde me nog bijna vereerd. Mijn eerste jaren-tachtig-depri-grote-mensen-cd!
A dreaded sunny day
So let's go where we're happy
And I meet you at the cemetry gates
Oh, Keats and Yeats are on your side
A dreaded sunny day
So let's go where we're wanted
And I meet you at the cemetry gates
Keats and Yeats are on your side
But you lose
'Cause weird lover Wilde is on mine
Leuk voor de zondagochtend.
Oh, leuk. Met Mclusky?
neejoh… met echte muziek
oh, sorry. echte muziek. ik dacht mclusky. echte muziek lijkt me veel leuker. denk ik.
Ik snap er geen donder van, want de 80er jaren zijn nogal aan mij voorbij gegaan, maar iets waarin Oscar Wilde wint moet goed zijn.
eindelijk..het heeft even geduurd! ![]()
Iedereen zou zo’n muzikale opvoeder moeten hebben….
Rob! Geweldig! The Smiths… Legendarisch goed.
Stagger Lee is inderdaad wat veel van het goede. Maar ken je ‘The boatman’s call’ ook? En als we dan toch tips aan het geven zijn: ‘Jim White’
Nee, Vryage, ken ik niet. Van welke albums komt dat?
Het nummer Cemetry Gates gaat niet over een picknick hoor…
Hier een filmpje met uitleg waar het wel over gaat:
http://www.youtube.com/watch?v=gp8lsFhDl..
Wat een opvoeding zeg, ik zal je ook nog eens opvoeden