"Dat is toch die ontzettende pot met extreem-linkse idee?n?"
"Nou, nou. Ze is bi-sexueel en ook weer niet z? links. En ze zingt mooi."
B. wenste me 'echt heel veel plezier', de sarcast, maar hij ging zelf naar Der Untergang.
Een dag later stond ik tien minuten te kleumen, ergens in het centrum van Amsterdam.
Ze is te laat, dacht ik, en smste A.
Hee,ik sta hier in de kou in A'dam.Te wachten op iem.die ik niet ken.Ik heb een kaart voor haar gekocht voor een concert.Ze is te laat.Klinkt dat vreemd?R.
Het klinkt op zijn hoogst vreemd.Sta je al lang te wachten?Volhouden...Ze komt nog wel,ze is casually late.Dat doen vrouwen.Veel plezier!
A. begrijpt dat soort dingen, ik was gerustgesteld. Het bleek niet zozeer casually late, alswel casual-aan-de-verkeerde-kant-van-de-straat. Dat vond A. later op de een of andere manier vreselijk romantische miscommunicatie. Iets uit Sex and the City, zei ze. Ik vond het vooral koud. Soms begrijp ik A. niet.
Ani kwam op en zong subtiel het dak van de Melkweg. Het publiek klapte en joelde. Ani zei thank you, en publiek klapte en joelde. Ani droeg een serieus klinkend gedicht voor, en iemand joelde. Helaas halverwege. Ani-fans zijn dolenthousiast en bloedserieus. En slecht in timen.
We mochten niet met elkaar praten. Vond een meisje achter ons. Net toen we het hadden over Mulisch of vampierenboeken, ethnische achtergrond of kaatsen, Berlijn of Auschwitz, passie of het gebrek daaraan. Maar nee. Of we wel bij de les wilden blijven. Sorry.
We bleven bij de les en lieten het praten achterwege. Brave leerlingen. We gingen wel eerder weg. Ik hoop dat dat mocht. Mijn trein ging vroeg, helaas. Dat is toch een excuus? Hopelijk mag het binnenkort nog een keer met Aukje. Zonder concert, met kroeg. Gaan we dan ook praten.
En nu ga ik B. bellen. Vragen of Der Untergang net zo aangenaam was.
Een collega van me zei nog: “Hij is fashionably late.” Maar ze zei niks over Sex and the City toen ze zag dat je aan de overkant stond.