sinds 2002!

"Hee, met S. Ik zit in de trein naar huis en dacht ik bel even. Hoe gaat het?"

Ik was in de slaapkamer. De telefoon zat ingeklemd tussen mijn linkeroor en -schouder. Met rechts pulkte ik fotohoekjes van de muur, die ik in mijn linkerhand legde. Ik had de foto's er vorige week al tussen weg gehaald en in een opbergdoos gedaan met allerlei andere bonnetjes, kaarten en brieven. Het patroon op de muur leek helemaal niet logisch. Ik zag niet hoe ik alle hoekjes zou kunnen benutten als ik foto's zou ophangen. Ik zou ze nooit precies zo in de hoekjes krijgen als ze hadden gezeten.

Het waren best aardige foto's, die in de hoekjes hadden gezeten. Van een reis naar Marokko, een weekend wandelen in de Beskid Niski, een kaart van een favoriet schilderij van een tentoonstelling in het Groninger Museum. Een gracht in Veneti?, genomen tijdens de eerste interrail-reis. Maar nu was er alleen de schijnbaar ongeordende hoeveelheid fotohoekjes.

Het hele appartement is zo. Her en der staan nog resten inrichting. Ik gooi dingen weg en kom andere dingen tegen die toch maar bewaard moeten. Prullen. Waar een verhaal aan hangt dat ik anders zou vergeten. Met ieder toegangskaartje of bonnetje is een herinnering bewaard, lijkt het. Om waarschijnlijk pas over jaren weer opgehaald, uit een doos gevist te worden.

Dan zit ik bij mijn ouders op zolder en vind een metrokaartje in de opbergdoos. Wellicht weet ik niet meer bij welk verhaal het hoorde. Is het alleen nog een schijnbaar ongeordende hoeveelheid prullen. Ik zal wel nooit meer in staat zijn de verhalen precies zo bij de bonnetjes en kaartjes te bedenken als ze er aan verbonden zijn geweest.

Ik keek naar de fotohoekjes en stopte met pulken. Nam de telefoon in de andere hand en drukte hem tegen mijn rechteroor.
"Wel goed eigenlijk. En met jou?"