Ze vroeg, hoe gaat het, ik loog, goed. Ik mompelde, druk en haast en
leuk. Leuk je te zien, maar ik moet verder. Och, de g?ne, steeg naar
mijn hoofd.
Het brak me uit.
Ik begroef mijn handen, zo diep als mogelijk, in mijn zakken,
samengebald. Ehm, nou, dag.. ik ga weer rennen. Kerst enzo, je kent het
wel.
Ik liep snel door en dacht toen nog..
Nee, niet doen, nu niet gaan kijken. Maar ik deed het toch en zij keek ook.
Hee, dit hoort niet. Maar het was prettig.
Ik hield in en ik bleef kijken.
Ze draaide zich om, ze bleef staan. Met haar handen langs haar zij.
Ik draaide me om, leegde mijn zakken.
Liep op haar af en zij op mij.
Ik hief mijn handen, lachte, sorry en zij zei, geeft niets, heb je dorst?
We vonden het allebei maar raar.
We dronken ??n en dronken nog ??n en aten hapjes op zijn Spaans.
Het duurde uren, tot de ochtend. Toen moest ik gaan en zoende, dag.
vijf reacties:
Ik ben fan
@Anne: waar..
klinkt wel romatisch.. om maar in de kerstsferen te blijven.
da’s niet echt ongewoon …
Als van twee kanten tegelijk de onwennigheid langzaam optrekt dan duurt het soms een aangenaam aantal uren