sinds 2002!

Als u straks op 'hier' klikt, dan komt u uit bij robtheblob.nl/gebulderindex.php. Of iets wat daar heel erg op lijkt. Dat is natuurlijk een url van niks. Maar dat geeft niet, want ik plak hier ergens toch een link. Ik schat u wel zo nieuwsgierig in dat u vanzelf klikt, maar voor wie eerst wil weten wat daar is, er is daar een verhaaltje. Ofzo. Ik weet het eigenlijk nog niet precies.

Toen ik nog daar was (over lange url's gesproken), schreef ik eens over iemand die een vriendinnetje afhaalde. (Er stond 'ik', maar dat zegt natuurlijk niets. Echt niet. Heus.) De volgende dag dacht ik: "Nou. Leuk. Ik doe nog een post, bij wijze van vervolg." De dag erna was het vaatje leeg. Langzaam liep het weer vol. Maar dat leek me zo ingewikkeld, met verwijzingen en links, dat ik het er maar bij liet.

Maar nu, hier, bij robtheblob.nl, kopieert en plakt zelfs iemand als ik binnen een paar uur een nieuwe pagina bij elkaar. Ik verbaasde mezelf, toen er gisteren ineens een /gebulderindex.php was. Werkend! Dat 'index' hoort eigenlijk niet, maar ach.. whocaresikniet. En als u wel, dan zijn tips meer dan welkom. De Deense connectie durf ik voorlopig niet meer lastig te vallen, dus het is de enige mogelijkheid.

Hier dus. Waar ik geen regelmaat beloof. Misschien houdt het na vier stukjes wel op. De eerste twee zullen u wellicht bekend voorkomen..

"Zeg.. wil je nog wat drinken..?"
"Mm..? Ja.. zal ik anders halen?"
"Ja.. mag.. doe maar."
"Wat wil je?"
"Zelfde."
"Sap?"
"Mja.. 's goed.."

Traag reikt mijn hand naar achteren, grijpt de rugleuning, trekt die op. Vanuit bijna horizontale positie zit ik iets op. Ik knipper mijn ogen open en controleer de lucht op wolken. Dit is een prettige dag. Het is tien meter lopen van de tuinstoel naar de koelkast. Tien keer een meter..

Er is meer dan kommer. Er is de trein. De late trein van Den Haag naar Groningen. Vertrokken met een kop koffie, om daarna langzaam weg te glijden in een hei?ge roes. Tegen middernacht hoor ik Stabat mater dolorosa boven het zoeven van de trein uit. Duister houdt de buitenwereld weg van de muziek. Mmm.. Voor even is er niets dan het zoeven en het zingen. Er is veel meer dan kommer.

Het lukt al nooit zo goed. En af en toe helemaal niet. Als mijn lijf moe is en hoofd ook niet meer wil, dan wil ik er niet mee geconfronteerd worden. Ik wil niets horen. Want ik loop door en dat gaat. Maar er zit een blaartje dat maar niet weg wil. Daar moet je geen vinger op leggen. Zoutig zweet doet zeer.

Ik wil helemaal niet horen dat ze met een vriendin in de danskroeg was en toevallig weer iemand tegenkwam. Dat is onze kroeg. Ik wil niet horen dat ze zo leuk praatten. Ga weg van ons tafeltje. Ik wil niet horen dat hij laatst weer in de stad was. Niet lopen op ons plein. Ik wil dat allemaal niet horen. Ik verontschuldig me. Ik meld me af. Ik zet de computer uit en leg mezelf in bed. Morgen loop ik weer door. Nu niet meer aan mijn blaar zitten.

Woorden vinden is het probleem niet. En zelfs de juiste woorden lukken nog. Maar waarom altijd te laat? Altijd te laat als het er werkelijk toe doet. En dan, daarna, dan lukt het weer wel. Alsof adrenaline de woorden vergat. Maar 'daarna', dat is te laat. Dan hoeft het niet meer. Dan is een slagje verloren. Wederom tenonder gegaan. Door een aangeboren afwijking, in een sowieso ongelijke strijd. Want woorden, zelfs de juiste en op tijd, scheppen niet wat nooit zal zijn.

Op de rand van huilen en lachen en ik weet niet welke kant te kiezen. Blij voor naasten, onthutst over mezelf. Maar terwijl ik 'onthutst' schrijf, weet ik dat het niet waar is. Wat is dat dan wel steeds? Ik krijg maar geen idee.

Onbeschrijfelijke treurigheid blijkt niets meer dan het zegt, onbeschrijfelijk. Het komt langs, bezoekt, zo heel soms. Meestal als blijdschap borrelt. Dan steekt het slechts ??n vinger op en kijkt verder rustig toe. E?n vinger, maar het is genoeg.

"Oh ja.." pure blijdschap verkleurt fluisterend. Vroeger was dat nooit. Blij was blij. Treurig was treurig. Toen was dat duidelijk. En was je dat. Maar nu.. ach.. kijk dan toch.. Een glas vol pure, heldere blijdschap, vermengd met ??n druppel zwarte inkt.

Het effect, dat is w?l onthutsend.

Vanavond fietste ik met broer T. naar de wijk Mariahoeve. Wij gingen daar uit eten. Bijna niemand gaat uit eten in Mariahoeve, want het is een heel suffe wijk. Er gebeurt niets. Er wordt slechts gewoond. In sociale woningbouw. Blokjes van vijf of zes huizen met een een plat dak. Maar ook in flats. Tien verdiepingen, zonder galerij, in het groen. "Een soort Zoetermeer," zeggen sommige Hagenaars dan soms. E?n attractie heeft Mariahoeve: Mekar Sari. Een Indonesisch eethuisje, onder in een blok portiekwoningen. Portieken zijn daar ook.

Als 'eethuiskamer' - eet?huis?ka?mer (de ~) - nog geen woord is, dan vind ik Mekar Sari rechtvaardiging genoeg om het toe te voegen aan het eerstvolgende woordenboek. Meneer Van Dale zou zich uitgenodigd voelen bij zijn verloren gewaande Indonesische oom en tante. Hij zou denken: "Er is hier niets veranderd in al die jaren." En dat zou dan sinds de jaren zeventig zijn.

Donkerbruine lambrisering en daar boven rieten matten tot aan het plafond. Donkere houten meubelen, groene, gebatikte tafelkleden onder glazen platen. Donkerrode vloerbedekking! Een woud van kamerplanten voor het raam. En gelukkig zelfs krontjong als exotische muzak. Ze weten zelf niet hoe camp het is.

Oom en neef bedienden en tante stond ongetwijfeld in de keuken. Zij kookte zoals onze eigen Indonesische tantes en oma's dat vroeger konden. Gele rijst, lontong, sateh, sambal goreng boontjis, ajam ketjap, sajoer lodeh. Meneer Van Dale zou het misschien niet zo snappen allemaal, maar wij voelden ons helemaal senang.

Wij voelden ons thuis bij deze oom en tante. Ze deden heel aardig tegen hun gasten. Iedereen kreeg een hand bij het afscheid. Bier werd geschonken uit bruine flesjes Heineken, zo uit het krat. En voor onze koffie geen Jura, Cimbali of Faema. Maar D?Longhi. Zwenkfilter uit, no. 4 erin en drie afgestreken lepeltjes Douwe Egberts voor twee kopjes. Lekker sterk. Terimah kasih, oom en tante.

De opkomst was hoog, zei de organisatie. In een zaaltje van het Museum voor Communicatie in Den Haag stonden een handvol handenvol webloggers bij elkaar. "Dag. Ik ben Sjoerd. Van dingespuntennel." Webloggers heten natuurlijk ook gewoon Sjoerd. Ik hoorde twee mensen praten over servers en ruimte en "hoe draait jouw php?". Ik bedacht me dat ik geen idee had hoe mijn eigen php draait. Draait hier ?berhaupt php? En zou dat dan wel een beetje lekker draaien?

Er sprak een jongen van BNN, die voor aanvang van zijn praatje bekende zenuwachtig te zijn. Hij zag opeens heel veel mensen in een zaal, die normaal gesproken aan de andere kant van het scherm zaten. Onzichtbaar. "Ik ben een computernerd," zo verklaarde hij. Een computernerd van BNN in de echte wereld, die een aanmoedigingsprijs uitreikte. Aan een schuchtere Frankie. Goes, geloof ik.

De Dutch Bloggies, want ik was toch in Den Haag. En A. ging. Samen met de andere A. Ik zag Walter. Hij is heel groot, net als op de foto. Maar hij klinkt veel kleiner, als hij lief doet tegen zijn vriendin. Ik zag Retecool, die nogal cameraschuw schijnt te zijn. Ik herkende meteen 10e, die ongeveer een life-photolog heeft. En ik zat even naast Bob, die pivot heeft bedacht. Ofzo.

Gisteren was overigens het vrijgezellenfeest van mijn jongere broer. Met heel veel alcohol en mooie verhalen. Over vroeger, toen hij nog wild deed. Dat was belangrijker, raar is dat. Het vervormt de blik, zo'n weblog.

Mijn eigen domein, iedere dag een post. Ik ben net een echte weblogger. Of w?s ik net een echte weblogger? Ik heb mijn eigen domein, doe iedere dag een postje, net als nog een heleboel anderen. Maar wie zijn dat allemaal?

Ik heb geen idee, behalve van ??n. Ze kan heel lekkere toetjes maken met haar blote handen. Die doet ze in de oven en hoopt dat ze gloeiend heet in een synthetische tas kunnen. Dan springt ze op haar fiets en rijdt een stukje. Ik haast me ondertussen en kom er achter dat ik dingen vergeet. Voor de geitenkaas enzo.

Dat was gisteren. Met Alexandra. We aten wat en dronken wat en een mislukte drukke dag kwam tot rust. We praatten over dingen. En ook over zaken, zoals ik van iemand leerde te zeggen. Zijpaden werden hoofdwegen. Die je vervolgens met moeite terug bewandelde naar waar je afsloeg. "Maar die witte bonen in tomatensaus dus.."

Na een aangename avond met rabarber, pasta, werkweken van 2x1 uur, weekenden van vier dagen, Asta, Canada, huismussen, Polen, Zoetermeer en zand tussen je tenen, doe ik weer gewoon een post. Stiekem vind ik het voor herhaling vatbaar, maar dat schijnt ongeluk te brengen. Ben ik nu een echte weblogger?

Met een gangetje van hooguit zeventig kilometer per uur rijdt de trein ergens voorbij Buitenpost. Kalm. Ik zit in de sneltrein van Groningen naar Leeuwarden. Op weg naar F., die daar een nieuwe kamer heeft.

Een statige, maar vermoeide meneer met grijs haar heeft zijn lange regenjas opengeritst en kijkt links en rechts uit het raam. Hij draagt een grijs, wollen pak, een zijden sjaal, een lichtblauw overhemd. Zijn stropdas blijft onzichtbaar, maar het zou me niet verbazen als die volmaakt matcht met zijn beige sokken. Mocht zoiets gewoonte zijn. Hij draagt bruine schoenen.

In Buitenpost sprak hij even. Met een stem die collegezalen vult tot aan de achterste banken. Hij richtte zich tot het groepje scholieren op de banken aan de andere kant van het gangpad. Mijn kant van het gangpad.
"Buitenpost, is dat Groningen of Friesland?"
"Wat zegt u?"
Het bankje schrok op en rekte tijd.
Hij herhaalde zijn vraag.
"Tja.. dat zou ik eigenlijk niet weten, meneer. Ik denk Friesland, maar ik weet het niet zeker hoor. Maar volgens mij Friesland."
"Ik was gewoon nieuwsgierig hoor," lacht de man, "het is geen overhoring."

De meneer kijkt links en rechts uit het raam en ik kijk met hem mee. We passeren Zwaagwesteinde, een jachthaventje en een caravanopslag. Dit is definitief Friesland. Ik kijk met de meneer mee, maar zie slechts een fractie van wat hij ziet. Zit hij daar nu te mijmeren? De trein loopt station Leeuwarden binnen en de meneer stapt uit. Hij loopt moeizaam naar een informatiebord en kijkt verbaasd, nee verdwaasd, om zich heen. Hij herkent niets meer van zijn oude liefde. Hij voelt zich ontheemd. Leeuwarden is hem ontnomen.

F. is er nog niet, want ik blijk een uur te vroeg. Ik waag ook een reisje naar Vroeger en open mijn ijsseizoen. Een Raket.
"Zeventig cent alstublieft."
Ik kijk verbaasd en kan me nog herinneren dat Raketten 50 cent kostten. Dat was een halve gulden, voor ingevroren ranja. En toen zat er nog chocola op het topje. Ik voel mee met de meneer.

Wij woonden vroeger in een huurhuis. Op de hoek van een rijtje van vier. De huizen zagen er allemaal zo'n beetje hetzelfde uit. Groots verbouwen was uit den boze, want het was tenslotte je eigen huis niet. Mijn ouders hielden niet van verbouwen, dat hadden ze unaniem besloten, vier linkerhanden op ??n buik. Het beviel, met het legertje sjofele woningbouwklusjesmannen achter de hand. Het beviel, maar het was ook wel wat vervelend. Je kon niet zoveel, terwijl je wel iets wilt.

Ik wilde ook wel wat, maar zat daar met twee linkerhanden. Waarschijnlijk iets genetisch. Wel gehoord van html, php, rss, css, ftp en templates, maar wat je ermee zou moeten..? Ik stond daar voor een gapend gat in de markt. En toen was daar Bob. En nu heb ik dit. Veel plezier. Mijn eerste verbouwingsproject heet "Blogrolling" en het moet op een aparte pagina. Zij helpt bij mijn eerste uitbreiding, veel leuker dan sjofele klusjesmannen. Een dakkapel met uitzicht over weblogland. Dat wat binnen mijn zicht ligt althans.

Ik zou graag een stukje schrijven waarin obscure dingen gebeuren. Een stukje waarin iets verschrikkelijks dreigt te gebeuren. Iets met een klein donker kroegje in een gore industriestad in Polen en mannen in leren parka's. Mannen die er allemaal uitzien als Oosteuropese worstelaars met dikke snorren of als Poetin.

En dat die tegen mij aan het schreeuwen waren, in hun industriestadaccent. En dat ik alleen verstond dat het over "rachunek" ging, de rekening. Mijn gezelschap zou dan zeggen dat ze al had gezegd dat we hier beter niet naar binnen hadden kunnen gaan. En met zijn twee?n zouden we dan met ons beginnerscursuspools proberen de mannen te zover te krijgen dat we weg mochten. Zonder dat we zouden hoeven te worstelen. Want ik kan helemaal niet worstelen. En mijn gezelschap ook niet.

Uiteindelijk zouden we dan maar tweehonderd zloty op de bar smijten en weglopen. Eenmaal buiten en de hoek om, zouden we het op een lopen zetten en met de eerste trein weer naar Krakow gaan. Waar mensen gewoon studeren en pas dan werkloos worden en waar je in een kroeg tenminste op een elegante manier wordt afgezet, als Westerse toerist.

Maar ja, ik was nooit in een duistere kroeg in een Poosle industriestad, ook niet met iemand van de talenschool. En dan daarbij, ik maak helemaal geen obscure dingen mee. Ik ga vandaag alleen maar naar de universiteitsbibliotheek en bespreek een studiekabinet. Een soort bezemkast met een stoel en een tafel. Wel donker hoor, maar nauwelijks obscuur.

Een popup-plaatje: