robtheblob

De Brasserie

Ik belde vooraf een rondje.

Ik deed mijn jas uit en mijn sjaal af. Ik hing beiden over de leuning van mijn stoel, ging zitten en bestelde een cappuccino. Ik pakte de Volkskrant van zaterdag, want ik was te vroeg. Het katern Traject ging over een fietstocht door Turks China. Ofzo.

M. arriveerde en toen leken we een stel. Op zondagmiddag in het cafe, een leuk stel. Ik zei, hee M., hoe was Bridget? En ze zei dat het leuk was. Dat ze daarna alleen nog even in het Pakhuis hadden gezeten en niet eens meer gedanst. M. bestelde een cappuccino.

I. arriveerde en toen leken we drie vrienden. Op zondagmiddag in het cafe, een leuk stel. Ik zei, hee I., is de cake nog gelukt? En ze zei dat ik maar snel moest komen proeven. Ik zou dat nog dezelfde avond doen. Terwijl Frank-de-indiaan Robinson 2004 werd. I. bestelde een cappuccino.

N. en R. arriveerden en toen leken we een harem. Op zondagmiddag in het cafe, een raar stel. Ik zei, hee N., lekker op de bank gehangen? En ze zei dat ze die msn-nick nog had van de avond ervoor en dat ze vandaag al om half tien op was. N. bestelde een cappuccino.
Ik zei, hee R., hebben jullie M. niet meegenomen? En ze zei, nee, want ze moest het hele weekend basketbalverenigingdingen doen. R. bestelde een thee.

B. arriveerde en toen was alles weer wat in evenwicht. Ik zei, hee B., wat heb je gekocht? En hij liet zijn brave gestreepte bloesje zien. Hij had zijn nieuwe jas ook aan. Ik denk dat B. nu klaar is voor de kerst. B. bestelde een cappuccino.

We dronken cappuccino en thee en iedereen praatte door elkaar heen en soms ook allemaal met elkaar. Iedereen vroeg hoe het ermee ging en wat met sinterklaas gedaan werd en met kerst. Maar nog niet met Oud&Nieuw. Dat doen we pas in de derde week van december. En dan doen we precies hetzelfde als het jaar ervoor.

We deden nog een rondje en tortilla-chips met salsa en kaas uit de oven. I. vond dat als je op zondagmiddag om vijf uur tortilla-chips met salsa en kaas uit de oven en wijn neemt in de Brasserie, je yuppig doet. Dus dronken we bier. Of jus of thee.

In Den Haag kan dat niet.

Alle ongemak is eindig

"P. & ik gingen in Indonesi? eens met de boot van het ene eiland naar het andere."
A. zit tegenover me in een Indisch restaurant en vertelt.
Het eten is matig. Wel lekker, maar we kennen de Indische keuken goed genoeg om niet onder de indruk te raken van de kleine rijsttafel.
Het kan nog veel lekkerder.
De sat? is niet gegrilld op houtskool, de atjar lijkt wel van de Chinees. De rendang klopt niet helemaal. De gado-gado is een koud, klef hoopje op een schoteltje.

"We zouden die avond om zeven uur aankomen. Ik had het nog twee keer nagevraagd. Zeven uur leek ons een goede tijd, dan konden we nog warm eten."
A. zit tegenover me in een Indisch restaurant.
De inrichting doet denken aan de eethuiskamer in Mariahoeve, net zoveel jaren zeventig-donkerbruin. En aan een pannenkoekenrestaurant. Dat zou aan de grote schouw met delftsblauwe tegels kunnen liggen. Of aan de eikenhouten stoelen met hoge rugleuning en rieten zitting. Een pannenkoekenrestaurant met gebaktikte doeken aan de muur.
En het heet: Selamat Makan.
Ja.
Maar kom er maar eens op.

"Maar iedereen begon kleden uit te stallen en territorium af te bakenen in de 'klasse kambing'. Dat leek me raar als we om zeven uur zouden aankomen."
A. zit tegenover me.
Ik zie haar bewegen.
Ik kan haar aanraken, als ik wil.
Ik ken A. bijna drie jaar. Dat is tamelijk lang. Ik vertel A. dingen die er toe doen, voor mij in ieder geval. Waar ik gelukkig van word of erg verdrietig. Waar ik vrolijk van word, ook als het incorrect is.
Zij weet al die dingen.
En ik veel van haar.

"We kwamen inderdaad om zeven uur aan. 's Ochtends. Dat wil zeggen, we waren er om vijf uur al. Zij vonden dat vast twee uur te vroeg. Maar het voelde niet zo. En waar eet je dan?"
A. zit.
En ik kijk.
Soms even op.
Ze heeft kort rood haar, draagt een donker shirt. Ik vertel haar dezelfde dingen als normaal. Over de telefoon, via MSN, of per sms. Maar als ik soms even opkijk, middenin een zin, als ik opeens bedenk waar ik eigenlijk ben, kijk ik haar recht in de ogen en schrik even. Heel even maar, omdat de intimiteit van het gesprek niet helemaal overeenkomt met de fysieke werkelijkheid.
Ik zit aan tafel met iemand die ik pas ??n keer eerder ontmoette.

"Dus daarom namen we altijd crackers mee."
De fysieke werkelijkheid moet met reuzensprongen drie jaar praten inhalen.
Dat gaat niet, ik zou tenminste niet weten hoe.
Ik kan mijn aandacht niet helemaal bij de anekdote houden.
Ik schuif nog wat nasi op mijn lepel, en sambal goreng boontjis (te gaar).
Het hoeft ook niet, besluit ik.
Ik kijk haar nog eens aan, terwijl ik langzaam kauw op de nasi en boontjes. Ik schrik, iets minder. Bij iedere blik ontworstel je je vast een beetje aan het ongemak van lichamelijke nabijheid.
Zo zal het zitten.
Gewoon volhouden en doorgaan.
Als met de kleine rijsttafel.

Paddepoel, 18.57

Om drie voor zeven zijn de meeste winkels gesloten in Paddepoel. Overdag is het overdekte winkelcentrum een hangplek voor bejaarden en jonge moeders. Door de glazen panelen in de overkapping komt dan overvloedig daglicht. Op de vloer liggen extra grote, extra vlakke granieten tegels. Het is overdag altijd 21 graden in Paddepoel. 's Avonds zijn alleen de C1000 en Edah nog open.

Om drie voor zeven is het donker in Paddepoel. De feestverlichting is uit. Alleen een paar tl-balken aan de stalen balken in de dakconstructie branden. Meneer Van der Zee van bakkerij/slagerij/olijfboer De la M?r heeft de rolluiken naar beneden. En in de C1000 heb je zomaar alle ruimte.

Bejaarden slapen en jonge moeders kijken RTL Boulevard. In de leegte lijken de vloertegels nog groter. In het fletse licht kun je jezelf grijzig weerkaatst zien als je sinterklaaskleurplaten van Paddepoelster kindjes bekijkt in de etalage van de HEMA. Ponypark Slagharen moet na sluitingstijd ook zo banaal voelen. Ik houd wel van Paddepoel om drie voor zeven.

Den Haag laat

Lullige baantjes heb je overal. Het sinterklaasbaantje, bijvoorbeeld. Maar dat begon al weken geleden te vervelen. Ik zin al een tijd op verandering, maar wist aanvankelijk niet goed hoe. Waar naartoe te gaan. Een stad als Nijmegen leek me leuk. En Den Bosch. Maar daar ken ik weinig mensen. Dat combineert onhandig met een lullig baantje. Amsterdam lijkt me nog steeds geweldig. Maar ook moeilijk.

Den Haag zou het gemakkelijkst zijn, ontdekte ik. Ik ken er mensen. En lullige baantjes in overvloed, ik weet het bijna zeker.
Den Haag dus.
Ik ga verhuizen.
Een kamer is geregeld. Het lullige baantje moet nu snel volgen. Of een Leuke Baan, dat mag natuurlijk ook. Moet zelfs, op termijn, maar eerst voldoet iets lulligs al. Of een lollig baantje, dat zou ook goed zijn.

Den Haag. Het zou maar zo eens een aangename stad kunnen zijn om te wonen. Waarom ook niet? Maar het lijkt me een beetje saai. Leuk voor overdag en vroeg in de avond, maar daarna.. Wat doet een Hagenaar laat in de avond om zich te vermaken? Vertelt u mij dat eens. Zes december, dan vertrek ik. Dat is op de verjaardag van Sinterklaas. Dat is toeval.

Statistiek

Een collega bij het sinterklaasbaantje heeft het aangelegd met de baas. Ik vroeg zeven mensen wie ze nu eigenlijk is, M.
Niemand kent haar echt, ontdekte ik. Ze schijnt een vriend te hebben. Maar het gaat niet zo goed. Allicht niet. Anders leg je het niet aan met je getrouwde baas.

Zeven mensen gevraagd, niemand zei iets over haar persoonlijkheid. Wel weet ik hoe groot haar borsten gemiddeld genomen geschat worden (ggc=D, n=7). Dat ze niets hoeft te doen op de afdeling (4x), "dan ook echt helemaal geen reet uitvoert" (1x), naar eigen inzicht maar wat pauze mag nemen (3x) en 'heel aardig' (4x) is. ?cht heel aardig (1x).

"Zeg, D.. M., wat is dat eigenlijk voor iemand?"
"M.? Afgelopen zomer had ze een keer een wikkelrok aan. Ze stond toen 's ochtends bij het raam, in het licht. Het was een doorschijnende rok. M??nnn..! En dan moet je de hele dag nog werken. Wreed."
"Eh.. ja, absurd. Bedankt."

Zeven personen, dat is misschien niet representatief voor de afdeling. Ik was altijd uitzonderlijk slecht in statistiek, dus ik weet het niet zeker. Ik vroeg overigens ook alleen maar jongens, dat kan het beeld ook wat vertekend hebben.

In de trein (18) > Zondagmiddagtrein

De zon schijnt, maar het is niet warm. Ik zit in een zondagmiddagtrein tussen Groningen en Zwolle. Om me heen doen mensen zondagmiddagdingen. Praten op zachte toon. Of lezen.

Een dikke mevrouw met wild grijs haar en steunzolen heeft gele rozen mee. In een kleine rugzak zitten cadeau's in sinterklaaspapier.
Voor me zit een gezin met twee kinderen. Ik kan ze niet zien, maar ik hoor gejengel om snoep en ik-ben-aan-de-beurt.

Naast me zit een mevrouw met een bijna goudkleurig jasje. Ze zal 45 zijn en is getrouwd. Er groeien grijze haren tussen de donkerbruine.. Ze heeft twee cryptogrammen van Jan Meulendijks uitgeknipt. Na een kwartier heeft ze alleen nog maar 'regent' gevonden. Op haar pen staat 'www.fasstichting.nl'.

Mijn dorp. Ik laat het gezin en dikke mevrouw achter. De buurvrouw met de cryptogrammen en de jongen met de schakelarmband en leren jas die er later bij kwam. De zon schijnt en het is niet koud. Ik stap uit een zondagmiddagtrein en loop langs de fabriek naar de straat van mijn ouders.

Afgeleverd

Ik stond beneden in de hal van de universiteitsbibliotheek voor kluisje 881. Ik legde mijn tas in de vensterbank, ritste mijn jas dicht en typte een sms.

nee,kom niet vanav-andere plannen.zondag koffie?ergens i/d middag kan ik.jij ook?xr

Een tl-balk knipperde.
Ik keek op, naar buiten, maar het was half zes en donker. Ik zag mezelf weerspiegeld in het raam. Het kale licht maakte mijn oogkassen zwart en mijn huid bleek. Regen gleed in druppels over mijn wangen.

Ik had helemaal geen plannen.
Twijfelde even en drukte toch maar op SEND.
Ik pakte mijn tas en liep naar buiten.

BERICHT VERZONDEN

Ik trok de capuchon van mijn jas over mijn hoofd en wandelde langzaam, met opgetrokken schouders naar huis. De handen diep weggestopt in de zakken.
In mijn rechterhand trilde de telefoon.

Afgeleverd:
haar naam
haar telefoonnummer

Maar 'afgeleverd' is nog niet 'aangekomen'.

Scapino Ballet Rotterdam

Ik zag modern ballet, eergisteren. Scapino Ballet Rotterdam - Suites of Lux/The Neon Lounge. M. had kaarten cadeau gekregen, maar nog niemand om mee te nemen. Ik wilde wel mee. Hoewel ik huiverig was, omdat ik vreesde te moeten lachen om mannen in maillots die onbegrijpelijk zouden bewegen.

De bewegingen waren inderdaad onbegrijpelijk. Tenminste, ik zag geen verband tussen het abstracte gewauwel in het programmaboekje en het abstracte dansen op het podium. Maar misschien hoeft dat ook helemaal niet. Misschien is het boekje alleen maar een excuus voor een vormgever om zich eens uit te leven op het thema dat op de voorstellingen is geplakt. En misschien zijn de thema's van de voorstellingen alleen maar houvast voor publiek. Omdat "We dansen weer! We doen maar wat, maar het wordt weer geweldig. Kom ook!" geen publiek trekt.

Hoe dan ook. Het was mooi. De gespierde mannen en vrouwen waren mooi. Het decor was mooi. En de bewegingen ook. En vooral. De kostuums! Ook erg mooi, haute couturig in twaalf tinten groen. Een mevrouw op een elektrische viool speelde live. Begeleiding van een cello kwam uit de luidsprekers. Zelfs het publiek is mooier bij modern ballet. Vooral het meisje met de ellenlange benen en het nietige rokje op het balkon onder ons. Ik heb genoten.

Onbegrijpelijk, maar alles mooi. Mijn vrees bleek ongegrond. En ik zag maar ??n man dansen in rok.

Vert Paradis

We waren vergeten te kijken waar de film over ging Ik wist nog dat ik de film had omcirkeld en er een uitroepteken bij had gezet. Maar geen idee meer waar het over ging. En we kwamen dertig seconden voor het licht uit ging. Want je wilt wel graag eerst eten, vond AM.

Vert Paradis, typisch Frans, dacht ik na afloop. Het duurt drie kwartier voordat de lijnen binnen het plot inzichtelijk worden, de verbanden tussen de personages duidelijk zijn. Maar eenmaal daar doorheen, is het plots zomaar een prettige film. Dat dan wel.

Geduld loonde. We zagen intriges in een Frans bergdorp. We zagen een meneer uit het dorp verstrikt raken in zijn eigen sociologische onderzoek. De dorpsschoonste en een gefrustreerde bergboer die elkaar ooit liefhadden. Of misschien nog steeds.

Vert Paradis. We zagen veel slanke Franse vrouwen en gedrongen plattelanders die in anderhalf uur liters wijn wegdronken. Uit flessen zonder etiket, tegen een achtergrond besneeuwde bergtoppen en een tobbende rurale economie.

Dat is typisch Frans, wat ik u brom.

Ik geef 3 van de 5 beschikbare Ingrid-sterren voor deze alleraardigste, zij het ietwat trage, Franse film.

Kom eens..

Je luistert wel, maar als ik je zou vragen waar ik ook alweer was, zou je het niet weten. Dat zou ik je meteen verwijten en jij zou zeggen dat ik overdrijf, zoals vaker, dat ik niet moet zeuren.
Ik zou je al snel hysterisch noemen.
En jij mij dan weer vaag.

Dat weet ik, want we hebben al onze ruzies al gemaakt.

Dus ik vraag je niet waar ik ook alweer was, val alleen even stil.
Ik kijk je aan en zeg, kom eens..
Je kijkt terug en schuift naar me toe.
Ik zoen je uit alle macht zo zacht als ik kan.

Heel even lijkt het of alles goed is.

Tell me about vlakschuurmachines

Tell me all the things you never told me before

Het stond in letters van een halve meter hoog op een lage muur bij een zij-ingang van het Medisch Centrum Leeuwarden. Ik had daar een Frieze tekst verwacht. We wandelden een eindje op zondag. F. was jarig en had een feestje gegeven. Een rustig feestje waar we wat zaten te zitten, wat dronken en wat praatten. Zeker niet over alle dingen die we elkaar nog nooit eerder vertelden.

Eerder koetjes en kalfjes. En vlakschuurmachines van de Aldi. Ingekocht, omdat je maar nooit weet of je nog iets moet vlakschuren. Ooit. 'In between', daar hoorde ik ook over. Dat is dikke vitrage, of dunne gordijn. Zoiets. En iets over een film over koffers. Een rare Italiaan maakt een trilogie over honderd-nog-wat koffers. En deel ??n is klaar. Het klonk reuze?nteressant, maar dat was aan het eind van de avond.

We gaven F. een verantwoorde cd, Calexico. En iets wat ik zelf heel leuk vind. Het boek ?Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft? van Werner Holzwarth en Wolf Erlbruch. Moet u ook eens lezen - of zien, met wat geluk. U zult vast lachen. F. was best blij met de cd.

Tell me all the things you never told me before. Ik vond het een mooie tekst. Maar misschien niet op een muurtje bij een zij-ingang van het MCL. Dat kan in sommige gevallen toch tamelijk wrang zijn om te lezen. Misschien wel leuk als thema van een feestje. Voor wat verdieping van de conversatie. Hoewel ik eigenlijk ook wel hard moest lachen om de vlakschuurmachines van de Aldi. U had er bij moeten zijn, waarschijnlijk.

Fronzen

Ze leek bij elkaar geboetseerd. Alsof iemand door de mensen om me heen was gegaan en haar in elkaar had gekleid met delen van bekenden. Alsof iemand dan net mensen had uitgekozen die me raakten.
Mensen van ooit.

Ik herkende consequente na?viteit die me eerst ongeloofwaardig leek, maar toch waarachtig was.
Ik zag wat van een grote mond. Die toen onzekerheid overschreeuwde.
Ze had een onbenoembare aantrekkingskracht waar ik ooit voor viel.
Heel hard en tamelijk diep.

Ze intrigeerde. Om al die dingen. Ik durfde haar niet zo goed aan te kijken. Keek stiekem van opzij in het halfdonker.
Ik vond het confronterend, besloot ik, en keek weg. Voor even.
Ik keek nog eens en fronste uit frustratie.
Had geen idee wat te denken.

Zalm

Ik mocht deze keer de zalmfilet inkerven en volstoppen met basilicum en munt. Vertelde ondertussen over de afgelopen weken. Films die ik zag. Parijs en Den Haag, sinterklaas en verhuizen, Ani en Aukje.

Zij maakte a?oli. Klaagde over dingen die ze vast niet wil teruglezen. Tragische dingen en heldhaftig optreden ten koste van haarzelf. Op korte termijn, want voor de lange termijn is het goed wat ze deed, dacht ze.
Ze verwarmde de koekepan voor.

Ik mocht proeven. Vies vond ik het, terwijl ik dacht dat a?oli lekker zou zijn. In plaats van zacht en romig, bleek het bijna bitter. Complimenteerde haar met haar heldhaftigheid en zei dat het vast weer goed zou komen. En dat hij inderdaad een ongevoelige klootzak was. Nuanceerde niet.
Je moet je soms inhouden, leek me.

Ik wreef de zalmfilet in met olijfolie en versgemalen peper en zout. Bewonderde haar, omdat ze kordaat was. Bedankte haar voor de geruststellende sms in de kou in Amsterdam. Vroeg of er een verschil bestaat tussen casually late en fashionably late.

Zij zette de a?oli op het tafeltje naast de bank. Naast de salade. Van tomaat, mozzarella, courgette, olie en balsamico. Twee grote glazen droge witte wijn. Dacht niet dat er verschil was tussen die twee. En zei dat ze het leuk vond dat het toch nog erg leuk was in Amsterdam, ondanks het spreekverbod.

Ik bakte de zalmfilet, twee keer zo lang aan de kant waar het vel zat als aan de kant waar alleen vlees zat. Het duurde niet lang, zes minuten ongeveer. Zei dat ik benieuwd was of de a?oli wel zou smaken met de zalm. Vroeg wanneer we weer eens op stap gingen.

Na zes minuten verdeelde ik de zalm over twee borden. Legde het bovenop de groente die ze had gekookt in bouillon met venkelknollen. Het zag er keurig uit met de blankgekleurde tagliatelle.
We proostten op een goede afloop. Van dingen.

Ingebeelde logica

Alsof de logica van jouw huid tegen mijn huid die van woorden overstijgt. Een zinnig gesprek, verspilde moeite.
Zo is het heel even weer. Hoewel ik je alleen maar hoor. Je ligt slechts tegen mijn oor, maar zolang ik mijn ogen gesloten houd, ben je er wel.

Je bent er welhaast echt. In een gesprek dat zich voortsleept van het ene misverstand naar het volgende.
Weer een verontschuldiging.
Sorry, ik bedoelde het niet zo.

Wat we eigenlijk bedoelen is dat we de intimiteit die we hier pardoes herwinnen, wel willen bewaren, maar we weten niet hoe. Wat we eigenlijk bedoelen, maar niet durven zeggen, is dat we beiden verlangen naar wat we hadden. Maar we weten ook beiden, dat we nooit zullen slagen, om dat wat we wensten, ooit te bereiken. We kunnen de afstand tussen ons in wel steeds halveren, maar daar blijft het dan ook bij.

Afdalend van de ingebeelde logica van jouw huid tegen mijn huid, dringt langzaam maar zeker door hoe zinloos de excercitie is. Ik wil weer slapen, ik open mijn ogen. Ik beloof je loos dat ik snel zal bellen. Maar weet dan al dat ik je morgen zal afdoen. Als een vage droom. Een misverstand hoogstens.

Ani DiFranco

"Dat is toch die ontzettende pot met extreem-linkse idee?n?"
"Nou, nou. Ze is bi-sexueel en ook weer niet z? links. En ze zingt mooi."
B. wenste me 'echt heel veel plezier', de sarcast, maar hij ging zelf naar Der Untergang.

Een dag later stond ik tien minuten te kleumen, ergens in het centrum van Amsterdam.
Ze is te laat, dacht ik, en smste A.

Hee,ik sta hier in de kou in A'dam.Te wachten op iem.die ik niet ken.Ik heb een kaart voor haar gekocht voor een concert.Ze is te laat.Klinkt dat vreemd?R.

Het klinkt op zijn hoogst vreemd.Sta je al lang te wachten?Volhouden...Ze komt nog wel,ze is casually late.Dat doen vrouwen.Veel plezier!

A. begrijpt dat soort dingen, ik was gerustgesteld. Het bleek niet zozeer casually late, alswel casual-aan-de-verkeerde-kant-van-de-straat. Dat vond A. later op de een of andere manier vreselijk romantische miscommunicatie. Iets uit Sex and the City, zei ze. Ik vond het vooral koud. Soms begrijp ik A. niet.

Ani kwam op en zong subtiel het dak van de Melkweg. Het publiek klapte en joelde. Ani zei thank you, en publiek klapte en joelde. Ani droeg een serieus klinkend gedicht voor, en iemand joelde. Helaas halverwege. Ani-fans zijn dolenthousiast en bloedserieus. En slecht in timen.

We mochten niet met elkaar praten. Vond een meisje achter ons. Net toen we het hadden over Mulisch of vampierenboeken, ethnische achtergrond of kaatsen, Berlijn of Auschwitz, passie of het gebrek daaraan. Maar nee. Of we wel bij de les wilden blijven. Sorry.

We bleven bij de les en lieten het praten achterwege. Brave leerlingen. We gingen wel eerder weg. Ik hoop dat dat mocht. Mijn trein ging vroeg, helaas. Dat is toch een excuus? Hopelijk mag het binnenkort nog een keer met Aukje. Zonder concert, met kroeg. Gaan we dan ook praten.

En nu ga ik B. bellen. Vragen of Der Untergang net zo aangenaam was.

Weblogwereldje

"Weblogwereldje." Vies woord. Ik zeg namelijk ook geen "voetballerij" en vind, over voetballerij gesproken, "bedoeling" inmiddels een netter woord dan "intentie". Maar bestaat er zoiets als een webloggemeenschap? Los zand, leek me altijd. Los zand, vond ik vanochtend, starend in een lege inbox. Geen 5x2-mail.

Ik nam een douche. (Ja, inderdaad, eerst mail kijken, dan douchen. U herkent daar geheel onterecht een dwangmatigheid in.) Ontbeet, deed nuttige dingen en wandelde naar een afspraak. Met een weblogger. Met een kamer over. We maakten een praatje en bespraken voorwaarden en huurprijs. Noemden elkaar aan het eind van het gesprek "geschikte kerel" en schudden handen. Een kamer via een weblogger, zij het indirect. Los zand.

Ik nam de trein. Stapte uit op Amsterdam CS. Ik ben nog steeds in Amsterdam CS, ik typ dit in de Easy Everything aan het Damrak. Over pakweg twee uur zie ik Ani DiFranco in de Melkweg. Met haar, als ze me herkent. We mailden weleens wat en ik had een kaart over. Dus ach.. vooruit, een uitnodiging de deur uit. En geaccepteerd! Met iemand naar een concert via een weblog en tamelijk direct. Los zand.

Misschien vind ik weblogs nog net zo "los zand" als in het begin. Toen ik de kat uit de boom keek. Maar ook een boel los zand bij elkaar is weleens iets. Zandbak. Of woestijn ofzo. Misschien maakt dat weinig uit. Is een schep zand genoeg en heb ik verder niets te zoeken in een zandbak of een woestijn.

(Las u niet over de subtiele hint van de lege inbox heen? Een kaartje en een zak chocopepernoten, iemand?)

5x2

Ik las de beschrijvingen van de films in het boekje van Cin? Premi?res 2004 allemaal door. Van de films die me leuk leken, omcirkelde ik de titel. Ik omcirkelde dertien van de 23 titels. Ik liep nogmaals alle films langs en zette een uitroepteken bij de films die ik het liefst wil zien. Dat waren er vijf. Toen was het half zes en verliet ik het gebouw van het sinterklaasbaantje.

A. hielp me. Ik had een tafel gekregen van haar boezemcollega M. en we haalden hem gisteren op. We dronken een kop thee en ik maakte haar blij met gechocolateerde pepernoten. We praatten bij. Ik vertelde over Parijs, de verhuisplannen en over het Ani-concert in de Melkweg. Dat ik er met een weblogger naartoe ga. A. begint al te wennen aan de webloggers, maar vond het wel een beetje merkwaardig, zomaar met een weblogger.

A. en ik eten regelmatig. Niet zo vaak als we zouden willen, maar wel regelmatig. Dan spreken we af.
A. zegt dan altijd: "Roep maar een datum, ik kan in principe altijd."
Waarna we haar agenda erbij pakken en we twee ? drie weken later iets afspreken.

Ik las beschrijvingen en A. hielp me. Ik wilde haar uitnodigen mee te gaan naar een uitroeptekenfilm. Ze houdt namelijk van Franse cinema. Het moest 5x2 (Cinq fois deux) worden. 5x2 Is een film van Fran?ois Ozon. In het boekje van Cin? Premieres werd hij een 'jonge meester' genoemd. Maar ik hoorde een kenner zeggen dat hij niet zo goed begreep waarom die jongen zo bewierookt wordt. De kenner had vast een baard en zag er vast wijs uit. Ik was het in ieder geval roerend met hem eens. Maar ik heb dan ook nog nooit van Fran?ois Ozon gehoord.

De film. Ik zal het programmaboekje citeren.
"Vijf cruciale momenten in het leven van twee mensen. Hoe deel je een leven met iemand, en hoe vooral niet? [...] Ozon toont minutieus hoe details bij een slippertje, de geboorte van een kind, het bruiloftsfeest en de eerste ontmoeting allemaal kunnen leiden tot het einde van een relatie die zo goed begon."
Kijk ook hier eens.

Een uitroepteken waard, leek me. Het enige probleem was dat 5x2 komende zondag al draait. Dus A. kan niet. Dat wist ze zonder agenda al. Pas de probl?me, nu gaan we naar Vert paradis. Uitroeptekens genoeg.
Ik zei dat ik het jammer vond van 5x2.
"Waarom ga je dan niet met een weblogger?" vroeg ze.
"Huh..?" antwoordde ik adrem.

Een antwoord dat leidde tot de volgende vraag.

Wie o wie van u, robtheblob-lezers, wil naar 5x2?
Het kaartje krijgt u van mij, A. trakteert u op gechocolateerde pepernoten. Zondag 14 november, 19.45 uur, Images, Groningen.
Met Robtheblob, u hoeft er geen stukje over te schrijven.

Wie het eerst mailt, die het eerst maalt. Of wie daarna het leukst mailt. Naar robert [at] robtheblob.nl. Hier reageren mag ook natuurlijk.

(En nu maar hopen dat er vanavond nog kaarten te krijgen zijn bij Images..)

Ik.

Lepel een ei leeg. Schenk me een glas melk in. Hoor iets uit Rigoletto van Verdi van de laatste cd die A. stuurde. Lees over Bridget Jones en Vrouwen&Humor in Leven &cetera. Smeer dik boter op toast en neem een slok koffie.

Denk aan de afgelopen week.

Zag moois en mooie ellende op de World Press Photo-tentoonstelling. Zag dertigers hip zijn of misschien alleen maar doen in Buckshot. Speelde sinterklaas. Had eindelijk weer eens een ochtendsessie met A. Verraste I. met een boek op haar verjaardag. Nodigde iemand uit mee te gaan naar het Ani-concert in de Melkweg, dinsdag. Speelde sinterklaas. Zag Comme une image, de openingsfilm van Cin? Premi?re. Oefende kolonisten en won. Mailde met haar. Herlas Notulen van Herman Franke. Maakte plannen voor een avond Jamie O. met nog een A. Had weer contact met iemand van ooit en huiverde licht. Was openhartig tegen M. Praatte bij met F. Wandelde door Groningen. Speelde sinterklaas. Maakte verhuisplannen. Mailde zinnig met een Liesbeth en verkreeg wat ik ontbeerde de afgelopen weken, plezierig perspectief. Bekeek alvast baby-cadeautjes. Droomde levensecht van wonen in Parijs. Speelde opgewekt sinterklaas. Las De hondenkoning uit. Smste met nog iemand van ooit en zuchtte diep.

Negeerde de weblog.

Beloof beterschap, bij deze.

En.
Ik las terug wat ik typte en zag wat er gebeurt als je een week life-loggen zou condenseren. Het wordt bijna onleesbaar, maar heus, het was een leuke week.

U las een glas volvette melk, gecondenseerd. Volgende week serveer ik vast verser.

Mannen met baarden

Vijf mannen met baarden stonden te zingen in de Lutherse Kerk in Groningen. Zij droegen een jurk. Het waren Russisch-orthodoxen, opgeleid aan de Geestelijke Academie van Sergiev Posad in Presov, Slowakije. De Slowaakse academie is vermaard in Russisch-orthodoxe kringen, informeerde het programmaboekje.

Ik vond de hobby's van de geestelijken in het programmaboekje. Veel muziek uiteraard, piano, gitaar, zang en componeren. Maar ook artistieke hobby's als glasblazen, glas-in-loodramen maken, tekenen en schilderen. Hegoumen Nikolaj Doudka heeft een wat afwijkende hobby. "Snelle auto's", las ik. Hij is naar een klooster in Vladiwostok gestuurd. Het lijkt me een merkwaardig gezicht om hem in zijn jurk door Vladiwostok te zien scheuren in een Porsche of een Lambourghini. Op zijn dagelijkse ronde langs behoeftige gelovigen.

De mannen met baarden in jurken konden heel mooi, heel zacht zingen. En heel mooi, heel hard zingen. Maar dat deden ze pas echt tijdens de toegift. Wij hoefden daar niet eens heel lang voor te klappen. Tijdens de toegift zong de bas van het koor zo hard, en daarbij zo mooi, dat het voelde alsof hij dwars door me heen zong. Dan krijg ik kippenvel van mannen met baarden in jurken. Alleen dan.

Sinterklaasbaan (07) - Tijd

Nog twee uur en achttien minuten.
Dat is zevenenveertig minuten minder dan de vorige keer dat ik keek.
Ik kan er vijftien minuten pauze van aftrekken, dan blijft twee uur en drie minuten over.
Ik zou nog naar de wc kunnen gaan, dat levert vier minuten op, gok ik.
Dan houd ik nog steeds ??n uur en negenvijftig minuten over. Zuivere werktijd.

Saaie stukjes zo.
Nu weet u hoe het Sinterklaasbaantje is.

Minuten tellen, had ik al gezegd dat ik iets anders ga zoeken?