Ik loop door een lege winkelstraat en zie opgepoetste nostalgie van nieuwe ouderwetse klinkers in een stadsvloer. Versierd met stippen uitgedroogde kauwgom. Ik zie mezelf lopen in de etalage van een schoenenwinkel, het is een keten. Ik loop niet helemaal rechtop.
E?n stap voorwaarts, bedenk ik, dat is een stap dichterbij een doel. Voor hem en voor haar. En zij zegt het en hij ook. Ik wijs ze aan, zij weten dat allemaal.
Ik zie mezelf lopen in de etalage van een drogisterij, het is een keten.
Ik loop nooit helemaal rechtop.
E?n stap voorwaarts, dat is een stap verder weg, ergens vandaan. Voor mij. Ik weet dat ik me voor een stap voorwaarts eerst omdraai, om hem daarna achteruit te zetten. Me weer omdraai, om te kijken of ik dichterbij een doel ben. Me nog eens omdraai, om te kijken hoeveel verder weg ik ben geraakt, van waar ik begon. Soms is een doel ver weg. Dan zie je lang iets uit het zicht verdwijnen, en maar nauwelijks iets anders dichterbij komen. Soms is het zicht vooruit wazig. Dan is het alsof je verder weg raakt van dingen, zonder dat er iets dichterbij komt. Dan draai ik me om, en kijk lang naar wat ik achterlaat.
Ik zie mezelf lopen in de etalage van een parfumerie, het is een keten.
Ik loop dus altijd iets voorover.
E?n stap voorwaarts, bedenk ik, dat is een stap dichterbij een doel. En verder moet ik niet moeilijk doen. Zo is het voor hem en voor haar. En zij zegt het tegen mij en hij ook. Ik wijs ze aan, zij weten het beter.
Ik besluit rechtop te lopen. Fier, vooruit, kordaat.
Het voelt goed.
Ik houd het drie winkels vol.
Dat is minder dan dertig stappen.
Ik loop door een lege winkelstraat en zie oude gevels als een bedriegelijk vliesje op exact rechthoekige gebouwen geplakt. Ik zie mezelf weerspiegeld in grote etalages van een warenhuis, het is een keten.
Ik loop iets voorover.
Schouders opgetrokken, handen in de zakken.
Ik zie er vermoeid uit.
