sinds 2002!

"Hebben wij een afspraak?"
Ik keek een man aan die er nog uit zag als een jongen -of andersom. Hij stond in de deuropening en ik stond op de stoep.
"Als jij Pascal bent wel."
Hij was Pascal -die met dat weblog met al die Zenlinks.

Wij hadden elkaar nog nooit ontmoet. Maar omdat ik in Den Haag was komen wonen had hij me uitgenodigd om te komen eten. Een mooie gelegenheid om eens wat te weten te komen over Zen in Uithuizen. Zelden at ik voor het eerst bij iemand op zo'n ontspannen manier. Ik maakte kennis met zijn vriendin en zijn dochtertje. Ik kreeg een rondleiding door het huis en zag zijn badkamer.
"Waar je ook een emmer leeggooit, het water loopt altijd weg, naar die goot."
Hij wees en keek trots, het leek me inderdaad een prestatie.

We aten sushi en praatten wat. Ik maakte kennis met J.J. Cale.
"Het lijkt erop, en het ziet er inmiddels ook naar uit, dat hij eens in de zoveel tijd een album maakt dat verdacht veel lijkt op het vorige album. Er zijn al vijftien albums. Als je een cd van hem draait hoor nauwelijks het verschil tussen de nummers. En toch verveelt het niet. Volgens mij verdient hij op een relaxte manier zijn geld met liedjes zingen."

Ik maakte nogal wat kennis die avond. Het laatst met een fusion drankje, Sake Sunrise. Ik likte een lik wasabipasta van de rug van mijn hand, hapte in een schijfje limoen en sloeg een warme sake achterover. Ik wandelde enigszins wankel weer naar de tramhalte en nam me voor om een volgende keer toch eens te vragen naar Zen.

Ik was in Groningen na de Ardennen en wilde nog niet weg. M. en ik hadden een "Pot thee met koekjes" besteld en zaten achter de ballustrade, boven de bar in Kult. We keken neer op de gasten en zagen een vaste klant zijn best doen bij de barvrouw. Op een barman verliefd worden schijnt een hopeloze onderneming te zijn, voor barvrouwen leek hetzelfde te gelden. Je moet dingen die niet kunnen eigenlijk niet willen.
Ik wilde nog uren zitten achter de ballustrade.

De sinterklaasbaan wachtte, we liepen naar het station. De trein vertrok van perron 1. Ik heb mijzelf daar weleens eerder zien staan, drie minuten voor vertrek. Geen idee wat te zeggen na nog maar een laatste omhelzing.
Tot.. ehm.. snel. Hoop ik. Misschien moet ik maar instappen.
Ja, doe maar. Goede reis.
Toch maar weer talmen op de treeplank en een minuut voor de trein rijdt dan eindelijk naar binnen. Gaan zitten en zwaaien. Ik zag haar weglopen en bedacht dat ik het de volgende keer anders moet doen. Maar dan staan we weer op het perron. Ik wil nog niet weg, mompel wat en stap half in. Alles zal hetzelfde zijn, drie minuten voor vertrek.

Waar ik woon, daar woont al iemand. Hij had een kamer over en ik zocht er een. Het was een beetje of ik heel lang kwam logeren, toen ik met mijn spullen aan de voordeur stond. Dat gevoel is nooit helemaal weggegaan. Hij was weg afgelopen week, de man die er al woonde. En opeens had ik een heel huis tot mijn beschikking. Op dag ??n trok ik alle gordijnen dicht. Ik liep, voor ik ging douchen, naakt een rondje door het huis. Alleen maar omdat het kon.

Ik zat een hele zondag binnen. In zijn woonkamer. Ik kwam alleen naar buiten om de twee kippen te voeren en een ei te rapen. Dat was 's ochtends al. Ik raapte een ei, veegde de veertjes af en deed het in de pan. Ik drukte op het koffieknopje van het espresso-apparaat, luisterde naar het kabaal, rook aan de versgemalen koffie. Ik smeerde een witte boterham met roomboter ?n pindakaas, schonk een glas CoolBest en slofte naar de bank.

Ik las Elementaire deeltjes van Michel Houellebecq uit en was nog steeds vrolijk. Ik begon aan de krant. Ik begon aan de krant in zijn woonkamer. Zijn woonkamer is altijd netjes en altijd ordelijk, nooit te warm gestookt. Ik liet de ontbijtspullen de hele dag op de poef staan, liet delen krant door de kamer slingeren. Ik hing mijn was over zijn verwarming en draaide die hoog. Aan het eind van de middag was het al bijna mijn woonkamer.

Het was stil hier. Een weblog gedijt niet zonder internet onder handbereik op ieder gewenst tijdstip. Niet mijn weblog in ieder geval. En dus staan Zij & Hij al meer dan een week in een sneeuwstorm te zoenen. Ze mochten willen dat ze daar nog waren. Het was stil hier, maar tamelijk druk in het echte leven. Heus.

De jacht op een masteropleiding leverde twee vondsten op, een studie in Amsterdam en een in Nijmegen. Het valt niet mee te kiezen tussen Amsterdam en Nijmegen. Wonen in Amsterdam trekt, net als werken in Nijmegen trekt. Ongeveer even hard, maar er is vast een subtiel verschil. Ik werk liever in Nijmegen dan ik woon in Amsterdam, dacht ik zonet nog. Maar dat is nu alweer over. Nu lijkt een jaar voltijds studeren en een sinterklaasbaantje in Amsterdam me leuker dan een relevante baan in Nijmegen. Maar dat gaat ook weer over, binnen een dag.

Zij kwam eten. We spraken over fluiten in het openbaar en zomaar nieuwe mensen ontmoeten. Over de smoes "ik moet werken" en de effectiviteit ervan. Over het belang van grote eettafels en goede stoelen in woonkamers en wonen in Den Haag. Waarom je niet moet wonen bij het Zuiderpark, maar wel in Bezuidenhout. Of liever nog, Benoordenhout. Sint Maarten in de Vogelwijk en met de lampion langs de bakker. Over Groningen als dorp, korte rokjes en koopzondagen in Utrecht.
We aten kip Madras.
Ze zei, ga je ook naar de Dutch Bloggies 2005?
Ik antwoordde, ik moet werken.
Ze geloofde me niet, maar ging later akkoord met een mini-meeting ter vervanging. Misschien Scheveningen in de herkansing.

En gisteren ontmoette ik A. Ze liet me zien waarom ik ooit nog eens in Den Bosch moet gaan wonen. En R., ik heb haar appeltaart..

Over pakweg vier uur ben ik in de Ardennen. In een huis op een heuvel, aan de rand van een gehucht. Beneden stroomt een riviertje. Voor een lang tot wel-heel-lang weekend. Zweten in de sauna, bubbelen in een bad, rondjes lopen door de bossen. Lezen bij de haard, een scheutje rum in de chocolademelk. U kent het wellicht.

We beginnen het verblijf met twintig gasten, ik hoef vast niet iedere dag ontbijt te halen. Volgende week weet ik of de bakkers in Belgie 's zondags bakken.

Vermaak u onderwijl met de lange lijst links. Kunt u niet kiezen? Lees dan Sammy. Die zou zo'n Dutch Bloggie moeten krijgen, vind ik. Niemand die daarover zou klagen.

Tot dan,

Robert

Ik loop door een lege winkelstraat en zie opgepoetste nostalgie van nieuwe ouderwetse klinkers in een stadsvloer. Versierd met stippen uitgedroogde kauwgom. Ik zie mezelf lopen in de etalage van een schoenenwinkel, het is een keten. Ik loop niet helemaal rechtop.

E?n stap voorwaarts, bedenk ik, dat is een stap dichterbij een doel. Voor hem en voor haar. En zij zegt het en hij ook. Ik wijs ze aan, zij weten dat allemaal.

Ik zie mezelf lopen in de etalage van een drogisterij, het is een keten.
Ik loop nooit helemaal rechtop.

E?n stap voorwaarts, dat is een stap verder weg, ergens vandaan. Voor mij. Ik weet dat ik me voor een stap voorwaarts eerst omdraai, om hem daarna achteruit te zetten. Me weer omdraai, om te kijken of ik dichterbij een doel ben. Me nog eens omdraai, om te kijken hoeveel verder weg ik ben geraakt, van waar ik begon. Soms is een doel ver weg. Dan zie je lang iets uit het zicht verdwijnen, en maar nauwelijks iets anders dichterbij komen. Soms is het zicht vooruit wazig. Dan is het alsof je verder weg raakt van dingen, zonder dat er iets dichterbij komt. Dan draai ik me om, en kijk lang naar wat ik achterlaat.

Ik zie mezelf lopen in de etalage van een parfumerie, het is een keten.
Ik loop dus altijd iets voorover.

E?n stap voorwaarts, bedenk ik, dat is een stap dichterbij een doel. En verder moet ik niet moeilijk doen. Zo is het voor hem en voor haar. En zij zegt het tegen mij en hij ook. Ik wijs ze aan, zij weten het beter.

Ik besluit rechtop te lopen. Fier, vooruit, kordaat.
Het voelt goed.
Ik houd het drie winkels vol.
Dat is minder dan dertig stappen.

Ik loop door een lege winkelstraat en zie oude gevels als een bedriegelijk vliesje op exact rechthoekige gebouwen geplakt. Ik zie mezelf weerspiegeld in grote etalages van een warenhuis, het is een keten.
Ik loop iets voorover.
Schouders opgetrokken, handen in de zakken.
Ik zie er vermoeid uit.

Ik liep een eindje deze week, 's ochtends. Ik stapte een halte eerder uit, op weg naar het sinterklaasbaantje aan zee. Vals voorjaar loopt vloeiend over in een voorbode van lente, merkte ik. Ik rook het, voelde het in het ochtendlicht. Aan zee.

Er liep een vrouw over het strand. Ik keek haar aan, want zo mooi was ze. Zij keek mij aan. Ik keek nog eens. En zij ook. Zij lachte breeduit, ik lachte terug. We zeiden hoi en liepen door. Dat deed goed. Een voorbode van de lente, niets vals aan.

Ik probeerde iets wat krom was, recht te breien, maar kreeg een man aan de telefoon. Of misschien was het nog maar een jongen. Hij was net begonnen en wilde geen uitzonderingen maken. Ook geen kleine. Bij een vrouw was het gelukt, ik wist het zeker. Misschien verwachtte ik ook wel teveel vrolijkheid na een mislukte werkdag.

Ik liep naar mijn Albert Heijn om de hoek om brood te halen. Er lag nog een halfje melkwit van Blue Band. Goede Start, las ik op zak, maar zo wens ik mijn dagen niet te beginnen. Dus nam ik een hard en tamelijk droog zuurdesembrood mee. In dunne plakken, u kent dat vast. Toen ik thuis kwam, bleek de uiterste houdbaarheidsdatum de volgende dag al te zijn. Een hard en tamelijk droog brood dat oud is en daardoor nog harder en nog droger wordt.

Ik hoopte dat ze zou bellen. Maar de enige vrouw die die avond belde, was mijn moeder. Om te vertellen dat ik mijn oma moest bellen, die probeerde me al een tijdje te bereiken. Ik negeerde haar verzoek en kroop mijn bed in. Waarom zo'n avond rekken?

Ik vond het een dag waarop je schoenveter knapt, hoewel dat niet gebeurde. Waarop je de bus mist, hoewel ik hem ruim haalde. Een dag, die je afsluit me een rustig muziekje om in slaap te vallen. I am kloot.

Het zal u niet verbazen dat de batterijen van mijn mp3-speler leeg bleken.

Ik was in Scheveningen. Of 'op' Scheveningen, dat kan ook. Dat soort dingen weet ik nog niet. Ik vond het best leuk in of op Scheveningen.
Eigenlijk mag dat niet.
Als je ooit Hagenaar wilt worden, moet je denk ik beginnen met roepen dat je Scheveningen ver-schrik-ke-lijk vindt. Ordinair. Overvol.
Niets voor mij, Scheveningen.

Maar wat weet ik nu van Den Haag? In al mijn na?viteit roep ik maar zo dat ik het best leuk vond in of op Scheveningen. Misschien, omdat ik met S. was. Met S. is het overal leuk. Als we elkaar maar een beetje kunnen verstaan. En op de boulevard van Scheveningen kan dat prima in februari.

Misschien hielp het mooie weer ook. De zon scheen een beetje en de wind waaide maar een beetje. En we wandelden zo de boulevard af, het strand op. S. nam mijn arm, we praatten over vroeger en over nu en of honden altijd stinken. Over dingen doen en dingen laten en verhuizen naar Amsterdam. We waren twee kilometer lang best gelukkig, denk ik.

Misschien hielp de lege dag. We hoefden hem alleen maar door te komen. In of op Scheveningen. Of in een koffiecaf? aan de Dennenweg of helemaal ergens anders. Het had weinig uitgemaakt. Voor een objectief oordeel over Scheveningen ga ik wel een keer terug in juli, met 25 graden.

Weet je..

We zaten schemerverlicht aan tafel. Een klein vierkant tafeltje, met daarop een mandje warm brood en tapenade en een peper & zoutstel zo groot als mijn onderarmen. Ze had mijn handen in haar handen en als ik mijn buurman was, vond ik ons heel schattig. Ze keek wat voor zich uit en mij opeens recht in de ogen.

Ik weet wat het is. De afstand naar je handen en voeten is te groot.

Ik keek haar aan, begreep het niet helemaal.

Ja, het bloed is op weg naar je handen of voeten. Heel ver weg. En denkt dan halverwege, het zijn geen vitale organen, maar het is wel heel ver weg. We gaan weer terug. Naar de lever ofzo. Slechte doorbloeding.. uhuh.. Jouw bloed is gewoon als jij bent. Een beetje laks. Dat is het. Denk ik. Wat denk jij?

Ik keek haar aan en zij keek triomfantelijk terug.

Huh..?

Ik trok mijn handen terug uit de hare.

(Tsk.. een-beetje-laks..) Wil je nog brood?

Hij dacht, een weerzien.
En een wederhoren.
Wederruiken.
Wedervoelen.
Wederproeven.
Daar en hier.
En middenin.
Weder en weder.
En nog eens.
Hij pakte zijn tas en haalde de trein.

Hij zei, ik wil je weer zien.
Zij zei, ik wil een weerzien.
Maar waar dan, vroeg hij.
Bij mij kan, vond zij.
Dat is te ver, dat red ik niet.
Maar misschien middenin, red je dat?
In het midden, eten en een kroeg.
Eten en een kroeg, ja, en wandelen door de stad.
En hij hing tevreden op.
En zij zocht treintijden.

(Voor (1): KLIK)