Ze wiegde. Ze droeg hoge laarzen met een hak, maar liep als op blote voeten. Ze wiegde. Zacht met haar heupen, toen ze aan kwam lopen, de deur opendeed en de vier stappen naar de balie deed.
Ik zat met mijn rug naar haar toe. Volgde haar in de grote spiegel voor me. Ze bestelde falafel in Engels met een Oosteuropees accent. En lachte vriendelijk naar de jongen achter de toonbank.
Ze had dik, blond haar tot op haar schouders. Droeg een groffe roze wollen jas, getailleerd. Ze leek door haar gebaren en manier van lopen slanker dan ze was. En dat tussen het lawaai in de MAOZ, een soort linkse kikkererwten-Mc Donald's.
Ze ging zitten met haar broodje en Spa blauw. Vlak naast me, ik kon stiekem naar haar kijken in de spiegel. Ik zag haar een groot kruis slaan. Voorhoofd, navel, linkerschouder, rechterschouder. Ze draaide een beetje van me weg, voor wat privacy om te eten. Ik doopte haar een Poolse katholieke.
En toen.. viel ze aan. Met grote happen, de wangen vol, ze kauwde soms met haar mond open. Binnen vijf minuten was het broodje op en de fles water leeg. Ze veegde haar mondhoeken schoon met een servet, stond op.
Ze wiegde.
Ze glimlachte naar de jongen achter de toonbank.
Ze wiegde de Leidsestraat in.
"De inwoners van Izmit hebben een serieus aardbevingsprobleem."
Ik keek naar de stoel links van me. Daar lag Aukje en ze leek het niet een heel merkwaardige opmerking te vinden. We keken driedimensionaal naar Forces of Nature, een voorstelling in het Omniversum. De voice-over had voor deze zin zijn diepste stem opgezet. Het was wel leerzaam, maar zelden ook hoorde ik zoiets onnozels. Forces of Nature duurde vijftig minuten, toen mochten we weer gewoon praten.
We praatten en liepen en praatten en aten nog wat. Over koetjes en kalfjes en dingen die er wel toe doen. Merkwaardig, dacht ik halverwege de eerste koffie na het eten, ik zit voor de tweede keer tegenover iemand en weet nu al meer van haar dan van sommige van mijn vrienden die ik jaren ken. Misschien moeten we de volgende keer een activiteit maar gewoon achterwege laten en meteen ergens gaan zitten of naartoe onderweg zijn. Om te praten. Leuk.
Ik stapte in, in de intercity naar Enschede, maar ik was op weg naar Amersfoort voor een paaswandeling. Omdat ik niet van meubelboulevards houd. En ook nergens bij een paasbrunch hoefde te schransen. Mijn paasbrunch was een Feel Good Lunchpakket van C'est du Pain.
"Moja mamy," begon de jongen linksachter me. Hij sprak op luide toon en nogal verontwaardigd. Zijn vriendin maande hem tot stilte of wilde dat hij op zijn minst wat zachter praatte. Ze zaten nog maar nauwelijks, met de jas nog aan.
Ik begon aan mijn Feel Good Bol-met-kaas-en-sla-en-ei-en..-wortel?
Hij halveerde het volume van zijn stem, maar ik hoorde hem nog steeds luid en duidelijk. De tirade ging over "pracy" en "stacja". Ik verstond woorden en het klonk vertrouwd, maar mijn Pools is te roestig om uit flarden en losse woorden een verhaal te halen. Ik begreep niet helemaal wat zijn moeder met zijn werk en het station te maken had. Het wond hem op, dat zag ik wel.
Ik hoorde constant "okay", maar het zag er niet zo okee uit.
Hij mocht uitrazen tot halverwege Voorburg. Toen besloot zij dat het genoeg was. Haar beurt. Haar wat vierkante, typisch Poolse hoofd liep al rood aan. Hij was klaar, vond zij, en zij ging werkelijk schitterend tekeer.
Ze zette haar verwijten op hoge toon in, een halve zin, om vervolgens een octaaf te zakken en in rap tempo van alles op hem af te vuren. Misschien waren het overigens wel twee octaven, want ik weet niet hoeveel hoogte er in een octaaf gaat. Ik verstond weer slechts losse woorden en zinnetjes. Bij Gouda sloeg het sarcasme toe. Alles was "jasne", maar het leek me alles behalve helder. Ze zei dat hij altijd maar vond dat "wszystko piekne" was, maar hij zat er niet bij alsof alles geweldig was.
Ik was halverwege mijn Feel Good Appel.
De laatste "okay" viel met uitzicht op Leidsche Rijn, het laatste grootschalige nieuwbouwproject van Utrecht. Maar daar hadden ze vast geen oog voor. Ze zwegen tot Utrecht CS en stapten uit.
Hij had een dagrugzak op.
Zij een museumgids in de hand.
Ik was toe aan mijn Vers Fruitje.
Amsterdam dus. En lente. En besluiten die genomen zijn. Het duurt vaak tamelijk lang voor een besluit genomen is. Gepieker en gepeins, meer dan normaal is, en pas dan een besluit. Dat kost soms halve nachten wakkerliggen. Voordeel is wel dat ik er niet meer op terug hoef te komen, meestal. Aan de minzijde noteer ik dat de onrust na een beslissing toeslaat. Het moet meteen geregeld.
Het moet meteen geregeld.
Ik wil wonen in Amsterdam.
In een kamer of (gedeeld) appartement.
Weet u iets? Toevallig?
Met de zintuigen aangescherpt door het voorjaar zat ik met alles wijdopen voor het raam van een bespottelijk goedkoop restaurant. Ik keek naar buiten. Ik was voor het eerst in het restaurant. Maar iedereen die voorbij kwam lopen leek mooier dan wanneer ik in de winter voor hetzelfde raam had gezeten.
L. zat tegenover me. Ze vertelde over samenwonen in Breda. L. woont nog niet zo lang in Breda en kent bijna niemand in die stad. Ze kent de namen van een paar mensen, maar: "Ik heb van niemand het mobiele nummer." Als je ergens woont en je hebt van niemand in die stad het mobiele nummer leef je er eigenlijk alleen, je woont er nog niet. Of andersom.
L. woont samen in Breda en werkt in de buurt van Rotterdam. Ze heeft een Echte Baan. Ze is op jacht naar een huis om te kopen. L. loopt een paar fasen voor me uit. Nog even en ze gaat zich serieus en langdurig afvragen "of dit nu alles is". Of ze wel echt kinderen wil. Of de wereld rond wil reizen.
Voor het eerst sinds ik haar ken, had ik het idee dat ik weer op haar zal inlopen binnenkort. De route naar een Echte Baan is uitgestippeld en lijkt me ook zonder al te grote hindernissen te bewandelen. Een huis kopen wordt dan schier onvermijdelijk op den duur. En zou dat dan alles zijn?
L. zoekt een hobby. Om mensen te leren kennen in Breda. Ze zoekt een hobby en een winkel waar betaalbare gemarineerde olijven te koop zijn. Ze weigert ze te halen in de Wilhelminastraat. Ik zei haar dat ik hier in Den Haag ook geen idee heb waar je lekkere olijven koopt. Waar hier de Basarz zit, Le Souk, Ariola of het avondwinkeltje in de Boteringestraat. Om maar in Groningse termen te blijven.
Ik weet hier in Den Haag niet waar ik dat vind. En de lust ontbreekt -was dat nu een pracht van een germanisme?- om daar iets aan te doen. Ik vertelde L. dat ik weg wil uit Den Haag. Naar waar ik zelf naartoe wil, liever dan naar waar iemand me graag wil hebben. Amsterdam, bedacht ik.
Ik keek naar buiten en dacht aan wonen in Amsterdam. Het leek me nog aantrekkelijker dan toen ik aan wonen in Amsterdam dacht in de winter. Mijn zintuigen staan wijdopen.
Wind speelde met het haar achter op mijn hoofd. Ik had mijn ogen
gesloten en luisterde naar het gesuis om de ramen. Ik hief mijn kin
iets en zat met mijn gezicht in de zon. Ik droomde dat ik met een kekke
cabrio door Zuid-Frankrijk reed. Maar veranderde dat meteen in Itali?,
het was mijn dagdroom tenslotte. Met het dak open door Itali?, traag
trekkend van fattoria naar borgo. Op zoek naar de afslag Firenze. Niets
te doen dan wijn drinken en veel eten. Ik stak mijn armen in de lucht.
Ik stak mijn armen in de lucht en die klapten meteen achterover. Ik
deed mijn ogen open en zag Drenthe, niet Toscane. Ik keek naar links en
zag S. in zijn leren jas, niet M. in haar zwarte truitje. Ik keek op de
teller en zag de wijzer bijna op 160, dat is nauwelijks traag. Dit was
de
twee punt acht vee zes, geen kekke cabrio.
S. keek me aan en grijnsde. We gingen er af bij Fluitenberg (niet
Firenze) en reden binnendoor terug. Pas thuis vertelde hij dat hij
erover denkt zijn auto weg te doen. Ten gunste van een zuiniger diesel.
Een Volkswagen ofzo, of een Opel. Want hij moet heen en weer naar het
werk, 70 kilometer per dag. Ondoenlijk met de twee punt acht vee zes.
Pas thuis vroeg hij mij naar mijn mening daarover.
Mijn objectieve mening.
Ik zei, houden. Diesels stinken.
De vogels floten, maar mijn oren zaten dicht. Het was warm buiten, maar
ik zat achter het raam. Pollen schijnen alweer rond te vliegen, maar ik
ben al verkouden.
Een vadsige bromvlieg vliegt naar het licht en botst tegen het raam.
Het beest blijft gaan en gaan en gaan, alsof het venster ooit wijkt. Ik
zou het raam open kunnen zetten en de vlieg het voorjaar insturen,
zodat een vogel hem op kan eten om eiwitten te verzamelen voor de
aanstaande voortplantingsronde. Zodat een mooi nest met jongen
grootgebracht kan worden.
Ik sla vlieg traag met een dubbelgevouwen Trouw dood tegen het raam.
Een uitgelezen Trouw. Dikke bromvliegen laten vieze vlekken achter,
wittig.
Het hoogtepunt van de dag was niet eens een echte gebeurtenis, het was
MSN. Ik sprak iemand die ik al een tijdlang wilde toevoegen aan mijn
lijst. Ik had haar e-mailadres en gebruikte het ook, om te mailen. En
dat was leuk. Blijdschap als er weer een bericht van haar in het
postvak lag. Het is dan maar de vraag of je iemand dan moet toevoegen
aan je MSN-lijst. Misschien gaat chatten al sneller dan de conversatie
dragen kan.
Maar het ging niet te snel. Het opstapje van e-mail naar chatten werd
geruisloos genomen. Moeiteloos. Ik ontdekte parallellen in haar leven
en dat van mij. Parallel en precies langs elkaar heen, zowel in afstand
als in tijd, vermoed ik, zo leefden wij. Onze gedachten gaan vast ook
einden op, gok ik.
Het ging nergens over en over tragische dingen. Of aangename dingen,
die er al maanden aan zaten te komen en toch nog gebeurden. Parallel
aan elkaar in geheel verschillende situaties, maar het praat
gemakkelijk over wat vergelijkbaar is. Dat was het hoogtepunt van de
dag. Praten over dingen, niet dingen doen. En we spraken niet eens
echt. We typten.
Ik ga een citroen uitpersen en hopen dat nog ergens suiker ligt.
K L I K
Het is de moeite waard, ik doe het zelf ook regelmatig. Vandaag las ik, wat ik zondag zelf had willen doen.
Een vrouw loopt een boekenwinkel uit. Ze heeft haar zoon aan de hand, ze wil oversteken naar waar haar auto staat. Ik zag de vrouw niet, maar weet dat ze rood haar heeft. Geverfd, misschien is het nu donkerbuin. Ik zag de zoon nooit, maar weet dat hij donker haar heeft.
Ze lopen de winkel uit en langs de etalage. In de etalage ligt het boekenweekgeschenk van Jan Wolkers. Ik zag het nooit, maar weet dat er een naakte vrouw op de voorkant staat.
"Waarom heeft die mevrouw geen kleren aan," vroeg de zoon zonder te denken.
"Omdat ze zich dan prettig voelt."
Onmiddelijk en zonder aarzelen zei ze het. En ze schrok een beetje van zichzelf. De zoon is tevreden met het antwoord en huppelt verder.
Een vrouw zet haar fiets voor de etalage van een boekhandel. Ik zag haar nooit en geef haar een zwarte jas. Ik geef haar een wollen broek en blond haar, in dikke lokken. En een bril, met dik zwart montuur. Ik laat haar de fiets op slot doen en opkijken. Verbaasd.
"Dat zegt u mooi.."
"Tja.. ja, eigenlijk wel."
De vrouw overdenkt onderweg naar huis wat ze zei. Ze wil de vrouw op de voorkant van het boekenweekgeschenk zijn. Niet naakt, rennend op een strand, maar wel zo vrij, ongegeneerd, tevreden met haar lichaam en misschien zelfs haar leven.
Ontdaan van ongewenste last.
(Ik hoor een verhaal aan en hum bevestigend in de hoorn.
Ik log het leven van een ander, in een vrije vertaling.
Ik ga naar bed. Griep krijgt de schuld van alles, ik slaap binnen twintig minuten.)
Zonder reden voel ik me moe. Verlept. Moe en chagrijnig en het is niet te herleiden tot iets concreets, slechts vaag te duiden. Je hoeft niet ver te lopen om te verdwalen, ik dool door mijn hoofd, terwijl ik ga van gemok naar wat werkelijk dwarszit.
Ik dwaal iedere avond door mijn hoofd als ik het op m'n kussen leg. Het duurt een uur, gemiddeld genomen, pas daarna slaap ik in. Gemiddeld genomen, in mindere tijden duurt het soms halve nachten.
Hele op dieptepunten.
A. wil weten wat ik deze vrijdagnacht doe.
Ik voel me verlept en sms dat ook.
Ze wil weten wat ik vind dat verlept betekent.
Ik kan het niet herleiden tot iets concreets en duid het vaag. Ik m?et een uur piekeren voor ik ga slapen en zeg dat ook.
"Ik houd niet van in slaap vallen."
"In slaap vallen is toch een van de fijnste dingen die er zijn?"
"Om negen uur wakker worden en weer verder mogen slapen, dat is pas heerlijk."
"Ik ga nu wel in slaap vallen. Dromen. Dat is beter dan denken. Slaap zacht."
Zonder reden voel ik me moe. Verlept. Mijn spieren doen pijn, mijn keel doet zeer. Ik herleid het tot griep, want verder wil ik niet dwalen. Het uur is om. Mijn tijd zit er weer op, ik kan gaan slapen. Gelukkig.
Ik stap over stenen zo groot als kleine auto's.
Ik zit in het donker op de kop van een kleine dijk die haaks op het strand de oceaan inloopt. Boven me de sterren. Het is geen overweldigend schouwspel van fonkelende lichtjes. De maan is kwijt, nergens te vinden.
Voor me, op regelmatige afstand van elkaar, schommelen de schijnwerpers van kleine vissersboten. E?n keert al terug naar de haven. Misschien wordt vanavond bijna geen vis gevangen. Het interesseert me niet, maar misschien vangen ze maar heel weinig vanavond. Dat kan gebeuren.
"Nog iets gevangen vanavond?"
"Maar heel weinig. Ik ga naar huis."
"Ik kom ook zo. Even de netten binnenhalen."
Ik zit en luister naar de golven. Ze slaan met geweld kapot tegen de kop van het dijkje of rollen langs de rotsen het strand op. Als het water zich weer terugtrekt van het strand terug de oceaan in, ruist het pas.
Van tussen de rotsen stijgt een zoutige lucht op, alsof het water daar niet weg kan lopen.
De oceaan stinkt.
Ik houd het vijf minuten vol.
Ik doe een plas in de oceaan en stap over de stenen zo groot als kleine auto's terug naar het strand. Ploeg een paar honderd meter door het mulle zand. Steek de boulevard over en slinger tussen witgestucte flats door naar het appartement van mijn ouders. Ik moet eerst mijn schoenen leegkloppen voordat ik naar binnen kan.
"Lekker gelopen?"
"Tja.. eh.. ach, jawel. Is er nog wijn?"
"Nee, die is op. Sorry."
"Oh. Okee."
Bica?s genoten: ||
Bolo?s genoten: ||
Bejaarden met witte benen in witte sportsokken in leren sandalen gespot: ||||| ||
(En ik ben hier pas een middag.)
(En ik hoefde niet te overnachten op Schiphol.)
Het verschil tussen de minimumtemperatuur hier en de maximumtemperatuur daar is pakweg dertig graden. Wat hier snel moet, mag daar langzaam. Ik ga bica's drinken, bolo's eten, lunchen van twaalf tot drie met vis en wijn en ander lekkers. Ik ga flessen ontkurken, waaronder de licht mousserende vinho verde. Ik ga, kortom, naar Portugal.
En u mag mee. Er is een bed over.
Ik zie u dan morgen op Schiphol voor de Basiqairvlucht van half acht naar Faro. Ik ben die jongen met die gelukzalige grijns op zijn gezicht, die rode anjers in linkerknoopsgaten overbodig maakt.
Vergeet uw paspoort niet.
Tot volgende week of daarvoor nog!
Dag R.,
Voor me lag een baksel, gisteren, goudbruin. Op een bordje, met een kleine vork ernaast. Bovenop lagen kruimels. De bodem was mooi dun, ik zag veel fruit in de vulling. Er stak een puntje noot boven de kruimels uit, en verderop nog ??n.
Ik rook. De geur was zoetig, precies zoals ik hoopte. Zo'n net-uit-de-ovengeur, terwijl hij helemaal niet net uit de oven was. Ken je dat? Het rook hemels.
Nou ja, erg lekker dan toch.
Ik proefde. Zoet! Maar niet van de suiker. Maar ook, fris! Van het vele fruit. Kaneel, maar precies genoeg in de verte om het niet meteen als kaneel te herkennen. Je moest zoeken wat het nu precies was, die heerlijke bijsmaak. En dan dus die noot af en toe, amandel volgens mij.
Ik at goddelijke appeltaart. Van A., je weet wel. Vind je ook dat ik zoiets geen baksel mag noemen? Binnenkort kan ik een stuk voor je meenemen, kunnen we er daarna veertig kilometer over praten. Wat dacht je ervan?
Groet,
Robert
Ik woon in Den Haag, hier heeft iedereen een buurttoko. Ik vind dat een
reden om in Den Haag te blijven wonen. Nergens zoveel Indische
eethuisjes als in deze stad. Nasi kuning, sajur lodeh, rendang, sambal
goreng telor en sate kambing en emping met satesaus vooraf. Na zo'n
maaltijd kan ik nooit bedenken waarom ik uit Den Haag zou moeten
vertrekken.
Jammer alleen dat een reden niet genoeg is om hier te blijven.
|
|
