sinds 2002!

Ik houd van u wanneer u reageert. Om reacties op te wekken, stelde ik vragen. Het wekte reacties op waarin gevraagd werd geen vragen te stellen. Dat is geen cirkel, maar het lijkt er wel op.

U vroeg om minder democratie, maar ik zei u al dat het schijn is. Robtheblob.nl is zo democratisch als een willekeurig eenpartijstelsel uit de jaren zestig.
Zullen we een spel doen?
Ik ben de Chroetsjov en u de Verenigde Naties-afgevaardigden die mij met mijn rechterschoen zien timmeren op het spreekgestoelte. Wie wil Lorenzo Sumulong zijn?
(*klik* -dat u niet denkt dat ik uit mezelf zo intellectueel kan doen)

Of nee, ik ben de Jaruzelski en u trekt zich niets van mij aan.
Of wat dan ook.
Uiteindelijk heb ik toch geen borstelige wenkbrauwen (Brezjnev overigens wel, Irene), roept u wat over democratie en lig ik op het strand. Of ik drink zelfgemaakte cappuccino's (de laatste aankoop is een cacaostrooier, maar dat terzijde). Die Chroetsjov had nog niet zo slecht voor elkaar met zijn eenpartijstelsel.
Ik schrijf geen cirkel, maar het lijkt er heus wel op.

Waar ik werk, daar is de zee. En die is nu ook, waar ik woon. Maar het is niet in dezelfde plaats. De sinterklaasbaan is vijf kilometer verderop.

Vijf kilometer langs het strand.

En soms begin ik pas om twaalf uur, 's middags.

Nu ontstond het volgende idee, vanochtend tijdens een mok koffie.

7.55 Wekker en snoozen *
8.15 Opstaan
8.30 Duiken in zee
8.42 Onder de douche
9.04 Onder de douche vandaan
9.20 Aan de koffie en een boterham met Nutella of roomkaas

Dat klinkt al best goed, maar..

9.45 Wandelen naar de sinterklaasbaan. Over het strand en wel zo langzaam dat ik er om 11.00 nog niet ben, want..
11.01 Cappuccino in een strandtent.
11.45 Binnenwandelen bij de sinterklaasbaan. Lachend, waarschijnlijk.

De enige voorwaarde om dit plan uitvoerbaar te maken, is mooi weer. En in het kader van democratie op een weblog vraag ik u om uw mening. Een referendum, zeg maar. Een adviserend referendum, want ik heb natuurlijk allang besloten dat ik het ga doen.
Een keer.
Met mooi weer.

Maar vooruit, wat vindt u van het plan?

* Snoozen moet, zonder snoozen geen lach, verderop tijdens de dag

Ik beloofde beterschap, maar ik zoek nog een wasmachine, droger, strijkijzer, televisie, dvd-speler, stereoset, magnetron, koelkast/vriezer, strijkplank, een bed.

Dat neemt tijd.

(en stiekem is kopen best leuk)

Ik dacht ik doe een disclaimer.
Dat wat u denkt dat waar is,
niet perse gelogen hoeft te zijn.

(Zal ik dit dan in de rechterkolom plakken? Zou dat wat zijn?)

Geachte Wanadoo-surfer,

U zocht iets over "monnik worden". Het spijt me dat ik u verder niet van dienst kan zijn. Ik heb weleens nagedacht wat de voordelen zijn van zo'n ascetisch bestaan. Maar ja, het celibaat. Ik vind dat niet een heel goede secundaire arbeidsvoorwaarde.

Het komt vaker voor, wees gerust. Velen gingen u voor. De vrouw die wilde weten wat er in vredesnaam aantrekkelijk is aan mannen met baarden. De Griek die dacht dat Irene een elf is. En de naieve Belgische meneer die dacht dat liefde een cadeautje was -hij had de vrouw die niets wist over spelsystemen in het voetbal kunnen helpen. Zij zochten allemaal en vonden hier niets. Zoals u hier niets vond. En dan zwijg ik nog van de surfende huisvrouwen op zoek naar dat ene geweldige patroon voor een gluurpop en stuntelaars in nieuwbouwwijken die glasvezelbehang moeten plakken.

Nog meer zullen u volgen. Zoekers die hopen te vinden. Op drijfkaarsen of splitlevel appartementen of Spa Barisart wellicht. Of heel iets anders, dat kan ook. Zij zei het al eens, Google-hits, wat moet je ermee?

Hoe dan ook, ik wens u een aangename dag verder. Geniet van het weer ofzo. Als monnik wordt dat vast een stuk minder.

Groet,

Robtheblob

Ik word me langzaam bewust van de wereld om me heen.
In bed ben ik. Mijn hersenen moeten op gang, een beetje op zijn minst, dan de ogen open en op routine naar de douche.

Op routine naar de douche, daarvoor woon ik hier nog te kort.

Ik zoek een ongestoord traag ochtendritueel, voor op vrije dagen. Daar heb ik voor gezaaid. De Krups koffiemaker, een extra hoogpolige badmat en grote handdoeken, dat soort dingen. Maar ik moet nog een krant, bijvoorbeeld. En de tafel moet nog op de goede plaats.

Ik zoek een ritueel om pas werkelijk wakker te worden wanneer ik de koffie ruik.
Ik zoek de lichtknop voor de douche en stap naar binnen. Ik woon hier nog te kort.

Koffiezetten en melk opschuimen gaat al beter. Bijna zonder nadenken klik ik de filterhouder onder het apparaat. Gedachtenloos vind ik de ontbijtborden op de linker stapel in de linkerkeukenkast. Boven. Onderste plank.
Het groeit.

Ik hoop eens te oogsten.

Vierentwintig uur in een dag, maar het is niet genoeg.
Wel voor Morcheeba in Paradiso.
Koffie met elisabeth web streepje log punt nl.
Op schoot met T.
Koffie uit de Krups!
Valse nichten en onzekere meisjes in de trein.

Dat allemaal wel.

Maar niet voor een fatsoenlijk stukje.

Ik beloof beterschap.
Per morgen.
Bij deze.

Katwijk, Staphorst aan Zee. Het schijnt tamelijk kerkelijk te zijn en inderdaad, toen ik afgelopen zondag mijn spullen naar het nieuwe appartement verhuisde, zag ik vrouwen met rokken tot over de knie en hoedjes op onder paraplu's richting kerk lopen.

Aan de andere kant werden we niet gestenigd toen we het busje uitlaadden. Niemand wierp de eerste steen, wellicht was niemand volledig vrij van zonden.
Ook aan de andere kant konden we gewoon eten in een strandtent. Friet en vis uit dezelfde frituurpan, dachten wij. Het uitzicht op de Noordzee was dan wel weer idyllisch -tankers en een boortoren.

Tamelijk kerkelijk, dat klinkt niet hip.
Maar Katwijk.. het zal u verbazen is alle trends allang vooruit. De gemiddelde Katwijkse kan bijvoorbeeld zeggen dat zij al sinds heugenis minimaal eens per week rokken en hoedjes draagt, mocht dat ooit weer mode worden.

Maar dat is niet alles.

Ik fietste gisteren door mijn buurt. Van de Havenstraat naar de Veerman Eduard Meerburg Senior Kade (*klik?*), pardoes door de Loggerstraat. de Katwijk heeft een Loggerstraat, hoezo niet hip?

T.,

Je bent de eerste van je generatie aan mijn moeders kant  van de familie. Zoals ik de eerste was van mijn generatie aan mijn moeders kant van de familie. Je bent twee dagen oud, geboren om tien over tien op tien juni. Voer genoeg voor hongerige astrologen of ander sterrenbeeldenvolk, zouden zij weten van jouw bestaan.

Je vader is mijn jongere broer. Op de dag dat je uit de warmte gehaald werd door vaardige doktershanden, zei al het bezoek dat je zag dat je oren sterk leken op die van je vader. Toen je op mijn arm lag en ieders volledige aandacht voor even uitging naar het cadeau van de zus van je moeder, heb ik je mutsje snel opgetild en gekeken.

Het was een lief oortje, een beetje rood ook, maar of het nu op het oor van je moeder leek of op die van je vader, ik wist het werkelijk niet. Je moeder was overigens de enige die me zag kijken en glimlachte naar me. Dus als je later denkt dat ze alles door heeft, hoe stiekem je het ook doet, dan is dat ook zo. En ik weet ook niet hoe ze dat voor elkaar krijgt.

T., ik vroeg me af wat je meekreeg van de kermis om je kunststof Bronovo-wieg heen. Ik zag je ogen af en toe wegdraaien naar daar waar aangenaam geluid vandaan kwam. Ik vroeg me af wat er omgaat in een mens van twee dagen oud. Ik zou in jouw geval misschien alleen maar willen dat het zo warm was als de dag voor je geboorte. Misschien gaat dat zelfs nooit meer over. Ik denk niet dat ik je begrijp.

Maar T., ik vind je lief, nu al. Aangenaam kennis gemaakt te hebben met je zachte huid. Bijna rook ik de geur, die zo typisch voor mannetjes als jij schijnt te zijn. Hevige hooikoorts verhoedde het. Als je een beetje doorgroeit, mag je mee, huppelen langs de Noordzeekust. Of misschien, tegen die tijd, kamelen kijken in Artis. Ik ga morgen op zoek naar een cadeautje voor je. Ik maak je bij voorbaat excuses, ik zou niet weten waarmee ik zuigelingen verwen.

Tot morgen,

R.

Vrienden zeiden me soms, Robert, je moet prioriteiten stellen.
'Prioriteiten stellen' is een lelijke uitdrukking. Als Prioriteiten Stellen een voorwerp was, zag het er stekelig uit, onaanraakbaar. Mijn vrienden zeggen soms nare dingen.

Voor de verhuizing moet geinvesteerd. Nieuw gasfornuis, nieuwe koelkast, dat soort dingen.
Ik overzag de lijst van dingen die moesten en dacht, ik ga naar de stad.
Alles nieuw kopen leek me even onnozel als onbetaalbaar, dus ik liep prioriteitenstellend door de Mediamarkt. Witgoed, electronica, huishoudelijke apparatuur, keurig gesorteerd liggen honderden apparaten tamelijk anoniem in goedkope metalen stellingen.

Prioriteiten stellen.

Ik liep vrolijk de winkel uit met een Krups F880.

Prioriteiten, schmioriteiten.

Het was warm in Katwijk, gisteren. Overal Duitsers en andere toeristen. Ik wilde me heel autochtoon voelen, maar het lukte me niet om me aan ze te ergeren.
Ik denk nog teveel, Duitsers, leuk. Denkelijk.

Ik kocht een stoere Giant, zonder slot in Leiden en reed ermee naar Katwijk. Ik zette de fiets voor de Halfords neer om binnen een slot te kopen.
Wilt u er een tas om?
Nee, want mijn fiets staat hier voor, zonder slot.
En ik keek nog eens naar buiten of hij er nog stond.
Och, dat loopt wel los. Hier kan dat nog wel.

In zo'n dorp ga ik wonen.

Tot mijn eigen verrassing, maar ook vreugde, woon ik deze zomer in Katwijk. Ik heb alleen al daarom extra hoop op een zwoele zomer, zakkende zonnen achter de Noordzee-horizon, barbecues op het strand (dat mag heus), strandwandelen tot je erbij neer valt en meer van zulks.

Binnen mijn vriendenkring leidt de bekendmaking van mijn nieuwe woonplaats tot reacties die samen opgaan tot aan "wat leuk voor je". Daarna waaieren de reacties twee kanten op.
"Katwijk, Kat-wijk.. dat is toch een soort Staphorst aan Zee?"
"Katwijk, Kat-wijk.. ik ben week 29 vrij. Zal ik dan langskomen?"

Ik ga naar de drogist, zonnecreme kopen voor mijn aanstaande gasten. U nog behoefte aan een paar dagen zee en strand, deze zomer?

Ze was van zichzelf afgedwaald, vond ze.
Ze zei, ik ben mezelf een beetje kwijt en hoop dat zuipen me weer in de richting van mezelf kan duwen. Of een andere nuttige zin aan het bestaan geeft.

Ik antwoordde dat voor de duur van de roes de vraag of 't Zin heeft wel aangenaam gedempt zal worden. Daarna zou ze het dan wel weer zien.

Later op de dag spraken we er weer over, ik vroeg haar of ze al begonnen was.

Ik ben niet gegaan. Het lege gevoel laat zich niet vullen met bier. Hopelijk wel met thee, slaap en chocoladetaart. Anders vrees ik voor mijn ondergang ; )

; ) En het gesprek nam een andere wending. Dat zijn de beperkingen en het aangename van sms'en. Je stuurt een conversatie met een ; ) zo een andere richting uit.

Op je eigen feestje van thee en choladetaart en slaap.. ik ken mensen die lulliger ten onder gingen.

Sms'en over het weer kan altijd nog.

"Als mij jongste zoon mij aan ziet komen, dan komt hij tegenwoordig op me afgerend.
En hij roept dan: Pappa!
Oh nee, hij roept sinds kort, pappie.
Pappie! Pappie! Mag ik je een kus geven?
Ja hoor, natuurlijk mag je me een kus geven.
Maar hij geeft me dan geen gewone kus, maar een poepkus en proest dan heel hard in mijn gezicht. Nou ja.. ach.. geeft niets."

Ik zag het tuinhekje en het jochie, rennend in de zon, stuntelend over het grindpad, welhaast voor me. Het beeld werd nauwelijks verstoord door de oohh's en aahh's van de dames van de sinterklaasbaan.

Ik moet nog stuurlint om mijn racefiets doen.
Zoiets zei W. toen ik hem vroeg of hij mee wilde naar een terras om iets te gaan drinken. Het stuurlint nam een half uur in beslag, daarna had hij tijd om iets te drinken.

We gingen zitten voor Zeta en bestelden espresso's met water. Zeta leek ons een cafe waar je zoiets bestelt op het terras. En daarbij, ik houd van espresso's op een terras. Maar espresso's kun je niet blijven drinken, dat is ongezond. We schakelden over op glazen bier.

We dronken glazen bier en keken naar de mensen van Den Haag. We ontdekten dat wanneer je je best doet om er hip en juist uit te zien, het niet bepaald een garantie is voor een smaakvol uiterlijk.
Integendeel, zeiden we soms.

We zagen Martin Verkerk staan. Martin Verkerk is in burger al even indrukwekkend als op de tennisbaan. En kijkt ook net zo moeilijk. Ik dacht, toen, ooit op Roland Garros, dat hij zijn ogen steeds dichtkneep, omdat hij last van de zon had en fijn baksteenstof in zijn ogen woei. Maar in het schemerdonker op een terras in Den Haag kijkt Martin Verkerk ook als Clint Eastwood.

W. en ik wilden na vier glazen bier naar huis. Want zo doen volwassen mensen dat, dachten we. Dus we stonden op, zwaaiden even naar Martin en zetten veertig stappen naar de tramtunnel. Ik wandelde naar Bezuidenhout, hij nam tram 3. De volgende keer niet vergeten te vragen wat stuurlint is.
En ach, ik wilde nog vertellen van de neger in het pornstar-t-shirt met het meisje in haar geenstijl-t-shirt.

Waar ik werk daar werken veel vrouwen. En A. Hij werkt daar ook en windt de vrouwen om zijn vinger.
Dan zegt hij dingen als, sorry dat ik wat laat ben, maar ik moest mijn zoontje nog even wegbrengen naar zijn eerste zwemles. Dan vertelt hij over hoe eng het zoontje het vond en dat hij nog even is blijven kijken - voor de zekerheid.

Gisteren fietste A. in de pauze even naar het dorp, naar de winkels. Hij kwam terug, keurig op tijd. Hij stak een fles in de lucht en een zakje. Hij lachte erbij en zag er triomfantelijk uit.
A. zei, kijk.. ik heb een flesje rose gekocht en een zakje roze flikken. Want ik werkte de laatste tijd nogal veel en J. moest maar steeds op de kinderen passen. Straks, als ze de kinderen naar bed brengt, zet ik het snel klaar. Vanavond doen we maar eens iets met zijn tweeen.

En de vrouwen van waar ik werk riepen ooh's en zuchtten aah's.
Ze zeiden, A..! Ik wist niet dat je zo romantisch was. Maar dat wisten ze eigenlijk allang.
Het schattigst vonden ze niet dat hij rose had meegenomen en ook niet dat hij flikken in bijpassende kleur had. Welnee, het attentste, het guitigste van al was toch wel dat hij niet een hele fles rose meebracht, maar een halve. Zo'n lief flesje.

Ik kijk van een afstand naar iemand die mij lijkt te zjin. Hij staat voor een dilemma.
Hij moet kiezen tussen comfort in een vertrouwde omgeving, pure luxe, en wat meer spartaans genoegen in een spectaculaire omgeving.
Tussen een plek waar hij mensen kent en een plek waar hij niemand kent, een gesloten gemeenschap.
Hij moet kiezen tussen een voorspelbare optie en een waarvan het afwachten is wat hij zal aantreffen en vooral ook wie.
Een keuze tussen gegarandeerde sociale impulsen in een stedelijke omgeving en weelderige vrije natuur, waar hij vooral zichzelf moet zien te trotseren.

Hij lijkt er niet uit te komen. Ik wens hem succes.