sinds 2002!

Ingrid!

Geen wonder dat ik het toch gehaald heb, ondanks de misere. Ik wist nooit dat Roberts stoer waren, maar ik ben blij dat ik het nu wel weet. En ik wist ook niet dat ik gewonnen kon worden, maar dat terzijde.

Dank voor de suggesties. Onze smaken lopen uiteen. Na eerst een eindje op gegaan te zijn. The Girl in the Cafe klinkt als een film die ik inderdaad wel wil hebben, hoewel ik nog nooit van de film gehoord heb. Zo ook The Motorcycle Diaries. Arven, B?nken en Festen zal ik blind kopen. Ooit natuurlijk, maar zeker eens.

In de categorie ik-heb-het-boek-gelezen-maar-durf-de-film-wel-aan zag ik The Girl with the Pearl Earring. En iemand anders raadde me The Unbearable Lightness of Being aan met Juliette Binoche. Juliette Binoche.. Chocolat!

Un long dimanche de fian?ailles, Notting Hill en American Beauty zag ik al eens, maar ik denk dat ik ze nog wel eens wil zien. Ik zag in je commentaren nog Jalla Jalla!, heb je die al? Oh, en van Tim Burton zie ik liever Edward Scissorhands.

Er moeten jongensfilm in de collectie. Voor het evenwicht, denk ik. Ik zat zelf te denken aan Ronin (je hebt niet voor niets zes speakers), The Usual Suspects en de Kill Bills. Daartegenover kunnen dan weer mooi die twee films van Richard Linklater, Before Sunrise en Before Sunset.

Ik las je mail nog eens, maar dat uiteenlopen valt nog mee. Eigenlijk vind ik alleen Good Will Hunting niet geweldig. Maar dat heeft niet zoveel met de film te maken. Laat ik je tenslotte zelf een tip geven. Voor humor die afwijkt van de norm: The Secretary.

Groet,

Robert

Beste Ingrid,

Voor mijn deur stond een meneer. Een zweterige meneer, samen met nog een zweterige meneer. Ze kwamen dozen brengen. In een van de dozen zat mijn nieuwe televisie, een grote grijze bak. In een andere doos zat mijn dvd-speler. Met zes boxen.

Een dvd-speler. Ik had nog nooit zo'n ding. Maar nu ik er wel een heb, wens ik ook een collectie dvd's. Ik wil een collectie aanleggen en wist ook waar te beginnen. Ik kocht vorige week Lost in Translation. Met reeksen aankopen beginnen vind ik niet moeilijk. Zo was het eerste dat ik kocht voor mijn nieuwe appartement in Katwijk, een espresso-apparaat. En nu dus Lost in translation.

Afgelopen week kocht ik nog Amelie en Donnie Brasco. Ik vind mijn collectie compact, maar best goed. Maar nu.. Nu weet ik niet zo goed hoe verder te gaan. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Wat koop ik nog meer?

Groet,

Robert

Het regent alsof de zomer herfst is. Ik sjokte met stijve benen van de bushalte naar het werk. Voorlangs het raam achter mij bij de sinterklaasbaan trekt een weinig regelmatige stoet mensen. Zij dragen poncho's en regenjassen, dragen plastic tassen of een zak op een hun rug met een regenhoes erom.

Zij lopen de strandzesdaagse.
De strandzesdaagse, klinkt vriendelijk.
Ik zou wel mee willen lopen, maar ik zit binnen. Vandaag werk ik met af en toe een blik over schouder. Dan zie ik een stroom mensen traag aan mij voorbijtrekken. 16 Augustus gaan de wandelschoenen mee naar Slowakije. Ik begin al aardig te herstellen.

Ik ontdekte gevoelige plekjes aan de binnenkant van mijn hoofd. Ergens achterin, in een hoekje. Zolang je er vanaf blijft is er niets aan de hand. Ik hoef niet vaak bij die plekjes, dus meestal gaat het wel goed.

Behlave afgelopen weekend.Ik overvroeg mezelf door er langdurig over te wrijven. Dat overvragen is iets van de laatste week. De pijn trok door van ergens binnen in mijn hoofd naar ergens middenin mijn buikholte. Het valt me zwaar te begrijpen wat pijn is die je niet kunt duiden bij een dokter.

Toen ik stopte met wrijven, hield het niet meteen op. Maar zo langzaamaan ebt het wel wat weg. Ik pak dingen niet altijd even handig aan.

Voordat hij ging trouwen, wilde ik van mijn jongere broer weten waarom nu juist met zijn aanstaande. Ik vroeg hem hoe wist dat hij met haar wilde trouwen. Hij antwoordde dat het al jaren goed ging, hij nog steeds van haar hield en ze dingen hadden meegemaakt. Dingen meemaken schept een band, zei hij. Het leek me een goede basis om je voor te nemen nooit meer uit elkaar te gaan.

Hij belde dinsdag, mijn jongere broer. Hij vroeg hoe het ging met het wandelen. Ik vertelde hem dat ik opzag tegen de komende drie dagen en dat ik niet werkelijk geloofde dat ik het zou halen. Als alles na dag ??n al pijn doet en je knie?n, voeten en benen twee keer zo dik zijn als normaal, zeg je die dingen.

Ik zei, T., wat een hel is dit.

Woensdag, na dag twee, belde hij weer. Maar sprak de voicemail in. Hij belde na zeven uur 's avonds, toen lag ik al te slapen. 's Ochtends had ik op het punt gestaan op te geven. Ik lag in de EHBO-tent en vroeg de dokter of het verantwoord was door te gaan.

De dokter vroeg, heb je veel getraind?
Nee, zelfs extreem weinig.
Hij voelde wat en strekte wat. Ik zei dat ik dat strekken niet zo'n goed idee vond.
Hmm.. je pezen en spieren zijn overbelast. Ze ontsteken dan en er komen scheuren in. Het mooie van spieren is dat ze zichzelf weer herstellen. Je kunt er geen blijvende schade aan over houden. Als je nu doorloopt, duurt het alleen wat langer voor je volledig hersteld bent. Na een week of drie moet het wel weer goed zijn.
Ik kreeg twee roze pilletjes mee, met ieder 400 mg ibuprofen. Ik had dat zelf ook in mijn tas, die pillen.
De dokter zei, neem er nu een en als je over drie uur nog steeds zo'n last hebt, de andere.

Ik was gerustgesteld, nam meteen twee pillen, liep verder en slikte later nog ??n. Want ibuprofen remt de ontsteking en stilt de pijn wat. Ik strompelde naar de finish en was op de helft.

Dag drie begon strompelend, eindigde strompelend en tussendoor liep ik vijf blaren. Ik ontdekte dat moeilijk kijken aandoenlijk doet lijken.
Opvallend veel vrouwen schreeuwden, ahh.. Je kunt het! Een klein stukje nog!
Ik strompelde voort en mannen klopten op mijn schouder.
Ik strompelde voort en kwam Annika tegen. Zelfde snelheid, net zo moe. Evenveel blaren of nog meer en als ik in pain.
Ik finishte en wist dat ik de vierde dag ook zou halen.

De eerste drie kilometer van de vierde dag rekte ik vijf keer, slikte een pil en vroeg me tamelijk wanhopig af hoe ik het dan moest halen. Het antwoord kwam tijdens het rekken voorbij hobbelen.
Annika.
Evenveel blaren.
Zelfde snelheid.
Net zo moe.
We hobbelden zevenenveertig kilometer voort, naast elkaar, maakten grappen, beten door en finishten. Ik had de armen vol met gladiolen, zonnebloemen, chrysanten en een roos van vooral veel vrouwen.
We omhelsten elkaar, ik haalde mijn kruisje.

Afzien schept een band. Ontzettend afzien een nog hechtere. Ik maakte vrienden voor een dag en was haar twintig meter na de finish alweer kwijt. Ze verdwijnt langzaam weer uit mijn hoofd. Zo'n beetje in het tempo dat mijn benen zich herstellen.
Misschien ligt in de vluchtige intimiteit de schoonheid van de Vierdaagse besloten.
Ik zal in ieder geval T. bellen om te zeggen dat ik precies snap wat hij bedoelt.

Nooit meer zal ik vrijwel zonder training de Vierdaagse gaan lopen.
Ik zie een beetje op tegen wat nog komen gaat.
De rest was bijzaak vandaag. De drukke ziekenhuisvrouwen, het Japanse vrouwtje met maat 35, mannen op klompen, gezellig Lent.
Tijd voor langdurig warm water over mijn spieren.

Norah Jones, ik hoor Norah Jones.
Norah Jones maakt me week. Ooit maakte Norah Jones me zelfs een beetje ongelukkig. Toen zat ik hier ook. De avond voorafgaand aan de eerste keer dat ik de Vierdaagse liep. In deze kamer, misschien zelfs op deze plek. Ik haatte deze kamer. Misschien hoorde ik Norah Jones toen ook. Maar dat gaf niet, want ik was toch al niet gelukkig. Veel weker ging niet.

Ik pakte mijn spullen vanochtend, in Katwijk. Ik keek in mijn tas en het zag er overzichtelijker uit dan normaal. Het leken minder spullen dan normaal. Ik reisde af naar Nijmegen, maar het voelde niet anders dan een uitstap naar Parijs. Of Giethoorn. Ik hoorde onderweg termen als Wedren en Via Gladiola, maar raakte niet opgewonden.

De organisatie had me geen inschrijfkaart gestuurd. Of in ieder geval niet op het juiste adres. Ik haalde bij een aardige vrijwilligster mijn nummer en liep naar balie 50C. Ik schreef me in met mijn paspoort. De meneer wenste me heel veel plezier en veel succes ook.
Ik zei lachend, dat gaat lukken, maar er vlinderde niets.

We dronken iets bij Biessels. Niets.

We kochten bananen, flesjes Spa, een mueslireep zelfs. Brood, kaas en chocoladepasta. De Vierdaagse wil niet zo blijven plakken. Nog niet wellicht, dat weet ik morgen.

Come away with me klinkt. Norah Jones en word een beetje week van de muziek. Dat geeft niet. Het betekent vast dat ik vrolijk ben.
Binnenin ergens.
De kamer is in ieder geval weer meer zomaar een kamer.

Morgen juichberichten. Of een bericht waarin gejuicht wordt.
Nu moet ik slapen.

Weet u, de Vierdaagse 2005 is aanstaande. Het zou mij niets verbazen wanneer er tot volgende week zaterdag niets meer van me vernomen wordt op robtheblob.

Typ ik wel iets, dan verbaast me dat eigenlijk ook niet echt.

U leest nog, later.

Ik opende mijn koelkast.

Ik opende mijn koelkast, dat is nog even wennen. Eerst was er geen koelkast, een tijdje. Nu is er wel een koelkast, van een electronicavoordeelwinkel.

Ik opende mijn koelkast en overzag mijn voorraad gekoelde waren. In de groentelade lag een komkommer. In de onderste koelzone, net boven de groentelade, stond een bakje mascarpone, aangebroken.

De mascarpone is een overblijfsel van de zomerstamppot die ik maakte met E. Ze kwam bij me logeren om mijn nieuwe huis te zien en naar het strand te gaan. Katwijk is minder hip dan Den Haag -voor zover je bij zulke plaatsen uberhaupt over 'hip' moet praten. Toch  blijkt het gemakkelijker vrienden of vriendinnen te lokken naar Katwijk. Aan Zee. Of Staphorst aan het Strand.

De mascarpone gebruikten we om de puree romiger te maken. We roerden andijvie door de puree en langgebakken spekjes. En ook mosterd en paprika.

Op het bovenste rek stonden nog een potje kappers, een aangebroken pot olijven en mandarijnenlimonade. In de deur stond een aangebroken pak volle melk. Om op te schuimen en door de koffie te roeren.

Ik opende mijn koelkast.
Ik zag vooral veel wit.

Het is nog even wennen, al die nieuwe spullen, bedacht ik me later op de bank, terwijl ik van een glaasje mandarijnenlimonade nipte en zocht naar Net5.

Mag ik u iets vragen?

De mevrouw achter de balie keek op. Ik keek recht in haar blauwe ogen, maar werd afgeleid door de wallen die eronder hingen.

Ik ben op zoek naar een boek dat verfilmd is als La Pianiste.

De wallen wekten vertrouwen, want ik besloot dat ze daar hingen, omdat ze veel las. Veellezen lijkt me een goede eigenschap voor medewerkers van een boekhandel. Ze wist niet precies welk boek ik bedoelde en ging na welke pianoboeken ze kende.

Bedoel je The pianist? Van Szpilman. Het speelt in Warschau, in de Tweede Wereldoorlog.

Neuh, niet die. Het is wel ongeveer even triest. Maar ik bedoel een ander boek. Het gaat over een pianolerares.

De mevrouw noemde alle boeken die ze kende en ook over piano's gingen. Ze bleken allemaal triest. Wilt u ooit nog een boek met een treurig verhaal schrijven, doet u er verstandig aan iets rondom een piano te verzinnen. Ik vertelde haar dat ook en lachte vriendelijk terug.

De mevrouw riep er een andere mevrouw bij en ze vroegen me of ik Chapman zocht, of Mason, Carhart wellicht. Maar ze waren het allemaal niet.

Ik zocht Elfriede Jelinek, bleek.

De achterkant vertelt dat het over een als solopianiste mislukte vrouw gaat. "Op weg naar huis bezoekt ze peepshows, 's nachts bespiedt ze hoeren bij hun werk."

Ze ontmoet een man.
"Na de eerste onhandige seksuele verkenningen in een bezemkast neemt Erika de regie in handen. Ze schrijft Klemmer een brief waarin ze hem precies vertelt hoe hij haar moet vernederen. Hij beantwoordt haar gevoelens met banaal geweld en laat haar op de vloer van haar kamer achter."

En dat had ik dan bedacht als vakantieliteratuur. Omdat poging 23 in Ulysses meteen zoveel extra gewicht is in je bagage. U begrijpt, ik ben op zoek naar een vrolijker om ook mee te nemen.

Wat neem ik mee?

Sultan Fangebo, Sultan Storfors, Whirlpool koelkast, Indesit wasmachine, Daewoo magnetron, Sony dvd-ding met veel kleine boxen en een grote, Grundig televisie, Hema stofzuiger, Blokker tuinbank. Ik weet dingen die ik niet wil weten over toerental en droge was, wassen en drogen in hetzelfde apparaat, koelelementen, beeldbuistechniek, muziekcd's afspelen in dvd-spelers.

Het is zinloze kleverige kennis, waar je niet meer vanaf komt. Wilt u weten waarom een koelkast met een vriezer onder duurder is dan een koelkast met de vriezer bovenop? Geinteresseerd in het hoe en wat van goedkope combi-magnetrons? Nieuwsgierig naar het aanbod van verschillende soorten televisies in de electronicazaken over vijf jaar? Ik kan het u vertellen. Dan vertel ik u meteen waarom nu het moment daar is om een plasma-tv te kopen. En wat wel en niet combineert met een boxspringbed.

Ik kocht dingen en boekte een vakantie. Of liever, we boekten een vlucht. We vliegen naar Bratislava en gunnen ons net geen twee weken om in Berlijn aan te komen. Vandaar vliegen we weer terug, onderweg doen we in ieder geval Krakow aan. Dat is wel leuk.

Slowakije, het schijnt er mooi te zijn. Veel bergen, weinig mensen. We gaan voor massages en thermale baden. Lezen, een eindje lopen, lezen, massage, baden, lezen, eten, een ommetje, vroeg naar bed.
Zulke dagen.
Nog ruim een maand, dat is net te ver weg om af te tellen. Tot die tijd ben ik weer terug.

Ik beloof tekst.