sinds 2002!

Hoe was het?
Rustig, lekker.

Vandaag werkte ik weer. Collega's vroegen hoe de vakantie was en ik kan eigenlijk niet iets bedenken wat de moeite van het vertellen waard is. Niets specifieks, dus ik zeg dat het rustig was en dat we niet zoveel deden.

Maar opgeteld lijkt het achteraf nog best wat. Bratislava, Slowaaks kuuroord, Krakow, Berlijn. In twee weken. Ik ken mensen die het vermoeiend zouden vinden.
Dat was het niet.
Slowaakse slaperigheid. Zelfs de hoofdstad bruist maar matig. Krakow verandert hevig en ik kan oprecht zeggen dat het vroeger beter was. Ha. Toen-ik-er-nog-woonde. En Berlijn op zondag, werkelijk, u zou het eens moeten proberen. Op voorwaarde dat u van Starbucksen houdt, of van Einstein Coffees.

Ik vermoei u nergens mee. Een beetje zoals ik hoop met rust te worden gelaten als mensen de drift vakantiefoto's te delen niet kunnen beheersen.

M. en ik gaan morgen op vakantie. Voor het eerst, twee weken. Dat zou spanning op kunnen leveren, maar dat zijn we voor. We vliegen naar Bratislava en voeren onszelf zo snel mogelijk af naar een kuuroord. Om eerst een dag of wat te luieren. Is het plan. Maar.. waar te gaan?

Ik zocht op internet en vroeg Poolse vrienden. Bardejovske Kupele werd me aangeraden, maar dat lijkt me te communistisch. Ontspannen in een ex-apparatsjikdorp voelt fout. Ik googelde voort en vond. Het wordt Trencianske Teplice. Of niet, maar Trencianske Teplice is een goede kandidaat.

De grootste attractie van het stadje is een Turks badhuis, gebouwd door Iphigenie d?Harcourt of Franz Schmoranz. Iets uit de Habsburgse tijd, in ieder geval. De tweede grootste attractie is een achttien hectare groot park in Engelse landschapsstijl. Stomen en lezen in de zon in een park. Bergen om ons heen om af en toe in te wandelen. En ik weet niet of Turcianske Teplice hetzelfde stadje is, maar als ja, dan kunnen we ook badderen in rozenblaadjes (heus, *klik* maar eens).

Turcianske Teplice.
Misschien moet dat ook maar niet.
Nadat ik de mevrouw tussen de rozenblaadjes eens diep in de ogen had gekeken las ik verder en ontdekte dat het in Turcianske Teplice draait om "preventie". Zo althans, is de mening van dokter Achma.
"Dokter Achma vertelde ons dat ons degeneratieproces al aanvangt va de 25e jaargang. Spanningen versterkt dit," wauwelt de site. "Deze recreatieve kuur is voor de jongere ouderen die rust nastreven en even geen behoefte aan de hectiek van alledag."
Ik weet natuurlijk niet hoe oud u bent, maar ik ben zelf al drie jaar een jongere oudere. Niets meer aan te doen, ook niet in Turcianske Teplice.

Een Turkse Hammam uit de negentiende eeuw in een Westslowaaks stadje waar gekuurd wordt sinds de veertiende eeuw. Ik kan me voorstellen dat de Turkije-all-inclusiveganger er niet voor warmloopt. Ikzelf daarentegen zie er wel iets in. Als die dokter Achma ons met rust laat, redden we twee weken met gemak.

Iemand zocht op gewone kus en kwam hier terecht. Ik volgde het spoor terug. Daar stond ik, gemoedelijk tussen de NVSH en jeugdenseksualiteit.be.

Ik las de Google-pagina door en zag allerlei kussen. De getile kus. De lieve kus. De tongzoen - "is niets anders dan en staat niet afzonderlijk van de gewone kus". De afscheidskus. De mooiste die ik zag was de geborgen kus. Maar toen ik goed keek bleek het een gebogen kus.

De gewone kus. Wat zou iemand willen weten die zoekt op deze term? Soms wil ik dat iemand terug kan volgen tot in zijn inbox, niet slechts tot een Google-pagina.

De vrouw die altijd met een gezelschap reist, zit voorin de bus van zeven uur. Alleen. Ze discussieert heftig met de mensen die alleen zij ziet. Voor de passagiers achter haar onverstaanbaar, want ze heeft haar gebit niet in.

Ze stapt uit bij de Stichting waar ze woont. Altijd als ze uitstapt vraagt ze aan de buschauffeur wanneer ze hem weer zal zien. Maandag, zegt de chauffeur.
En dinsdag?
Nee, dinsdag niet. Alleen maandag.
Okee, maandag! Tot dan! Dag!

Altijd als ze uitstapt geeft ze de chauffeur een hand. En altijd als ze buiten staat, kijkt ze de bus na. Ze geeft kushandjes aan de chauffeur en knikt vriendelijk naar wie wil kijken.

Altijd als ze is uitgestapt, kijk ik in de grote achteruitkijkspiegel of de chauffeur lacht. Hij lacht nooit. Ik zou wel moeten lachen als ik de chauffeur was. Ik keek nog even naar buiten, zonet. De vrouw die nooit alleen reist knikte vriendelijk naar me en blies nog een kusje naar de chauffeur.

Ik vond het nogal overdreven, eigenlijk. Maar toch.

M. smeerde.
We hadden een muziekje opgezet. Amelie, een vrouwenmuziekje.
M. smeerde, keek en zag dat het wel goed was zo. Ik moest maar even wachten, zei ze. Dus ik wachtte. Drie nummers, waaronder comptine d'une autre ete: l'apres midi. Vrouwenmuziek is zo gek nog niet.

Drie nummers wachtte ik. Halverwege het tweede nummer voelde ik tintelingen. Ik vroeg M. of dat hoorde. Dat hoorde, mits het niet jeukte. Het jeukte niet. Het gevoel was aan het begin van het derde nummer weer weg. Is het misschien een hoop gedoe om wat getintel, vroeg ik me af.

Goed afspoelen met lauwwarm water, luidde het gebod achterop de tube. Onderaan de gebruiksgeboden stond: Gemaakt in Zwitserland. Met Zwitsers moet je niet spotten, dat zijn serieuze mensen. Ik spoelde goed af met lauwwarm water en smeerde na, met koffie-extracten en voedende bestanddelen. Het voelde stroef, vooral.

M. vroeg, en..?
En niets, eigenlijk. Tenminste.. neuh.. niet echt.
Ik voelde over mijn wangen en voorhoofd en neus, maar niets. Alleen wat stroef. Ik was wat teleurgesteld. Gedoe om niets, overtrokken allemaal. M. glimlachte.

We luisterden nog drie nummers en M. zei, voel nog eens..
Ik voelde nog eens. Eerst over mijn wangen.
Dacht, nee.. Huh? Misschien dan toch..?
Wreef over mijn voorhoofd.
Dacht, glad! Dat kan niet.. maar toch echt..
Bevoelde mijn neus.
Ik zei, M.. voel eens.. hoe.. eh.. weldadig.
M. lachte.

Overdreven gedoe, heus, zo'n gezichtsmasker.
(maar ik voelde net nog even, ongelooflijk..)

Ik keek naar mijn bovenbenen, samen met M.
Ik zei, M. kijk eens..
M. keek en zag het.
Ze zei, poe.. indrukwekkend hoor.
Ik keek naar mijn kuiten.
M. keek mee en voelde.
Ze zei, ja.. scheelt nogal inderdaad.

Sinds de Vierdaagse zijn mijn kuiten opgeblazen geraakt tot kleine ballonnen. Nu vind ik plots aangewassen spiermassa niet erg, maar wat er nu aanhangt is tamelijk vormeloos. Wandelkuiten zijn lelijk.

Ik keek naar mijn benen, samen met M.
Ik zei, mijn benen zijn de borsten van een zwangere vrouw.
Ik keek haar glimlachend aan, want ik vond mezelf best adrem.
M. lachte terug en zei, aha, ja.. zwangere vrouw. Leuk. En ga je nu ook naar de sportschool om de rest in proportie te krijgen?

Ik bof maar met u. Zomaar een gedicht van Rutger Kopland in de commentaren.
Ik raad u dan ook aan, laat u gaan. Da's alvast voor komende stukjes.
Potdikkie. Rutger Kopland.

Girls van Death in Vegas klinkt. De trein rijdt Groningen uit. Tegenover me neemt een man plaats. Hij draagt een vale spijkerbroek en een theedoek die per abuis overhemd werd. Het is een middelmatig hemd, maar misschien is dat al heel wat voor een theedoek.

Het is nog geen acht uur. Ik ben nog niet wakker. De man tegenover me valt nog voor Assen in slaap. Hij heeft zijn mond open, het hoofd schuin, hangt met zijn benen wijd onderuitgezakt in de bank.

Het had gekund, slechts naar Groningen voor de kapper. Maar B. en M. waren gewoon thuis en S. kocht een grote stroopwafel voor me. En ik ben heus een jongen, ooit een Man.
Ik liep nog even door de stad na het knippen.
Drie nieuwe winkels zag ik, en een nieuw cafe. Mijn favoriete koffiecafeetje was failliet. Het werkt vervreemdend, wanneer de stad waar je het langst woonde gewoon blijft veranderen. Ik kan het niet zo goed meer bijhouden nu ik er niet zo vaak meer kom.

Terwijl de trein Groningen uitrijdt met mij erin en de onderuitgezakte man ieder moment zou kunnen gaan kwijlen, bedenk ik hoe het zou zijn als Katwijk de plaats zou worden waar ik het langst gewoond heb. Ik denk, heel middelmatig.
Dat moet niet.
Katwijk moet een theedoek blijven.
Die gedachten passen precies met Girls als lijst.

Soms begrijp ik het nog steeds niet.
Maar.. als opluchting zich net aan me opdringt. Dan wil ik het wel voelen. Dan weet ik dat het beter is.
En toch.. altijd knaagt er iets, ergens. Zolang opluchting zich blijft opdringen, gaat het. Maar wat als dat ophoudt?
En de lucht werd langzaam paarsoranje.
En de branding rolde verveeld tegen het strand op.
En ik liep naar huis, met mijn voeten door de zee. Mijn broek opgerold.
In mijn rechterhand lag opluchting in 168 tekens, net binnen gekregen. Voor de zoveelste keer. Ik ben weer even vrij van geknaag.
Och, en even wordt wel steeds langer.
Aan het eind van langzaamaan vervagen is iets net zo goed verdwenen.

Morgen neem ik de bus naar Leiden. Bij de halte Centraal Station stap ik uit. Ik kijk wat de koffie van de dag is bij Caf? T en koop er een muffin bij. Misschien dat ik een Volkskrant koop. Of een NRC Handelsblad.

In de trein lees ik dan tot Schiphol het NRC of de Volkskrant. Vanaf Schiphol wordt het Elfriede Jelinek. Van mooie treurnis word je niet somber. Of misschien neem ik iets luchtigers mee, van de Bruna ofzo.

Het eindstation is Groningen. Ik hoef er alleen maar naar de kapper. Om half vier. De rest van de tijd lummel ik wat rond in Groningen. Een broodje bij B. Of met S. koffie in 't Feithhuis. Misschien koop iets. Of kijk ik of A. thuis is.

Maar waarschijnlijk doe ik niets.

Dan zat ik morgenavond vijfenhalf uur in de trein om in Groningen naar de kapper te gaan. En deed ik verder niets. Geen groter gevoel van luxe is denkbaar.

Zij zei, ik heb het koud, ik mis je.
Hij zei, ik mis je ook en wist je?
Wist je wat, vroeg ze.
Wist je dat ik me zou ontkleden
Het strand zou overrennen
De zee zou overzwemmen
Nog over de bergen zou klimmen
Tot ik bij je tent was
Om veertien graden
Wat draaglijker te maken
Ik zou willen dat je hier was
Als ik kon zorgen dat ik daar was..

(1) (2) (3) (4)