Zij zei, denk jij ook
Hij zei, altijd en ook teveel
dat als onze dagen samen
persvruchten zouden zijn
geurig rijp
sappig zoet
de laatste druppels weekend
-zoals nu, hier, op dit terras-
soms zo zuur en bitter smaken
dat genieten niet echt gaat?
Hij zweeg en dacht
Zij glimlachte wrang
Een vader en zijn zoon en dochter en een vriendje van het gezin zitten op twee banken tegenover elkaar. Ik bedenk dat de vader doordeweeks werkt. Dat is slechts gebaseerd op het getetter van de kinderen en zijn pogingen ze stil te krijgen door op nog luidere toon en met veel bas het getetter te verbieden.
Vruchteloze pogingen.
Zo luid hij bast, zo luid krijsen zijn kinderen mee.
Ik vind het ook voor mij jammer dat de vader door zijn eigen kinderen -en zelfs voorzichtig door het vriendje van het gezin- wordt uitgelachen. Ik deel zijn zichtbare opluchting dat het hem w?l lukt te voorkomen dat dertien Smarties door de coup? vliegen.
Zijn dochter had ze ??n voor ??n schreeuwend uitgeteld en wilde ze net weggooien, toen pappa dan toch eindelijk besloot handelend op te treden.
De Smarties worden uit haar kleffe handjes gepulkt, terug in de kartonnen koker gestopt.
Nu is het afgelopen, ik berg ze op!
De koker verdwijnt in de rechterborstzak van de vale spijkerjas.
Uit de rechterborstzak steekt een pakje shag.
Luide protesten volgen.
De vader besluit te zwijgen. Het uit-laten-razen is begonnen. Gelukkig zijn we bijna in Leiden.
Een dame met een glimlach die kleinkinderen verraad, besluit te helpen. Ze knoopt een gesprekje aan met de zoon. Uit pi?teit, vermoed ik.
Zijn jullie een dagje naar Amsterdam geweest?
Ja.
Was het leuk?
Ja.
Wat hebben jullie gedaan?
Pappa was verdwaald en toen waren er opeens allemaal naakte.. halfnaakte vrouwen in hun ondergoed. Die stonden achter het raam. Toen vroeg ik aan pappa waarom ze dat doen. En pappa zei dat de vrouwen graag willen dat de mannen naar binnen gaan en dat ze dan moeten betalen.
Dames staren niet met open mond naar kinderen op kindskinderleeftijd. Dat zou onbetamelijk zijn.
Haar glimlach verdwijnt en maakt plaats voor een frons. Ze kijkt de vader aan.
De vader is plots bijna geamuseerd.
Hij legt aan, in plat Haags.
Kijk, als zo'n jongen dat aan mijn vraagt, ga ik geen rotsmoes ophangen, mevrouw.
De trein stopt.
De kinderen zijn stil.
Ik duw de glazen klapdeur open en hoor nog net de zoon.
Maar dat is toch zo, pap? Dat zei jij..
Bij mijn sinterklaasbaan werden hotelkamers weggegeven. Voor bijna niets. Mensen hoorden het op de radio en lazen het in een soort krant. Daarna mochten ze bellen om een kamer te reserveren. De boekers zouden blij zijn met hun goedkope kamer, bij de sinterklaasbaan zouden we blij zijn met de naamsbekendheid. Er werd niet en masse gebeld.
Met de kamers die over waren na de Grote Actie, werd geleurd. Langs collega's en langs andere collega's van collega's. En nog steeds waren er kamers over.
Ik heb nu ??n van de goedkope kamers. Vanavond slaap ik in Amsterdam, in het Mercure aan de Amstel. Dat klinkt romantisch, maar het is logeerflat in de buurt van de A2.
Maar dat geeft niet.
Vanavond slaap ik in Amsterdam. Met M. Ik slaap graag met M. in Amsterdam. Voor we gaan slapen gaan we naar het Betty Asfalt Complex. Kijken hoe Paul Haenen (of hoe heet hij vanavond) een show uitprobeert in zijn eigen theater. Wij doen dat op aanraden van Aukje. Zij weet dat soort dingen. Daarna is er vast nog een caf? open, ergens.
Iemand suggesties?
Ik typte niets, want het was de laatste mooie dag van het jaar. Daarna was het weer de laatste mooie dag van het jaar. En warempel, morgen wordt het vast weer de mooiste dag van het jaar.
Het regent laatste mooie dagen van het jaar. Misschien moet ik maar gewoon weer een stukje typen morgen. Ik beloof niets.
Ik ben 24 vrienden onderweg bij Hyves. Heb ??n mislukte poging tot het toesturen van een foto van een gezinswoning in Lutjegast achter de rug. Van een zoekgeraakt gewaande ex-huisgenoot. Ik mail gezellig met een achterbuurvrouw die ik nog nooit zag. Bekijk foto's van Leonie Claire, met 104 vrienden een soort Hyveshoer - om maar eens een neologisme de zaal in te slingeren. En ik stond gisteren op de derde plaats bij Google en krijg allemaal Hyvesnieuwsgierigen op bezoek (hallo, allemaal).
Dat Hyves, ik doe mijn best, geef het een kans. Alleen Breezers drinken, dat gaat me net iets te ver.
Wat beteken ik voor je?
Ze vroeg het op een moment dat je wist dat je er nooit vanaf zou komen met een antwoord als, heel veel. Ze liep best hard, voor een wandeling langs een herfstige branding.
Ik bedoel, ik wist eigenlijk al heel snel dat het niet voor de eeuwigheid was met 'm. Maar nu het echt over is, mis ik hem niet eens echt. Misschien klopt het ook wel. Misschien vond ik alleen leuk wat hij deed en niet zozeer hoe hij was.
Ze vertelde het op een moment dat je wist dat je net zo goed iemand anders zou kunnen zijn. Zolang je je mond maar hield.
Ik bedoel, soms dacht ik weleens, als hij heel lief deed, dat het eigenlijk meer opvoeding was, dan liefde. Ofzo. Weet ik ook veel. Ik snap het gewoon niet. Ik zou toch heel verdrietig moeten zijn nu? Stel je voor dat het allemaal alleen maar zonde van de tijd was..
Ze liepen en liepen met de zee links. En zij klaagde door en vroeg zich dingen vertwijfeld af. En hij luisterde. Of knikte in ieder geval op het juiste moment. Daarom wilde ze vrienden met hem zijn, hij knikte tenminste op het juiste moment. Ze liepen en liepen tot hij opeens stilstond en zij van schrik ook.
Wat je voor me betekent?
Hij richtte zich tot haar, maar hij zag haar niet.
Als ik in mijn bed lig en ik heb het gevoel dat het plafond op me af zou kunnen komen, omdat ik bang ben voor wat morgen komt, of het jaar erna. Of om de dingen die misschien nooit meer komen. Als ik onder de dekens wil kruipen om er nooit meer onder vandaan te komen. Dan probeer ik jou voor me te zien en de manier waarop je lacht. En als dat me lukt, jou laten lachen, is het einde nog niet helemaal zoek. Dan sta ik vast gewoon weer op, 's ochtends.
Rustig liep hij door. Ze keek hem na, verrast of meer verbluft. Ze haalde hem snel in. Hij glimlachte. Omdat ze niet meer slechts in de ander opging.
Ik werd beschuldigd van najaarsblues, alleen omdat ik chagrijnig rondliep. En moe was. Me lamlendig voelde. Maar herfst lijkt me best aangenaam. Ik weet niet precies waarom, maar herfst, ach, laat maar komen. Zoiets denk ik sinds een paar dagen, want ik nog altijd het strand op 150 meter van mijn voordeur. En binnenkort koop ik een leeslamp, een staande.
Wellicht of zelfs waarschijnlijk is de lamlendigheid te wijten aan slaapgebrek. Ik kijk het nog even aan, maar als het inslapen volgende week weer zo gaat, vrees ik weer stukjes over nachtelijk gewoel, wakker en toch moe. De eeste sms waarin ik werd uitgemaakt voor insomniast is alweer binnen. Maar dat was om 3.27 uur, dus dat neem ik maar niet al te serieus.
Zes klikken en ik ben opeens vrienden met 22 mensen op.. Hyves. Ik heb Hyves gemist. Een van mijn nieuwe Hyves-vrienden hyvede (...) me dat ik een ruimte binnen was gegaan waar je Breezers moet drinken in het weekend en elkaar hartjes moet sturen. Klopt dat? Wat is Hyves?
Ontevredenheid groeit.
Waar mannen zaten, zitten nu vrouwen. Om me heen zitten ook vandaag veel vrouwen. Veel vrouwen in een ruimte en niet heel veel te doen. Het levert lawaai op. Veel lawaai. Ik scheer natuurlijk niet alle vrouwen over een kam, dus ik bedoel alleen maar d?ze vrouwen in d?ze ruimte.
Een tijd geleden zaten hier meer mannen. En toen was het rustiger. Ik wijs niet expliciet op een oorzakelijk verband. Maar het was wel rustiger.
Het ging ook niet alleen maar over: "mijn moeder moet naar het verzorgingstehuis, weet jij nog een goede?"
Of over: "Ik heb buikpijn.."
"Moet je ongesteld worden?"
"Nee, dat is het niet."
Ik kijk uit naar ander werk, elders wellicht.
Het kon nog net, op het strand, zaterdag. We lazen een boek en loerden naar mensen.Tot herfstig onweer dreigde. We vonden donder en drie druppels regen excuus genoeg en gingen n?et naar Den Haag. Geen Filmhuis en geen Indisch eethuisje.
We kochten 8MM, Chocolat en Fear and Loathing in Las Vegas. Ik stelde M. voor om eerst 8MM te kijken, dan ben je die ellende tenminste vergeten tegen het einde van Chocolat. Het werkte wonderbaarlijk. Tegen het einde van Chocolat, een fles wijn, chips, chocola en ander lekkers wist ik al niet meer hoe slecht 8MM eindigde. En waarom ik nooit echt zal houden van Nicholas Cage en zijn Weltschmerz-ogen.
Drie films erbij. Die kunnen naast de vijf die ik al had. Met als hoogtepunt Tha Eastsidaz met Snoop Dogg. Dat is categorie Sylvester Stallone. Ik bewaar 'm voor als het echt herfst wordt.
Zij verbond gretig haar lotsbestemming aan toevalligheden die hen samenbracht. Omdat ze vond dat zij samen hoorden.
Hee, wat toevallig. Dat ik hier loop en jij ook. Toevallig dat we elkaar zien. Hoe gaat het ermee?
Ze sprak over toeval, maar wees in gedachten met haar wijsvinger naar Het Lot.
Een trillende wijsvinger.
Dat gebeurde zo, als hij in haar buurt was.
Hee, wat toevallig, hoe gaat het ermee? Leuk je te zien, maar ik moet weer verder. Duizend dingen te doen en nooit tijd genoeg. Verontschuldig mij, ik zie je wel weer.
Ook hij zei, toevallig, maar wees op zijn Dagindeling. Tamelijk gehaast, eigenlijk net iets te snel.
Ze droomde verblind de duizend dingen te doen, beschenen door het licht van haar zelfverzonnen Bestemming.
Duizend dingen en duizend meer en binnenkort samen.
Ze wist het zeker.
Hij zei, ik was gewend,
Zei zij, aan mij?
Nooit aan jou,
maar aan onzorgvuldig
omspringen met tijd
die we samen hadden.
Zij zuchtte een ja -
met puntjes erachter.
Maar de zomer is voorbij, zei zij
en zoende hem.
Hij zoende zacht terug, uit alle macht
Ik vertel collega's al een tijdje dat ik weg wil uit Katwijk. Niemand onder hen zei dat dat een slechte keuze is. Ik vertelde dat ik hoop op Amsterdam.
E?n collega reageerde: "Ja, Robert, ik vond je altijd al meer een stadsmens."
Een stadsmens. Ik zou niet weten wat het is. Misschien moet ik haar eens vragen wat het is, een stadsmens. Misschien schold ze me stiekem uit. Nu ga ik een grijze herfstjas kopen. Collectie vorig jaar, als je het mij vraagt. Maar niemand heeft dat vast door. Zo brutaal ben ik in de mode. Als stadsmens.
Waar de tram stopte, was markt. Aan de overkant van de straat. Ik liep langzaam over de markt, omdat sneller niet ging. Door rumoer. Ik knikte vriendelijk naar een travestiet die me nogal indringend aankeek. Een Pakistaanse meneer verkocht gemozaiekte tafels voor meer dan driehonderd euro.
Ik belde aan ter hoogte van een groentekraam. Drie hoog moest ik, drie steile trappen. Ze zei dat het een beetje oude zooi zou zijn, maar wel knus. En voor jezelf. Ik deed de voordeur van het appartement open. En inderdaad, oud, knus, voor jezelf. En verrassend weinig rumoer.
We bespraken praktische dingen. Ik dronk een glas water, liep een rondje door het vertrek. Het duurde maar twintig minuten, denk ik. Toen stond ik buiten. En de kans is groot dat ik ga verhuizen. Potdikkie, ik moet maar snel weer terug naar Katwijk en gaan zwemmen.
Ze is twintig, aan haar schoenen te zien, maar haar handen verraden haar vijftig. Vijftigjarige handen vloeken met appelgroene en gele Asics. Ze heeft werkhanden die vroeger zachter waren. Vandaag glimmen haar handen, van de zalf of de cr?me. Ze glimmen zo zacht als haar gezicht, maar rimpels smeer je niet glad.
De Sp!ts is uit en de koffie bijna op. Ik wil wat opschrijven over de mevrouw, want ik verveel me. De laatste slok koffie gaat over mijn broek. Ze lacht vriendelijk als ze me een papieren zakdoek aanreikt. Zo dringt ze wel wat wonderlijk dit stukje binnen.
Zij zal nooit lezen wat ik over haar typ. Hoewel ze misschien vermoedt dat ik over haar schrijf, omdat ik steeds naar haar schoenen kijk. Ik zal nooit weten waarom ze tevreden kijkt en tegelijkertijd treurig. Ze kijkt alsof de glimlach op haar gezicht bevochten is en ze de twinkeling haar ogen ervoor opgaf.
Wellicht heeft ze haar glimlach herwonnen. Misschien kocht ze appelgroene sneakers om het te vieren.
Het bed dat in de woonkamer staat, moest afgeschermd. Het leek me horen bij een bed, afschermen. Maar het bed staat bij het raam en licht is schaars in vrijwel iedere kamer.
S. stelde voor om een voile gordijn voor het bed te hangen. Ik had nog nooit van voile gehoord. Het is een stof die licht doorlaat. Als het dan toch v??r het bed hangt, waarom dan ook niet boven het bed en erachter? Dat stelde ik voor. S. vond het een goed idee. Mooi hoerig, vond ze.
Ik kocht rode voile, zeven meter. Gisteren hing ik het voor mijn bed, erover ook en erachter. Ik deed alle lichten uit, stak alle kaarsen aan. Ging liggen op mijn bed. Hoerig, ja. Maar mooi.. hmm.. tja..
Ik wen me suf op het moment.
Zij vergat na maanden waarom hij het ook alweer voor eeuwig zou kunnen zijn. In plaats daarvan zag ze alleen nog maar waarom hij de vader van haar kinderen niet zou moeten zijn. Hij is anders dan zij is en ze voorspelde me eens dat de opvoeding van de kinderen een zootje zou worden. Eventueel, voegde ze eraan toe. Na twee seconden stilte.
Gisteren smste ze. Dat we moeten bijpraten, want ze heeft nogal wat te vertellen.
Ik moet haar weer eens bellen, denk ik. Er hangt een breuk in de lucht. Of een huwelijk.
't Uitzicht op de duinen vanaf mijn nog steeds een beetje nieuwe huis is niet fenomenaal, maar het is er wel. Het uitzicht op de zee is er niet, maar alleen omdat de straat omhoogloopt. Ik ruik de zee wel soms en hoor 'm ook af en toe.
Ik woon in een dorp. Mensen doen hier aardig. De buren groeten me, en ik groet de buren.
Goedemorgen, mooi weer he?
Hallo, ja, prachtig. Terug van vakantie?
Ja. Rustig, lekker.
Ik woon in een dorp. Eigenlijk is hier niets te doen. Maar in de zomer verbloemt de zee leegte. En het strand en alle Duitsers en Nederlanders die erop liggen en wat drinken in de strandtenten.
Maar de strandtenten worden straks afgebroken. De Duitsers gaan Duitsland. De Nederlanders naar ergens anders in Nederland. Dan is Katwijk leeg. En het zal waaien.
Ik geniet van uitzicht op andere woonruimte. In een groter dorp. Wat heet.
