sinds 2002!

Waar ik werk, is het soms droog. Misschien is droog een verkeerd woord. Hoewel het wel aanvoelt als een goed woord. Ik voel mij soms heel slim, terwijl ik niet eens bijzonder slim ben. Wacht, ik verklaar mij.

Vorige week speelde een jaren negentigliedje. Ace of Base of Informer van Snow of die zingende zwarte Zweedse tandarts. Ik zei op mijn afdeling, hee, jaren negentig, na?eve tijd was dat. Ik kreeg als antwoord, ja, jaren negentig, leuke liedjes. En die kleren, haha, jaren negentig.

Ik liep naar een andere afdeling en zei opnieuw, hee, jaren negentig, na?eve tijd. Ik kreeg als antwoord, ja, klopt, geen wonder, na de val van de Muur. En we praatten wat over The End of History van Fukuyama.

Waar ik werk, verdroog ik een beetje. Dat klinkt wel als een klein drama. En op herfstige dagen voelt dat ook zo. Ik ga zo naar huis, het wordt donker.

U reageerde vaak, de afgelopen dagen. Ik denk dat dat ook was, omdat ik dingen vroeg. En omdat het eenvoudige vragen waren. Wanneer ik u vraag, feliciteert u mij eens, dan zegt u, proost. Wanneer ik u vraag, noem een getal, noemt u een nummer. Vraag ik niets, reageert u minder. Huil ik in letters, zwijgt u meestenstijds. Dat siert u, ergens.

Ik vroeg om een getal en kreeg antwoord. Ik vroeg dat, omdat Karin haar 2000e stukje postte. Ik ging toen tellen en kwam tot 510. Alweer een mijlpaal gemist.
Ik vroeg om een getal en kreeg antwoord.
Aan de hand van uw nummers ging ik terug in het archief en koos het meest typerende stukje uit de lijst. Dat werd 205. De prijs zou zijn, een etentje bij Robert, niet bij Robtheblob. Maar de winnares woont ver weg. Dat geeft niet, de uitnodiging blijft staan, Sypos.

Het was leuk, overigens, lezen in oude stukjes. Er hoefde maar een dun laagje drama af om te zien wat ik toen deed en liet.

Allez, het stukje. Het mooie is dat het niet anders kon ontstaan dan door dit weblog. Het was een heuse mini-meeting. Lees gerust, het kan u bekend voorkomen. Ik nodig u uit te reageren. Al wordt u niets gevraagd.

Nabij

Ik heb een koptelefoon op en ik zit in de tuin. Om me heen is alles groen en sommige dingen ook een beetje roze, rood, geel of blauw. Ik doe de vogels even uit. Lamb mag aan. En Air, Moby, Madredeus, Living Colour, The Mavericks en ik hoop v??r Nina Simone dit stukje toch wel af te hebben. Op tafel staat een kop koffie.

Vanochtend wandelde ik door Hoog Catharijne naar de stationshal van Utrecht CS. Ik wist al vanaf de rotonde aan het eind van de Koekoekstraat dat ik in de stationshal een kop koffie zou gaan kopen om mee te nemen in de trein. Ik wist ook waar en ook welke koffie. Een Koffie van de Dag bij Caf? T. Want ik hoorde er zaterdag aan tafel over praten.
"..gew?l-dig.."
"Ja! ..iedere dag.." Een glimlach. "..bagels.."

De Koffie van de Dag deed in de verte denken aan Starbucks. Starbucks, daarmee werd het gesprek aan tafel vervolgd, geloof ik.
"Starbucks heb ik hier nog nergens gezien, in Nederland," zei ze.
Ik mengde me in het gesprek en zei dat de dichtstbijzijnden in Parijs, Berlijn en Londen zijn.
"Voor zover ik weet."
"Oh.. Hmm.." dacht ze hardop.
"Een mooi excuus om naar Berlijn af te reizen," lachte ze zachtjes voor zich uit stralend.

En ze keek me aan. Ze keek me aan en ik keek heel even terug. H??l even, want langer voelde raar. Ik vond het moeilijk om in de ogen te kijken, die mij bekeken. Ik vond het lastig om de blik te beantwoorden, waarvoor ik daarv??r alleen maar verscheen in letters. En tweemaal, pas later, op een foto. Net als zij. Zij bestond eigenlijk ook alleen maar uit gedachten in letters en een enkele foto. En nu was ze opeens gedachten in klank en bewegend beeld. En heel even raakte ze me aan. Ze was.. nabij.

Misschien had ik haar, vanwege nauwelijks zintuiglijke waarneming, in mijn hoofd al een persoon gemaakt. Had ik het meeste zelf gedaan. Misschien is dat krachtige beeldvorming ter compensatie van fysieke afwezigheid. En houdt dat niet op als je elkaar dan in het echt ziet. En misschien is de duur daarvan, afhankelijk van hoelang je elkaar daarvoor niet gezien hebt, maar w?l gesproken. Dat is best aannemelijk, want het onwennige was ook zo weer over. Maar het was wel raar, helemaal in het begin, nog voor de komkommersoep.

Mijn koffie is op. Al een tijdje. En Nina Simone is ook allang geweest. Yann Tierssen kwam daarna. Red Hot Chili Peppers, Yonderboi, Elvis Costello, Arid, Kruder & Dorfmeister en Ryan Adams. De muziek is uit en de vogels zwijgen.

De overige nummers: 509, 40, 20, 143, 42, 233

Noemt u eens een getal onder de 510..

Vorig jaar was het ook 1 oktober. En het jaar daarvoor ook. Daar kunt u niets mee. Maar het is wel waar. Twee jaar geleden was het ook 1 oktober en kreeg ik mail. Van Apple. Of ik al van het fenomeen 'bloggen' had gehoord. Ik had daar nog nooit van gehoord.

Met iBlog kon ook ik een weblog beginnen, dat werd me beloofd. Het leek me een merkwaardig gedoe. Maar ik las Michelle Thompson en een paar uur later had ik er ook ??n. Een grijze. Want ik vond grijs mooi. Tien dagen later begon ik echt.

Op 1 oktober ben ik jarig, maar dat vergat ik toen. Ik zag het net en dacht, ik wijs u er nog even op. Misschien krijg ik alsnog felicitaties. Het is wat laat voor een feestje, maar dat is toch niet zo spectaculair, online. U mist niets.

Dank voor uw komst. Ik denk dat ik nog maar een jaar blijf, doet u dat zelf vooral ook. Dat vleit. Ik geloof niet dat er hier veel zal veranderen. Meer van hetzelfde. Zelfde verhaaltjes. Even grijs.

Proost.

Nog nooit paste een broek zo precies om mijn billen. Ik wist ook niet dat ik maat 38 heb. Raar ding, die broek. En dat bij de Zara. De broek is bruin en heeft ruitjes. Ik kocht nog nooit zo'n broek, met ruitjes. Er zit een oranjebruinige streep in het motief. Mijn gok is dat ik daar iets mee moet. Op zoek naar een oranjebruinig bovenkledingstuk dus maar. Of donkerbruin zal ook nog wel gaan. Het begint bij een broek met ruitjes en voor ik het weet moet ik nog nieuwe schoenen. Is de uitverkoop niet al snel?

In Gent wordt een entree of hal een inkom genoemd. Dat wist ik niet, maar dit weekend was ik Gent. In schoon Gent, zeg maar gerust. M. en ik hadden een weekend weg geboekt via de sinterklaasbaan.

Het weekend naar Gent was in een sjiek hotel, het Sofitel Gent Belfort. Nu zijn M. en ik niet bijzonder gecharmeerd van sjieke hotels, dus we komen er eigenlijk ook nooit. Wij vinden sjieke hotels -en ook minder sjieke, vieze hotelletjes- maar saai. Liever kamperen wij. Hoewel ik dat dan af en toe ook wel graag weer afwissel met een nacht in een hotel - bij voorkeur een sjiek hotel. Niet alleen vinden we het saai, we kunnen het ook niet betalen, de meeste sjieke hotels. Behalve dan deze. Want deze werd gesponsord door de sinterklaasbaan.

Het Sofitel Gent Belfort. Ik zou u kunnen vergasten op verhalen over hoe mooi Gent is en waarom u daar gerust ook naartoe kunt. Wat ovenkoeken zijn en het verschil tussen Gentse Tripel en Brugse Tripel en Westmalle Tripel.

Maar dat doe ik niet.

M. en ik deden een weekend Gent.
We checkten in in het Sofitel Gent.
Na het inchecken werd ons de bagage afhandig gemaakt. Wij nemen voor een weekend niet veel mee, dus het waren maar twee, tamelijk kleine, tassen. En toch moest de bagage op een grote kar. Een donkere meneer met een lange grijze jas aan, een pet op en witte handschoenen aan liep met ons mee naar de lift. Vertelde voor mij dat M. v??rging, drukte alvast op het knopje van de tweede verdieping en ging zelf snel met de bagage in de buurlift.

De bagagemeneer liep met ons mee tot in onze kamer en zette de twee, tamelijk kleine, tassen naast het grote bed.
(Grote bedden vinden M. en ik dan wel weer heel prettig aan sjieke hotels; een duidelijk voordeel ten opzichte van campings ook.)
De bagagemeneer zette de tassen neer. Ik liep met hem mee totaan de inkom van onze kamer. Daar bleven we even staan, de bagagemeneer en ik.
Hij keek vanonder zijn pet naar me.
Ik keek terug.
Hij glimlachte.
Ik glimlachte terug.
En toen, opeens, snapte ik het.
Muntjes!
Ik tastte in mijn broekzak en vond twee munten, wisselgeld van de ovenkoeken. Vier euro kreeg de bagagemeneer. Hij keek niet alsof hij er blij mee was.
Maar.. ook niet alsof hij er niet blij mee was.

M. en ik bleven achter met de vraag hoeveel je aan een bagagemeneer geeft. We dachten in caf? Callisto een Gentse Tripel en een Brugse Tripel lang na over deze vraag. We kwamen er niet uit. Het blijkt een nogal plakkerige vraag, want zelfs nu weten we niet wat je een bagagemeneer geeft.

U enig idee?

In een dorp, op slechts acht kilometer van waar ik zelf was, logeerde S. Dat mag wonderlijk heten. Ik ben niet vaak meer in dat dorp. S. woont normaal gesproken in Denemarken. In Odense. Maar nu was ze in het dorp acht kilometer verderop.

S. is het rustige zusje van een oud-klasgenote, die pas later een vriendin werd. En omdat S. ook beter is in het onderhouden van vriendschapen per sms, msn en e-mail, is S. het rustige  zusje waarnaar ik nu zou verwijzen als een vriendin. Dat groeit soms zo.

We hadden elkaar twee jaar niet gezien.

S. en ik praatten en dronken koffie. We aten een Beiler Kontje van Echte Bakker Berghuis in lunchcaf? De Cerck. Buiten regende het, binnen stond de kachel te laag. Ik keek S. aan. In mijn herinnering had ze altijd donkerblond haar. Ze had er highlights in laten zetten en er lagen in laten knippen. Wuft, was het.

Ze vertelde. S. studeert iets technisch en wordt misschien PhD. Ze heeft het paardrijden ingeruild voor spinning. Het dorp voor Odense. Ze droeg een mooivallende zwarte jas en een hippe bril. S. vertelde en vertelde en ik hoorde enigszins verbaasd aan. Onder de paraplu liepen we nog een rondje.

S. is het rustige  zusje waarnaar ik nu zou verwijzen als een vriendin. Een tamelijke knappe vriendin. Dat groeit soms zo.

Beste Marjolijn,

Over 75 seconden gaat de trein. Van spoor 5, ik sta met koffie en Spa Blauw in mijn handen bij de kiosk in de stationshal. Het is een flink eind lopen naar de trein. Het spoor is naar achteren gelegd om ruimte te maken voor een verbouwing. Daarachter staat een lege trein en pas dan staat mijn trein gereed. Vijf seconden voor tijd  stap ik hijgend de trein in, na onhandig gehobbel.
Ik snap de NS niet.

Ik snap de vrouw niet die ik zie zitten in de eerste coup? waar ik doorheen loop. Ze draagt een normale, blauwe spijkerbroek, normale zwarte schoenen, een normaal, strak, wit shirtje met lange mouwen. Ze heeft normaal, halflang, blond haar. Ze draagt een tamelijk degelijke bh.

De bh is zwart. Dat lijkt me een ongelukkige keuze.
Maar hoe komt iemand vanuit de situatie waarin je de verkeerde kleur ondergoed met een in dit geval te strak, te wit shirtje combineert, tot de keuze om de bh dan maar over het shirt te dragen?

Ik neem plaats. Vermoeid. Na een week waarin me bij de sinterklaasbaan werd verweten dat ik te weinig initiatief neem. Kritiek uit de mond van de man aan wie ik minuten daarv??r in een halfuur durende rede tot in details uitlegde hoe ik het komende halfjaar wil doorbrengen. De man is doof. Beter deel ik mijn ambities met de radiatorknop, daarvan verw?cht je tenminste geen reactie.

Ik drink mijn koffie en gooi mijn beker weg. Plots snap ik een vorige bezetter van mijn plaats niet. Wat doet een gebruikte pamper in de prullenbak van een tweede klas NS-rijtuig?

Mijn buurman hoor ik onzin braken in de oren van een medereiziger. De arme medereiziger. Hij wordt onderworpen aan een kruisverhoor over Dolfijn FM, een radiozender in zijn geboorteland. Mijn buurman wil daar alles over weten.

De medereiziger houdt meer van comics, probeert hij voorzichtig. Hij pakt een stripboek en slaat hem open. Dat heet, denk ik, demonstratief.

Vijf minuten later luistert de medereiziger naar Japanse techno. Volledig tegen zijn zin, uit het linkeroordopje van mijn buurman. Moet je dan de neiging om tegen de medereiziger te zeggen dat we niet allemaal zo zijn in dit land, wel onderdrukken?

Ik neem een slok water en sluit me af van deze avond. Ik luister Ane Brun's Headphone Silence, pak een pen en papier.

Ik cre?er mijn eigen wereld.

Over 75 seconden gaat de trein..

Groet,


Robert

Met griep in het lijf ontvlucht ik Katwijk. Waar ik ook ben, binnen of buiten, eerst is het koud en daarna opeens weer warm.

Op Schiphol gaat een meisje achter me zitten. Ze belt met haar vriend over de vlucht. In een sympathieke bui zou je haar stem buitengewoon helder kunnen noemen. Je kunt ook zeggen, viswijf.

"De lucht was zo hard dat het vliegtuig flink stuiterde. Dat was wel even eng, ja."
Ze vertelt haar vriend dat het bezoek leuk was. Ze is ook blij dat ze terug is. Het heeft lang genoeg geduurd. De vriendin die ze bezocht, deed zo klef met het nieuwe vriendje. Een Ier, een lelijke. Dat sprak voor zich, vond ze. En klef doe je niet in het openbaar, de hele tijd, waar anderen vlak naast zitten.
Inderdaad.
"Dublin was gaaf."
Dat wel. Ze heeft veel gezien, maar vooral ook veel gewinkeld. Dat kan goed in Dublin, blijkbaar.

Om negen uur is ze er, zegt ze. Ze reist een half uur verder dan ik doe. Haar vriend mist haar en zij mist haar vriend. Uitgebreid gekoetsjiekoetsjie over hoezeer ze haar vriend heeft gemist, volgt. Waar ze hem heeft gemist, wat ze hem wilde laten zien, dat ze nu wat langzamer rijdt - en nu weer wat sneller, dat ze hem zo ziet, dat ze graag vroeg naar bed wil.
Ik wil al bijna gaan bidden dat het zinnetje komt, maar vlak na Amersfoort komt het.
"Tot zo. Doeg.. doeg. Ja, doei. Kus."
".."
"Ik ook van jou."
Goddank.

Ik zak onderuit, wil wegkruipen in mijn sjaal om pas vlak voor de plaats van bestemming weer tevoorschijn te komen.

Zij rommelt in haar tas.
En zingt plots mee met de Beatles.
Het viswijf.
Spierpijn trekt gestaag op.

Ik wil weg, daar waar ik woon. Meer tussen gelijkgestemden, in de buurt van een handvol vrienden.
Gemakkelijker bereikbaar.
Sneller weg naar elders.
Dichter bij haar.
Het is een kwestie van afronden. Formulieren tekenen. Spullen pakken, dingen opslaan, verhuizen.
Dan moet ik nog wennen.
Maar dat is, komend uit Katwijk.
Ik denk dat het wel zal gaan.

Ik was bezig te ontdekken
dat toen ontluiken
langzaamaan overliep
in ontvouwen,
veel niet wezenlijk veranderde.
Of verloren ging.

Zonder overdrijving
kan ik nu zelfs stellen
dat de dingen die ik deed,
voor het eerst,
met enige huiver,
me verrijkten.

Ik bezocht.
Trok lijnen
van karaktertrekken naar hun oorsprong.
Ik nam mee.
Liet haar hetzelfde doen.
Ontdekte kwetsbaarheid.

Ik was er niet. Niet hier tenminste.
Ik was elders.
Ik was druk.
Ik was bezig te proberen ervoor te zorgen dat wat ik deed wat te veranderen. Het vrijblijvende om te zetten in iets voorzichtig semi-permanents. In een cultuur waar meedenken in de ogen van de mensen die er toe doen al snel wordt gezien als rebellie, valt dat niet mee.
Ik ben best moe.

Ik kijk uit het raam en zie een wilg in de felle zon staan. Waar ik woon is dit uitzicht niet. Ik ben niet in mijn huis. Het zijn mijn meubels niet - niet eens altijd mijn smaak. Het is mijn bed niet. En mijn rommel niet. De stapels papier zijn niet van mij. Wat op de briefjes staat, zegt me niets.

Onze vrijdagavond is deze week op donderdag. Dat moet af en toe, want soms is de vrijdagavond pas op zaterdagmiddag. De weekendroutine duurt deze week een dag langer.
Vanochtend liep ze naar haar werk.
Nu zit ik hier in een vreemde kamer. Met een mok koffie achter het beeldscherm vier ik lang weekend. Ik lees voor het eerst sinds weken weer weblogs.

Ik zou de kamer kunnen innemen. Met mijn kleren, een krant kunnen kopen, de stapels aan de kant schuiven. Maar ik laat het bij muziek. Ze houdt niet van Joe Henry of Death in Vegas.
Een werkdag lang leen ik haar kamer. Tot ze thuiskomt, dan vieren we vrijdagmiddag. In haar huis. Nadat we gisteren vrijdagavond vierden. En of de zon schijnt!