sinds 2002!

Het voelt aangenaam u erop te wijzen dat ik vrijdagochtend in de Thalys stap. Het is mooi me te realiseren dat ik maandagochtend pas terugga. Vier dagen Parijs in het verschiet. Het is een jaar geleden dat ik daar was.

A. voorziet me van tips van een quasi-local. Ik gaf haar eens twee gidsen. E?n met wandelingen rondom de IJssel, ??n met wandelingen in Parijs. Het gidsje met wandelingen in Parijs krijg ik terug. Morgen wellicht. Voorzien van aantekeningen van A. Waar te gaan en waar niet. Want A. weet dat.

Dit weekend kijk ik hoe A.'s Parijs eruit ziet. Wat zij ziet, waar zij koffie drinkt. Waar zij loopt, wat zij hoort. Ik verwacht lekker te eten.

Dat kan dan besproken langs de IJssel. U mag gerust jaloers zijn. Ik heb een reactievenster om dat te uiten.

Het was een dag waarop ik de rechterhelft van het gezicht van Jacq zag. Ik kon me niet voorstellen dat ze het echt was, want de linkerhelft paste er niet bij. Op de ??n of andere manier. Mijn discman deed het niet, de batterijen waren leeg.
Shit.

En daarbij, wat moet Jacq in Katwijk?

Het was ook een dag waarop de buschauffeur weigerde te stoppen, omdat ik bij de verkeerde alternatieve halte stond. Een dag waarop het niet regende, behalve toen ik een kwartier naar huis moest lopen en geen paraplu bij me had.

Ik deed boodschappen die dag en kocht dingen die ik normaal niet zou kopen. Maar hee, het was een dag waarop.. En dus kocht ik chips met zeezout van de HEMA en een lel van een biefstuk. Om te roerbakken in kikkoman en limoen en gember.

Mijn broek plakte aan mijn benen en toen ik hem thuis uittrok bedacht ik me dat ik was vergeten brood te kopen. Misschien lag het aan de dag dat de vacature in Zuid-Afrika maar door mijn hoofd bleef zingen. Een vrolijk deuntje als batterij voor een lege dag.

De gang van het hotel deed een beetje denken aan Lost in translation, de film met Bill Murray over niet te doorgronden Japanse cultuur (en ontwrichtte relaties). Gent, lokale cultuur, het is een kleine stap naar kuisvrouwen en propere kamers.

Maar toch.

Ik stak het pasje in de deur naar de executive room en vond erachter wifi, ongeveer twaalf handdoeken -sommigen groot als een twijfelaar. Een tweepersoonsbadkuip, wat uitkwam, want M. was mee.

Ik liep een kleedkamer binnen. Met genoeg kledinghaken om voor twee weken jassen en broeken op te hangen. Maar dat terzijde. Een kleedkamer. ?berhaupt al onzin in een hotelkamer, vind ik. M. dook op het bed en verdween ergens tussen 17 kussens en met satijn overtrokken dons.

Gent is geen Tokyo en waterzooi geen sushi, maar dichterbij Lost in Translation kwam ik niet.

Ik dook snel achter M. aan.
Om haar te zoeken(..).

De uitnodiging was ruim anderhalf A4 lang. Een hele brief, met een beschrijving van het programma, tot op het kwartier nauwkeurig. Over twee minuten vertrekken we.

En het stond er weer, 'feestelijk gekleed'.

Niemand van de genodigden heeft zich niet afgevraagd hoe feestelijk dan precies. En wat voor soort feest? Heren dragen een pak, zo werd besloten. Gelukkig heb ik er ??n.

Alleen, ik neem een dame mee.

En dus heb ik van dichtbij kennisgemaakt met het fenomeen kledingstress.

Je kunt je druk maken om alles.

Zij zei, jouw bed, want dat is groter
Hij zei, mijn bank, want die zit beter
Hun favoriete spel voor het ontbijt
dat als altijd begon met, stel..

dan jouw tafel
met mijn stoelen
jouw gordijnen
voor de ramen
in mijn stad
jouw tv
mijn pannen
jouw bestek
maar mijn schalen

Zij voegden naadloos
mijn en dijn samen tot ons
en vonden
dromen houdt niet op bij ontwaken

En hij stond op om brood te bakken
zij draaide zich nog eens om

De rails zijn nat en weerkaatsen het maanlicht in miniatuur. Het lijkt alsof een minieme maan even hard voortraast als de intercitytrein.

Ik rijd tussen Zwolle en Groningen.

Ik heb gewerkt vandaag. Waar ik werk, heerst karigheid. Men slijt aan hen die zoeken naar zekerheid, zo zeggen zij die gaan over geld. Het is een sector die lijdt aan smalle marges.

Smalle marges bestrijd je met een smalle bezetting. Een ongewild, maar ingecalculeerde bijwerking is een groot verloop. Een andere bijwerking is een grenzeloze domheid bij hen die doen.

Zij die denken wensen zich doeners die niet denken, bedacht ik me toen ik vandaag even niet zoveel had te doen. Ik bevond me daardoor alleen al in een schemerig overgangsgebied.

Maar een doener die denkt, stapt niet licht over naar hen die denken. Dat komt de denkers even onwerkelijk voor als de maan die naast de trein voortraast over het spoor.

Heel even zie ik hem, de maan in vliegende vaart.

Ik rijd tussen Zwolle en Groningen.
Alleen, onderweg naar elders.

In het venster waarin ik normaal stukjes typ, staat nu niets. 't Is er wit, akelig wit. Terwijl er eerst een stukje stond.

Nou ja, dat gebeurt. Het gebeurde al eens en ongetwijfeld gebeurt het nog eens. U mist niets, want u heeft geen flauw idee waar het over ging.

Misschien bespaar ik u volslagen onzin. Alleen maar om het te vervangen voor dit.
Tja.

Onooglijk was hij. Maar dat kon niemand echt zien, hij verdween bijna in zijn zwarte leren jas. Zijn knieen prikten tegen de binnenkant van zijn te korte spijkerbroek. De zwarte werkschoenen leken kolossen, om zijn dunne enkels. Veel groter had het contrast met de in alles glimmende zwarte man met zijn iPod achter hem niet kunnen zijn.

Ik stootte M. aan en knikte naar de man. Ze zei niets, maar ik geloof niet dat het de leukste introductie op Amsterdam is. M. kwam mee naar Amsterdam om mijn huis te zien, mijn buurt en om te schilderen. L160 van de Praxis is geen kanariegeel, maar ik heb ook geen badkamer, zoals Aukje. L160 is donkergrijs met een vleugje groen. Wellicht mooier dan het klinkt, zo in letters.

Heel even keek hij op, toen we het Rokin opreden. Zijn blik zocht niets, het was meer dat zijn nekspieren toevallig samentrokken. Hij keek op en liet een ingevallen hoofd zien.
Rimpels.
Niet van een leven dat achter hem lag. Het waren rimpels van een leven dat op overtuigende wijze binnen een paar jaar verwoest was. Hij keek heel even op en dook weer weg. Een beetje in zijn jas, maar meer nog in het hoekje van de tram dat hij bezette.

Een tram vol hoekjes om te zoenen, vond M. voor we instapten.

De man haalde uit zijn linkerjaszak een gevouwen stuk aluminiumfolie, uit zijn rechter een aansteker. Hij ontvouwde het folie en frunnikte aan de inhoud. Hij haalde uit zijn rechterjaszak een pijpje en stak het in zijn mond, verwarmde het stuk folie met de aansteker en inhaleerde.

Een tram ook vol hoekjes om te gebruiken. Blijkbaar.

Hij ging volledig op in zijn routine en niemand van de mensen die het zag, wist wat te doen. Een Marokkaans stel naast hem overlegde in het Arabisch, maar hij deed verder niets. Ik keek M. aan en zij mij. Maar ik woon nog niet in eens echt in deze stad, dus hoe zou ik moeten weten hoe je hiermee omgaat?

"Ey, vriend. Openlijk gebruik mag niet he, dat weet je."
"Jaja, komt goed, jongen," folie, aansteker en pijpje verdwenen, alsof het een pakje shag was.

De man die glom, rook iets en wist wel wat te doen. Hij haalde zijn dopjes niet eens uit zijn oren.
Zo simpel is dat.
Hij kon ook veel beter Amsterdams dan ik.

En iedereen ging weer zijn gang.
De man dook eerst in zijn jas en na de eerstvolgende halte in een donker portiek. Het Marokkaanse stel reutelde verder. En M. en ik schilderden de muren L160 en wit en kalk.

Het zal er bij horen, het moet nog wel wennen.

Ik weet nog hoe ze er uit ziet, maar toch verschijnt ze in dromen zonder gezicht. Ze haalt nare dingen uit, 's nachts. Ze richt zomaar, zonder gezicht, zinloos dingen aan. Ze is zelfs meestal bijna vormeloos. Weinig m??r dan een schim, om nog een vleugje tastbaarheid aan haar als abstractie te geven.

Ik weet zeker dat ik haar zou herkennen, bij een werkelijk treffen. Binnen een fractie van een seconde zou ik weten dat ze het is.

Raar zou zijn haar normaliteit, verpletterend misschien.

Hoe verraderlijk.

Wanneer ik door het dorp loop, zie ik mensen voor tv's zitten. Starend naar het beeldscherm zit de man op een stoel en hangt de vrouw op een bank, soms bijna ondersteboven. Soms omgekeerd. Bij wie ligt, is overgewicht te zien, een blubberende buik in soms halfhangende toestand.

Katwijkers zijn huismussen, maar misschien geldt dit niet alleen voor hen. Misschien valt het me op, omdat de gordijnen nooit gesloten zijn. Dan is de onderscheidende eigenschap niet het hangen voor de televisie, maar de open gordijnen.

Katwijkers zijn mensen met de gordijnen open, maar misschien is ook dit niet onderscheidend. Misschien is het slechts iets dorps.
Katwijk aan Zee is een dorp.
En ik ga verhuizen naar een stad.
Jeuj.

We zaten opeens aan een met boekenruggen behangen wand, want onze tafel, meteen links als je binnenkomt, was bezet. Ik bestelde een boerenschnitzel en een bier, dat doe ik daar altijd. E. vindt dat ze dan een boerenschnitzel en Bailey's moet bestellen. Ik moet haar eens vragen waarom.

Ik bekeek de boekenruggen. Ze waren allemaal oud en vaak linnen. Merkwaardige titels.

Oorlog is een hel
From Vinland to Mars
So long, Archie

Ik vroeg E. of ze zin had in Cura?ao. Ze klonk nog niet heel nerveus. Misschien was het nieuws nog te vers, ze had het vrijdag pas gehoord en moet nog medisch gekeurd worden. Ik staarde nog wat naar de wand.

En het gras huilde
Burcht der verschrikking
Gerucht op de delta
Govert
Leven is liefhebben
De weduwe en haar piloot
Het hart is een havik
Op de tweesprong een melodie

Ik zei haar dat ik het stoer vind, een baan ver weg. E. zei dat het iets logisch is als je een tijd in Staphorst woont. Je hebt dan minder om te missen.
Misschien had ik nog een tijd in Katwijk moeten blijven wonen, dacht ik.
Ik wees haar op de onzin op het boekenruggenbehang.

D?sir?e
Olie voor China's lampen
Pastoor Poncke
Huis van licht en schaduw
Dochter van de dageraad
Blinde ogen
Marga
Angst was mijn gast

E. gaat verhuizen. Ze woont nu in Staphorst. Dat is Katwijk, maar zonder zee. E. vindt Staphorst niet heel leuk, want.. nou ja, Staphorst. Daarom gaat ze verhuizen.

Ze heeft een baan gevonden op Cura?ao. Dat is aan zee, maar geen Katwijk. E. lijkt Cura?ao heel leuk, want.. nou ja, Cura?ao! Om Cura?ao bij voorbaat geweldig te vinden, heb je geen reden nodig als je in Staphorst woont.

Zondag was ik op bezoek bij E. We aten een boerenschnitzel bij De Herberg in Meppel en praatten bij. Over Cura?ao uiteraard, en een beetje over Staphorst.

Na het eten reden we naar Zwolle en zagen Yes in het Fraterhuis. Yes is een film waar je maar moeilijk van kunt houden. Het lukte een beetje. Vanuit Zwolle reden we naar Staphorst, ik bleef bij haar logeren.

Om 8.24 uur was het rondje Meppel, Zwolle, Staphorst klaar. Ik was drie uur onderweg naar mijn Staphorst en bedacht dat zulke rondjes op Cura?ao vast ook kunnen. Maar het is zo'n eind weg.
Een godsliederlijk eind weg, Max.

Voor een weblogstukje kijk ik om me heen. In de trein of in de rij, waar ik ga, gebeuren stukjes.
Ik zie er maar weinig.
De meeste stukjes die gebeuren, gaan volledig langs me heen. Ze staren me aan, minutenlang, maar ik herken ze niet.

Ik herken ze niet, mijn weblogblik is niet geoefend genoeg. Als ik hem naar buiten richt.
Het is naar binnen, dat ik meer zie. Zoek ik een stukje, dan kijk ik in mij. Ik weet waar te kijken en wat daar te verwachten.

Zo was dat.

Er doet zich iets geks voor, de laatste tijd. Ik kijk in mij en er is minder te zien. Onrust vermindert. Misschien dat dingen nu bezinken. Of misschien trekken ze zich terug, schiellijk, in spelonken in mijn hoofd.

Wat ook nog kan, is minder fraai.
Wellicht ben ik gewoon te moe. Zie ik zelfs in mij niet helder. Als dat zo is, berg ik mij best maar vast, voor wanneer ik wakker schrik.

Tot die tijd richt ik mij naar buiten.
Ik oefen mij, in stukjes.

Beste Robert in 2008,

Ik kijk uit op een forensenleven. Lange dagen door heen en weer reizen tussen thuis en werk. Herstel, thuis en sinterklaasbaan. Ik weet niet of dat wenselijk is. Eigenlijk weet ik het wel, het is onwenselijk.

Ik zou moeten stoppen bij de sinterklaasbaan, maar doorgaan lonkt. Want verdieping zou aanstaande kunnen zijn. En meer verdieping rechtvaardigt een langere reistijd tussen huis en sinterklaasbaan. Door het gelonk, weet niet toch weer niet wat wenselijk is.

Misschien moet ik het aankijken. Nog een maand. En misschien nog ??n. Kijken hoe de verdieping zich verhoudt tot de reistijd. Ja, ik kijk het nog even aan. Tot ik weet wat beiden inhouden.

Groet,

Robtheblob

Mooi, dan schrijf ik hierna een stukje dat u ook snapt. Beschouwt u dit als 'leuk voor later'. Mijn later.

Gisteren gaf ze me de sleutel. En een brief. De brief was van de gemeente Amsterdam. In de brief stond dat ik nu huisbewaarder ben. Dat klinkt best belangrijk, huisbewaarder. Enige minpunt van het huisbewaarderschap is de tijdigheid. Over een jaar ben ik weer huisbewaarder af.
Zo gaat dat bij ons, bewaarders.

Ik nam de brief en sleutel in ontvangst en liep naar het huis dat ik bewaar. Niet zo groot, maar wel op een mooie locatie. En knus. Kaal, zonder meubelen was het huis toch al knus. Ik weet niet of dat een goed teken is, maar denk graag van wel.

Na drie rondjes schuifelen in het bewaarhuis en bedenken welke kleur op welke muur moet, vond ik het genoeg voor die avond.

Ik at bij Raan Padthai, ergens op de Wallen, een rode curry met witte rijst en dronk een Spa Blauw. Alleen aan een tafeltje bedacht ik dat ik graag een muur in de kleur oester wil. Iemand beschreef met de kleur eens als "grijs, maar dan heel mooi". Ik vind grijs, zonder dat het heel mooi is al mooi.

Ik ben Robert en huisbewaarder.
Ik pas op het huis van Aukje.
Gisteren gaf ze me de sleutel.

Vorig jaar raasde om me heen een gure wervelstorm van consumptie en niet pers? wederzijds gewenste familiebezoeken en etentjes. Ik hoorde over kilo's wild, bergen cadeau's, absurde drukte in grootschalige detailhandelsvestigingen.

Ik hoorde het aan in bijna meditatieve stilte. Mijn telefoon stond aan, maar niemand belde.
Iedereen was Druk.
Druk of niet, mijn moeder belde wel.
"Zalig kerstfeest."
"Dankje, jij ook."
"Er staat wat voor je klaar in de koelkast. Iets lekkers."
Ik was bij mijn ouders, zij waren elders.

Ik herinner me die kerst als een prettige.

Dit jaar zijn op 1 november al twee uitnodigingen binnengekomen.
1 November.
Twee uitnodigingen.

Ik voel wind aantrekken.

zij zei niets, maar ademde
hij zei zachtjes in haar oor
zodat ze het net nog kon horen
normaal gesproken
ik hou van je

zij zei niets, maar kreunde
draaide zich langzaam om
en zoende zijn wang
uit gewoonte
had niets werkelijk gehoord

Zij sliep verder
ademend tegen zijn wang
Hij liet zich strelen
door warme lucht, lachte van binnen