sinds 2002!

Het is wat moeilijk te omschrijven hoe het voelt wanneer ik in de trein zit, met op schoot m'n kleine witte Apple. Tevoorschijn getoverd omdat er iets opmerkelijks, grappigs of bizars gebeurt. Het is een gevoel van bijna kinderlijk plezier als ik weet dat ik zit te noteren wat er op dat moment gebeurt. De waarheid wordt zo links en rechts wat opgerekt en geholpen natuurlijk, maar de persoon in kwestie vormt op zijn minst een inspiratiebron waar ik me heimelijk aan laaf. Hij of zij weet dat niet en zal er hoogstwaarschijnlijk ook nooit achterkomen. En ik beleef daar plezier aan. Op het moment dat ik deze tekst zit te typen, word ik omringd door oude Ommelandse dames. Allesverhullend geparfumeerd, zondags gekleed en rinkelend van de bedeltjes evolueren zij deze keer echter tot niets meer dan achtergrond. Decorstukken voor dit logje. Ik zou kunnen meeluisteren met de conversatie. Mijn fantasie de vrije loop kunnen laten gaan. Maar ik heb me al buitengesloten van hun plattelandsgekeuvel en ondergedompeld in Rachmaninoff . Het gevoel van bijna kinderlijk plezier blijft net zo sterk aanwezig. Helemaal tot aan: "Station Groningen, eindpunt van deze trein. Bij aankomst zal deze trein 27 minuten vertraging hebben.." Dag dames! U zult nooit weten dat u hier slechts figureerde.

Dat typte ik precies twee jaar geleden. Ik vind 't nog steeds leuk, ook zonder iBook.
Dat komt uit.
Straks reis ik 5,5 uur om op het meest oostelijke puntje van Terschelling (ongeveer dan toch) Oud & Nieuw te vieren. Met oliebollen en tien vrienden en vriendinnen.

Dank voor uw komst. Kom gerust weer.

Tot in januari. Vermaak u wat.

Een dikke Surinaamse mevrouw zat voorin de tram. Op een stoel alleen, vlakbij de ingang. Ik stond naast haar, want de rest van de tram was vol. Bij Centraal rolde de mevrouw uit haar stoel en vroeg me of ik haar kon helpen. Naar de overkant van de straat, want ze liep zo slecht en het was glad.

Ik was nog niet zo wakker, maar zo glad was het ook weer niet. Maar ook gold: zo laat was het nog niet, dus ik hielp haar naar de overkant. Ze had suiker en werd blind, vertelde ze. Ik wist dat zoiets zou komen, toen ik haar een arm aanbood. Ze had 33 jaar in de verpleging gewerkt, vier kinderen gebaard en weet ik wat meegemaakt.
En nu dit.
Ze had nooit gedacht dat haar dit zou overkomen. Ik liep haar aan de arm van het voorlichtingskantoor over de Noord-Zuidlijn naar de stationshal.

Haar zuster wachtte op haar bij de AKO. Ik wilde eigenlijk niet vragen welke AKO, want ik was bang dat ik nog te laat zou komen.
Sorry, er zat een een Surinaamse mevrouw met suiker aan mijn arm en die liet niet los. Ze werkte 33 jaar in de verpleging en nu wordt ze blind.
Ik vind het plausibel, maar op het werk fronzen ze vast wenkbrauwen. Verder zeggen ze dan niets.

Ik vind het plausibel, dus ik vroeg, mevrouw, weet u wel welke AKO?
Ja hoor lieverd, maak je niet druk. Ik wandel er zo naartoe. Het is hier droog, ik red het wel. Heel erg bedankt.
Ik was blij dat mijn vraag beloond werd. Hoewel, beloond vond ik hem ook weer niet. Ik geloof in toeval, meer dan in lotsbestemming, ziet u.
Heel erg bedankt, jongen. Mijn zus wacht daar.
Ze zwaaide vaag naar de andere kant van het station.
God zegen je.
Dankuwel, veel plezier met uw zus.
Ik was te laat voor mijn vaste ochtendkoffie van de Shakie's.

Het was wat stil. Dat komt.. knopen moesten door.

Zojuist zegde ik de sinterklaasbaan aan zee op. Het lucht op. Nu nog iets anders vinden in Amsterdam..

Tussen de kerstslingers zit ik. Op vrijdagavond om zeven uur. Ik moet werken. Maar niemand die iets van mij moet. Ik denk dat al wat telt, het bezoek van morgen is.

Niemand moet iets, ik hoef niets. Tijd voor andere dingen. Ik mail mensen die ik nog wilde mailen. Ik bedenk wat ik zelf nog moet voor de kerst. Maar vooral krijg teveel tijd om na te denken over wat ik hier doe.

Gedachten om op te ijsberen.

Een Marokkaanse marktkoopman verkoopt oorbelnonsens in zijn kraam. Mevrouwen en meisjes zwermen als bijen om zijn kraam om voor de kerst nog iets te vinden dat bij hun jurk past. Of topje of rok, of wat ze ook maar aantrekken.

Naast hem staat een visboer. In het ijs ligt een lange, aalachtige vis. Zijn kop en staart liggen te glimmen in het ijs. Uit zijn lijf mist 20 centimeter. Schoongeschrobd meegegaan om te verdwijnen in een voorgerecht.

Drie kramen verderop staat de mevrouw met vruchtensappen. Maar niemand wil met dit weer een beker vitaminen kopen. Ook niet voor een euro. De man van de sjaals heeft daar iets op gevonden. Tussen de sjaals liggen rollades. Rollades van een kilo of twee. Het contrast is wat merkwaardig, maar het lijkt te werken. Niemand koopt een sjaal, de rollades lopen aardig. Ik zie hier voor het eerst seizoensgebonden branchevervaging.

Hej Ingrid,

Aha, duidelijk, lijkt me. Ik ben kerstavond denk ik bij mijn oma. Zij heeft
een lichte hersenbloeding gehad en ze vindt het vast fijn als er iemand bij
haar is. Hoewel ze zelf vooral zal vinden dat niemand haar hangende mond
hoeft te komen afvegen. Dat hoefde de 91 jaar daarvoor immers ook niet - nou
ja, op de eerste paar jaar na dan.

Hee.. zal ik dat in een logje typen?

Groet,

Robert

Het antwoord laat zich raden..

Het went nog niet, het geluid van de markt. Ik bedoel, ik word nog wakker van het gesleep met kramen als de markt wordt opgebouwd. Ik hoor marktmannen met het Amsterdamste accent praten voor achten 's ochtends.

Het stoort ook niet, het geluid van de markt. Ik zit graag op een vrije dag aan mijn tafel voor het raam. Te kijken naar wat voorbij sjokt. Te luisteren naar het aanprijzen van kiwikiwikiwiheerlijkekiwi voor maar ??n euro.
Herstel, ??n eurootje, minsuh!

Mischien stoort het n?g niet.

Ik ijsbeerde vandaag. Niet helemaal echt, want waar ik aan dacht, was al besloten. En ik vind, echt ijsberen doe je, terwijl je denkt aan iets waarover je besluiteloos bent.

Niettemin, ik ijsbeerde. Mijn eten stond in de magnetron en ik schreed denkend op en neer door de kamer. Van de deur naar het raam. Ik keek even in het raam en zag mezelf. Van het raam terug naar de deur, snoof de geur van kip & rozemarijn op.

Ik overdacht wat ik had besloten, heroverwoog even. Heroverwegen gaat goed op de cadans van langzaam schrijden. Binnen drie keer de kamer op en neer wist ik het, een goed besluit.

Ik ijsbeerde nog wat om het ijsberen.
Tot de ting van de magnetron.
Ik denk dat ik het doe.

Een meisje waarmee ik beroepshalve te maken kreeg, stuurde me een e-mail. We stuurden al vaker e-mails. Dat moest, beroepshalve. Dat ging volgens mij goed. En om te zorgen dat dingen soepeler gingen, ik beter in haar geheugen bleef hangen, typte ik gewoontelijk voorafgaand aan de zakelijke boodschap of het goed met haar ging. Of ze een leuk weekend had.
Ja, luidde dan steeds het antwoord.
Want dat typ je in een e-mail, beroepshalve.

Gisteravond stuurde ze me opnieuw een e-mail, zo las ik vanochtend.
De vrolijke sociale boodschap aan het begin. Ja, ze had een leuk weekend. Daarna een vraag, een spontane. Wat ik met kerst deed en of ik zin heb om te komen eten, want, zo vond ze, met een even aantal mensen aan tafel zitten is beter. Of ik een eerlijk antwoord terug wilde sturen.
Ah, juist.
Ik zag dit bepaald niet aankomen.

Vond het wel al verdacht fanatiek. dat ze op zaterdagavond met haar kantoorbaan bezig was.

Het is vijf uur en pikdonker. Om 11 uur vanochtend schemerde het al, leek het. Maar misschien was het de sneeuw in de lucht waardoor het zo duister werd. Ik voer hoe dan ook de tijd van het jaar aan als excuus dat ik per ongeluk om half twaalf een zak chips opentrok. Het kan ook het totale gebrek aan slaapritme zijn geweest.
Raar.

Eersteklassers zijn dik.
Het is goed dat ik mijn beeld van eersteklas treinreizigers niet baseer op de vijf mensen met wie ik de coup? deel. We naderen Voorhout.

De gemiddelde eersteklas reiziger heeft 1,2 onderkin, vandaag. Draagt grijs, slaapt niet. De eersteklasser staart voor zich uit, lijkt te denken. Door de lange, donkere jassen dicht ik hen diepzinnigs toe. Waarschijnlijker bedenken ze wat ze voor kerst zouden willen krijgen.

Heemstede-Aerdenhout. Een eerstklasmevrouw stapt uit. Onderkinnen drillen mee op gebonk over wissels. Dat klopt, maar haar panty's zijn te hip. Ik zou geen uren naar ze kunnen kijken, deze eersteklassers. Ze doen allemaal hetzelfde, uniforme grijze muizen. Niemand die op luide toon door de telefoon intieme details uitwisselt met een vriendin die ze dezelfde dag nog zien. Niemand die rare aankopen bij zich heeft.

Ik wil geld toe voor de eerste klas.

Ik forenste vanochtend voor het eerst. Amsterdam - Leiden, met een vroege trein. Kocht koffie, krant, croissant om het te vieren. Ik moet nog in het ritme komen, was te vroeg.

De sfeer in de vroege trein is bijna aangenaam. Keurige broeken en rokjes, jasjes en dassen. Mensen lezen stukken, de krant, drinken koffie, slapen. Als een langgerekte baarmoeder door het donker.

Werkte ik maar in Den Haag.

We stonden vast in een nogal nietszeggend straatje in De Pijp. Dat is vast heel Amsterdams, maar ik houd er niet van om vast te staan. Voor ons stond een politiewagen, achter ons vier auto's. Dan sta je aardig vast.

Ik stapte uit, om te kijken waarom we vast stonden. Maar niemand wist wat de reden was.
Waarschijnlijk huiselijk geweld, zei een meisje.
wat wil je ook, onder het voetbal, luidde het antwoord.
Ah ja, dat soort humor.
Twee auto's schoven aan.

Het meisje van het huiselijk geweld was 25 meter voor haar parkeerplaats gestrand op de rij wachtenden. Dat leek me frustrerend, maar ze leek er zelf geen last van te hebben.
Sterker nog.
Ze knoopte links en rechts gesprekjes aan.
E?n auto reed achteruit weg.

Ze kwam net terug van zeilkamp, vertelde ze.
Ik was onderweg naar iets te eten met vrienden, vertelde ik.
Oh, ik heb nog nasi op de achterbank. Dat kwam daar per ongeluk terecht.
Dat zei ze, op een toon die suggereerde dat er heel vaak per ongeluk nasi op haar achterbank terechtkomt.
Oh, ik heb hongerige vrienden op de achterbank. Brommend, met knorrende magen.
Ik zei dat, op een toon die suggereerde dat haar nasi ook maar zo bij mijn achterbank terecht zou kunnen.

Sterker nog.
Dat gebeurde.
En zo at mijn achterbank nasi van de achterbank van het meisje in de rij achter de politiewagen die kwam voor huiselijk geweld.
Heel Amsterdams, wellicht.
Ik houd daar wel van.
Na tien minuten reed iedereen weer door.

psst.. ik ben Amsterdammer.. : )

De jongen wiegde. Hij stond bij de bushalte aan de boulevard en wiegde. Niet zacht in de wind of meedeinend met de zee. Hij wiegde zijn waterhoofd zacht heen en weer om zijn balans te bewaren.

Zijn moeder stond naast hem.
Ze zei, Vincent, doe je rits goed dicht.
Vincent, waar is je strippenkaart?
Vincent, je moet duidelijk praten. Beweeg je lippen toch eens.
Vincent daar komt de bus.

De bus kwam en Vincent stak zijn hand uit, strompelde een beetje toen hij de bus binnenging, mompelde zijn bestemming twee keer tegen de chauffeur. Zoals zijn moeder hem had opgedragen. Ik stapte achter hem aan, de bus in. Vincent's moeder sprak de chauffeur aan.
"Ken u erop letten dat 'ie bij de juiste halte uitstapt?"

Ik nam plaats op de bank naast die van Vincent.
Hij staarde wat uit het raam, wiegde veel minder.
Ik stapte uit, knikte gedag. Vincent knikte terug. En lachte, ontspannen bijna.

Het duurde een half uur om er achter te komen hoe het heet. Daarna had ik geen tijd meer om uit te zoeken waar je zoiets in Amsterdam huurt.
Dat is onhandig.
Dit weekend heb ik een touw en blok nodig, zo bleek. Iemand enig idee wie die dingen verhuurt?

De bus, de bus, het blijft tobben. Buschauffeurs die in het donker het lampje boven het stuur aan doen om naar elkaar te zwaaien, bejaarden die op de voorste stoel, rechts gaan zitten om de chauffeur met een ontzettend Verhaal om de oren te slaan. Ik houd niet van de bus. Misschien is het te lokaal.

Ik zat voorin, vanochtend. Omdat je achterin tussen de pubers zit, die allemaal de indruk willen wekken dat ze uit het Rifgebergte gerold zijn. Al heten ze Kuijt of Van der Plas. Lood om oud ijzer, vond ik en schreef mee. De spaties heb ik er zelf in gezet.

FRANSIEN: "..geef ze altijd havermout. Want havermout vinden ze lekker. Ik strooi dat op de grond. De mussen vinden dat lekker. Koolmezen zie je niet zo snel op de grond, maar mussen vinden dat lekker. Die doen dat. Iedere ochtend strooi ik een beetje. Laatst strooide ik wat kletskoppen, daar houden ze ook van. Havermout en kletskoppen, dat vinden mijn vogels lekker. Hee, de bus. Steek jij je hand op Hanny? Koud h?? Ik zocht onze schaatsen van de week alvast. HAHAHA. Ik kon ze nergens vinden. Henk was vrij, dus die ging helpen zoeken. Hij is zo eigenwijs h?? Hij zegt: laat mij maar even. Maar kon ze niet vinden. En wat denk je? Ze lagen gewoon op zolder! Hij moet zich niet bemoeien."

HANNY: "Ja, die van mij is ook zo. Dan kijk ik televisie en dan pakt hij opeens de afstandsbediening. Ik zeg: nee! Vandaag heb ik dat apparaat. HAHAHA. Ja, want anders zit 'ie de hele tijd te zeppe. Valt 'ie er halverwege een film in en begint 'ie te kijken. Want dat vindt 'ie interessant. En dan ben ik er net zo'n beetje aan gewend en dan moet 'ie op een ander. Maar ik zeg: nee! Vandaag heb ik dat ding. Ken ik mijn eigen programma's kijken. Spoorloos, Lingo, Goeie tije, slechte tije. Andere soaps kijk ik niet. Kijk jij andere soaps?"

FRANSIEN: "Hmm.. ik kijk wel FC De Kampioenen. Ken je dat?"

HANNY: "Nee, ik kijk Allo Allo. Dat is een serie over de Fransen in de bezettingstijd, maar dan links."

Heel oud ijzer.

Utrecht ligt halverwege onze woonplaatsen. We vonden het een handige plaats om af te spreken. Handig is niet pers? ook de leukste optie. We spraken af om te eten, om bij te praten en om de gids terug te geven. De gids met wandelingen in Parijs, waarin A. met pen heeft geschreven waar ik ??k naartoe zou kunnen. Extra lussen en straten binnendoor.

We aten bij Casa di David, ergens langs de Oude Gracht. We aten zelfgebakken brood, drie soorten pasta. En ondertussen hoorde ik over dingen die in sms'en wel genoemd waren, maar waar ik verder niets van wist. De meest praktische manier van communiceren is niet pers? de leukste.

Het was eigenlijk wat te lang geleden dat we elkaar zagen. Het viel niet mee om dat in een halve avond, onder het eten, bij te praten.
Het lukte wel aardig en het was aangenaam, maar meer ook niet en iets te weinig.

We plakten zo'n beetje een maaltijd aan de maaltijd met de huisgemaakte tiramisu. Zoals dat vast hoort, met tiramisu.
Om half tien stond ik alweer op het perron om de trein te nemen die voert langs plaatsen als Bodegraven en Vleuten. Huu..

(Alles leuk, maar morgen wandel ik ondertussen wel in Parijs. Jeuj.)