sinds 2002!

Vandaag is mijn laatste dag bij de sinterklaasbaan. Of het wonderlijk is dat bij zo'n kil bedrijf zulke sympathieke mensen werken, is me nooit duidelijk geworden. Het viel me wel op. Ik denk dat ik vanmiddag een presentje krijg. Afgelopen week zag ik een collectetoetjesschaaltje staan.
Er zaten briefjes in en munten.

Robert, bedankt voor je inzet.
En ik krijg vast de groeten en: we zullen je missen. En meer van die afscheidsclich?s. Ze komen hier tamelijk vaak voorbij. Vaker dan normaal personeelsverloop zou toelaten. Een stoet aardige mensen kwam voorbij, in de maanden dat ik hier werkte. Van hen werd een "pioniersmentaliteit" verwacht. Dat is een veel te mooi woord voor de instelling dat je heul hard moet werken en er niets voor terug moet verwachten.

Ik hoop niet dat me gevraagd wordt of ik het erg vind te gaan.

Het contrast tussen maandagmorgen en zondag is nogal groot, het duurt even voor het went. Waarschijnlijk is de ochtend dan om. Te kil is 't. Buiten ook.

De voorlaatste dag bij de Sinterklaasbaan. Ik zou wellicht dingen moeten afronden, fatsoenlijk achterlaten. Maar ik merk niets van een aanstaand vertrek. De onverschilligheid laat me koud.

Was het hier over, was ik gelukkiger.

Zijn lichaam, om een warrige geest. Maar dat gaf niet. Het enige dat hem soms enigszins frustreerde, in tijden dat zijn warrige geest overliep met Dingen, was nachtenlang werkeloos maar wakker liggen om het liggen. Uren kwamen, bleven uren uren, gingen. Hem vermoeiend.

Voor dromen is geen plaats, zo soms.

Gek genoeg was het een zwerver die me aan haar herinnerde.
Zij hield van woorden proeven. Hij ook en het mooie was, ze konden het beiden goed. Ze zaten avonden bij elkaar en schonken elkaar wijn en mooie woorden. Soms verwarde hij de gedeelde liefde met de echte. Dan fietste hij met een vol hoofd naar huis en vroeg zich af wat hij dacht. Hij deed daar nooit iets mee, liet haar altijd eerst achter - woelend in een groot tweepersoonsbed.

Overigens.
Ik ontdekte in de schoonheid van anderen de sleutel tot jouw aantrekkingskracht. Mooie trekken om een vreemde mond. Je kaaklijn in de tram, zonder dat je bij me bent. Je haar wapperde laatst om iemand anders hoofd in het park. Je bent hen allemaal, ontdaan van wat rest wanneer ik ze samenvoeg. Ik moet je haast wel missen.
Even nog.

Geachte bezoeker van de zandhoop,

Van welke raadselachtige club komt u? En wat brengt u naar Robtheblob? Ik probeerde uw site te bekijken, maar was niet aangemeld en daarom onbevoegd. Sinds 1936, bent u spam, dan de meest po?tische die ik had, tot nu toe. Weer een mijlpaal, potdikkie.

Groet,

Robert

1. Worstengooier in een enorme slagerij
2. Kontenwasser in een chronisch onderbezet verpleeghuis
3. Etikettenplakker in een Engelse Dreft-fabriek
4. Garderoberjuf in een dorpsdisco
..bijzonder lullige Baantjes

1. Lost in translation
2. Before Sunrise
3. When Harry met Sally
4. Ronin
..fantastische films

1. Groningen
2. Lissabon
3. Krak?w
4. Amsterdam
...woonplaatsen

1. Lissabon
2. Parijs
3. Barcelona
4. Marrakech
...vakantiebestemmingen

1. Ingrid
2. Johanneke
3. Irene
4. Astrid
...volgenden die dit na Aukje ook gaan doen (of niet).

Na Schiphol komen de spiegeltjes tevoorschijn, de lange wollen jassen zijn ingestapt. Het kapsel wordt geschikt, de make-up bijgewerkt uit een stick Lanc?me, Vichy of iets anders Frans. Je hebt daar vast de juiste voor. Zoals de spiegeltjes altijd zilver zijn.

't Duurt maar even, het bijwerken. Nog voor Hoofddorp zitten ze weer in de tas. Samsonite door Philippe Starck of iets rechthoekigs dat daar op lijkt. De spiegeltjes weg, komen de stukken tevoorschijn. Om de mannen in te halen.

Hij zei, in de stad zag ik een bank
Zij zei, ik zou 't doen
Ja, maar, zei hij
wat nu als ik
de bank graag kopen wil,
terwijl jij het ding verafschuwt
Dat zou dan zonde zijn
..eh.. eventueel
Aarzeling in zijn stem
Hij bloosde en zij lachte
Zij zoende zijn aarzeling weg

Ze schikt haar haar, het meisje vlak voor me. Dun en donker en vast geverfd. Niemand heeft zelf zo'n kastanjegloed. Ze heeft nogal veel dunne haren, verzamelt bovenop haar hoofd plukken met haar linkerhand. Met haar rechter zet ze de plukken vast met kleine knipjes.

De trein rijdt met anderhalf uur vertraging tussen Zwolle en Groningen. Door een "aanrijding met een persoon", een naar eufemisme. De aangereden persoon veroorzaakt gekwetter in de trein, postuum. Mensen beginnen met elkaar te praten - na het smsen, maar toch. Nogal jolig ook. Wat zuur paradoxaal, dat de sfeer twee treinen na de springer zo uitgelaten is.

Het lukt niet zo, het herschikken. Ze heeft te weinig knipjes of teveel haar. Het kapsel valt steeds uit elkaar. Ik wil haar wel helpen. Mijn hand uitsteken om de plukken vast te houden.

Ik doe mijn ogen dicht en ga slapen.
Zo'n band schept vertraging ook weer niet.

Hij heeft een Yukebox ge?nstalleerd. Net als zij dat heeft gedaan. Regelmatig luister ik naar de lijst die hij heeft gepubliceerd. Echt heel leuke liedjes allemaal. Bijna allemaal in ieder geval. Ik houd namelijk van Coldplay. Michelle Shocked. Massive Attack, Everything but the girl. En oude liedjes van Split Enz, Nina Simone. Zelfs een brugklashitje van Naughty by Nature.. hey.. hoo.. hey.. hoo.. En dankzij hem luister ik naar.. excuses.. Dolly Parton's You are en Fay Lovsky.

Hoe kan iemand met zo'n muzieksmaak in godsnaam zo'n weblog maken? Dat vraag ik me dan wel af. Terzijde.

De Dutch Bloggies warmen op. Ik kreeg een e-mail en heb gestemd. Ik ken geen collectieve weblogs of corporate weblogs (what the hell..?), maar stemde wel op beste weblog en best vormgegeven weblog.

Ik stemde op hem. En op haar. Op hem. Op haar. En misschien stem ik wel op mezelf. Want ik zag dat er op heel veel bagger is gestemd. Dan verdien ik er ook wel ??n.

Mijn trein schuift de Schipholtunnel in. De meneer in lichtbruine regenjas leest de Volkskrant, het meisje in een groen tweed mantelpak leest stukken. 7.29 Uur vertrekt de intercity naar Vlissingen, vol vroegbeginnenden. Iedereen leest of slaapt. Niemand belt, veel bekers koffie. Kofferdragers stappen in op Schiphol. Rijdt de trein de tunnel uit, heb ik nog ruim tien minuten tot Leiden. Martin Bril kan ik dan nog lezen, of CaMu.

Ik begin aan een artikel in de Vrij Nederland. Ik weet dat ik nog niet halverwege zal zijn in Leiden. Ik bedenk me dat ik zou kunnen blijven zitten. Doorrijden naar Rotterdam, overstappen op de trein naar Brussel, overstappen op de trein naar Berlijn, overstappen naar Parijs. Het liefst nog naar Veneti?.

Ooit deed ik dat niet, uitstappen. Uit bed, maar toch. Een volslagen loos baantje, een volslagen loze nacht. Met iemand die zelf eigenlijk alweer uit mijn leven was gestapt. Ik voelde me treurig na die nacht.

Leiden Centraal.
Ik stap uit.

Onvrede nestelt zich. Ergens diep is het terechtgekomen, langzaam wortelt het. Vanuit de diepte reiken tentakels langzaam, zeker naar de oppervlakte. Ze zijn voelbaar op de plek waar ze bovenkomen, terug te volgen tot op zekere diepte. Daarna wordt het te duister. Misschien durf ik niet langs de krochten waardoor ze leiden. Laat ik ze daarom los, leef rustig verder. Met in het achterhoofd gezeur dat langzaam, zeker luider wordt. Steeds luider schreeuwende oppositie. Het valt nog te negeren. Tevredenheid overheerst.

"Wou je erbij!?"
Ze lachte, het meisje dat rustig een folder stond te lezen. Bovenaan de trap, precies voor het kassahokje. Waar ik eerder woonde, ging dat heel anders. Dan stond ze precies voor de kassa, kwam er iemand aan, ging ze aan de kant. Dat is nu niet. Nu pareer ik eerst een quasi-lollige opmerking met een droog antwoord.
"Nou ja.. vanaf hier moeten we zo schreeuwen."
Ik lachte er ook maar wat bij.

Mijn grapjes waren een beetje op, aan het einde van gisteren. Gelukkig gaf de kassamevrouw gewoon twee kaartjes en een muntje.
"Alstublieft, veel plezier."
"Huh.. oh, bedankt."
M. en ik stapten een een soort bakoven binnen.

In het midden zagen we het bad, daar trek je baantjes. Om het bad heen vooral veel badhokjes, daar kleed je je om. In een hoek is een bar met stoelen en tafels. In de andere hoek zijn vier bubbelbaden en twee stoomcabines. Functioneler dan dat wordt het vast niet.

Veel mooier ook niet.
Ik trok baantjes en zag mooi gemetselde bakstenen muren, een houten dak op een groenstalen dakconstructie. Ik bubbelde twaalf minuten en zag nog wat moza?ek en overal kalme mensen. Maar misschien waren ze alleen maar daas van de warmte.

Een uur en een kwartier duurde het bezoek aan het Zuiderbad. Tien uur achter elkaar kon ik daarna slapen, leek het. Ik heb een folder met de openingstijden meegenomen voor de volgende keer. Om thuis te lezen.

Waar ik woon, is markt. Kramen met sloten en lichtjes en kramen met groente. Kramen met Amsterdamse zuurwaren, zoals.. eh.. olijven. Om vijf uur houdt iedereen er mee op. Hoewel, om vijf uur verkoopt niemand meer iets op de markt waaraan ik woon. En voor tien uur ook niet echt. Maar dat terzijde.

Ik liep over de markt naar huis, drie trappen op. Wierp was en boodschappen af en drie trappen af. Naar een internetcaf?. Dat komt, ik heb geen computer.

Vijftig meter voor het internetcaf? staat een visboer. Hij schept aan het eind van de dag het ijsschaafsel uit zijn kraam, pakt in wat niet verkocht raakte en gaat weg. Dan komen de reigers. Drie, zojuist. Ze komen tot mijn heup, zo lang zijn ze. Iedere dag, behalve zondag, komen ze naar de viskraam en pikken weg wat de visboer achterlaat.

Drie reigers hingen zowat verveeld rond bij de viskraam. Ik zie ze nog brutaal worden, over een jaar ofzo. Met een boogje liep ik maar vast om ze heen. De buurman van de visboer reed zijn kraam weg, had er een Jeep voor gespannen. Het verdient nogal, zo tussen tien en kwart voor vijf.

Maar reigers zijn geen meeuwen. Ik geloof niet dat ik het erg zou vinden als reigers weer aan de rand van sloten gaan staan. Zenachtig in het water staren. Reigers zijn nogal groot, ziet u. Dat is ook niet handig als ze poepend over komen vliegen.

We praatten, de mensen van de sinterklaasbaan en ik.
Serieuze baan, lollige mensen.
Tussen de dingen door ontladen, zoiets zal het zijn. Nou ja.. ontladen lijkt me wel wat, tussen de dingen door. Serieuze dingen, lollig ontladen.

Zij willen, nu ik nog.

Naast me zat een blanke jongen in het zwart. Zwarte baggy broek, zwarte trui, zwarte schoenen. Hij droeg een zwarte bandana (of hoe u zo'n opgerolde zakdoek ook noemt) om zijn hoofd. Zijn kettingen en ringen waren van goud. Hij vond zichzelf per saldo denk ik nog best zwart.

De jongen droeg een tamelijk grote koptelefoon. Hij had een kladblok voor zich en steeds dezelfde twee minuten beat op repeat. En hij schreef mee.
Hij had al een minuut tekst en rapte er steeds een stukje bij.
Stukje rappen.
Beat op repeat.
Schrijven.
Stukje rappen.
Beat op repeat.
Schrijven.
Zijn ritme tussen Amsterdam en Leiden.

Hij bewoog zijn hoofd, arm en schouders mee op de maat van zijn stukje op repeat. Was het afgelopen, greep hij even in zijn kruis.

Echt heel aandoenlijk.

Tja, ik zou dat persoonlijk toch andersom gedaan hebben.
Collega G. vindt het handiger eerst iets anders te zoeken voor je iets opzegt. Hij hoeft niet een uur en drie kwartier te reizen voor een baantje dat ook hijzelf als tamelijk uitzichtsloos zou omschrijven.

Ik wilde hem vertellen hoe groot de opluchting was toen ik op "send" had geklikt om de sinterklaasbaan op te zeggen. Niets-hebben is maar een tijdelijke toestand, wanneer je de ene sinterklaasbaan zou inruilen voor de andere. Eigenlijk wil ik dat niet.

Vanavond eet ik daarom met R. R. werkt bij een boos bedrijf. Dat wil zeggen, het bedrijf is boos op R. Want zij moet reorganiseren. Alleen, ze spreekt de taal niet. R. is op zoek naar iemand die wil helpen. De verdeling zou zijn, R. reorganiseert, ik spreek Nederlands. Volgens mij kan ik best Nederlands.

Maandag praat ik over een nieuwe sinterklaasbaan. Dichtbij en leerzaam, hoe eng. Morgen typ ik een brief, voor een baan als een soort digitale rattenvanger. Dat lijkt me beter dan gevangen worden. Eigenlijk wil ik dat het liefst.

Nog twee weken forens ik naar de sinterklaasbaan. Nog twee weken en daarna.. eh.. iets anders. Ik zou niet anders willen en knikte een uhuh.
Ik ga koffie halen. Jij ook, G.?

Zwarte gezondheidssandalen zonder hak met daarin blauwe wandelsokken met grijze hak. Hij droeg ze echt, de meneer naast me.
't Is wel winter, meneer.
Hij had een snor, vandaar de sandalen - of andersom. Grote harige handen hielden de Sp!ts vast. Een immense wijsvinger leidde het oog naar de juiste regel. Hij droeg een nette zwarte broek en had zijn paars/blauw/turquoise zeiljas nog dicht.
Meneer, 't is winter. U moet de kou nog in.

De meneer, naar wiens beroepsgroep ik u nog zal vragen, tilt zijn gratis krantje op en tevoorschijn komt een rugtas. Rucanor uiteraard. De dikke vinger wijst regel voor regel waar de ogen moeten lezen. Hij draagt een leesbril aan een koordje.

Nu vraag ik u, wat voor beroep heeft zo'n man?

M. woont welhaast letterlijk op steenworpafstand van de Martinitoren. Maar er staat een gebouw tussen. Het is een groot kantoorgebouw van de Provincie Groningen. Vol Provincie-ambtenaren. Een tijdje geleden deed ik een studie die zich uitstekend leende om Provincie-ambtenaar te worden.

Vanachter het bureau waaraan ik zit, overzie ik de kantoren aan de westzijde van deze Provincievleugel. Het zijn kleine kantoren, voor twee, maximaal vier mensen. Ik kijk alle kantoren in, want de wilg voor het raam is kaal.

Ik drink een kop thee, alleen.
M. is naar school om te werken.
De kantoren hebben over de volle breedte raam, verdeeld in twee horizontale vensters. Ik stel me goedkeurend knikken van ARBO-inspecteurs voor. De rand tussen de vensters wordt gebruikt voor kaarten en klokken, gekleurde prullen. Ieder zijn plekje.

Op twee hoog werkt een meneer in een roze ruitjesblouse. De ruitjesblouse is ingestopt in een bruine broek. Hij heeft een fotolijst op de rand gezet. Ik vraag me af hoe een Renault Laguna en een caravan hem zouden staan. Hij praat aan tegen de collega aan het andere bureau. Onzichtbaar voor mij. Hij praat en neemt een slok, praat nog wat en loopt naar een plant in de hoek van het kantoor. Hij praat nog wat, gebaart erbij. Met zijn handen in de zakken kijkt hij naar buiten.
Mijn kant op.

Ik zet mijn thee weg en typ een stukje.
Gerustgesteld.

Ik ben de meneer niet. Ik draag geen roze blouse, heb geen eigen rand. Ik heb geen caravan, wil geen fotolijsten. Niet daarvoor. Zo kan ik doorgaan, over de meneer die ik niet ben. De meneer die wellicht weer zit, nog steeds gebaart. En een slok neemt.

Ik ben blij dat ik met mijn studie gestopt ben, typ ik, terwijl de roze meneer misschien ook wel kijkt naar de hippende mus in de wilg voor mijn raam.

Alleen.. wat wil ik wel?

De linklijst hiernaast is anders, opeens. De inhoudelijk laatst verversten staan bovenaan. En allemaal staan ze hier. Straks wordt 't nog iets dynamisch', dat Robtheblob. Huu.

Stelt u zich eens voor dat het voor geen meter werkt. Dan verandert het zo ook weer terug. Maar waarschijnlijk net anders.

U ziet, ik doe maar wat.

Dat zijn drie kleintjes. Loop maar effe mee. Je mag ??n, twee en drie wel nemen.

De blonde mevrouw liep voor me uit naar drie machines voor in de zaak. Ze zei het alsof ze me een gunst deed met machines ??n, twee en drie. Misschien deed ze dat, omdat ik nog nooit bij ze was geweest. Sterker nog, ik was voor het eerst in een wasserette, ooit.

Vanaf het kruispunt waaraan ik net niet woon, maakt het niet uit welke kant op ik loop, binnen vijf minuten sta ik voor een wasserette. Dat is geruststellend, wanneer je voor het eerst geen wasmachine hebt.

Ik stelde het uit, het bezoek aan de wasserette, maar toen ik zelfs kleren uit 2004 aanmoest, kon dat niet langer.

De wasserette aan de Ferdinand Bol koos ik. Ik kan er zelf wassen of het voor 1,50 euro extra door de blonde of de donkere mevrouw laten doen. Buitenshuis wassen lijkt hier tamelijk normaal, misschien heeft mijn buurt wel de laagste wasmachinedichtheid van Nederland. Misschien weet het CBS dat. Zou er een wasserette van het jaar zijn? Dat is nauwelijks onbenulliger dan d? oliebollenkraam van 2005.

Ik moest zelf de was in de machine doen, gelukkig. De blonde mevrouw deed het waspoeder in vakje 1, stelde het programma in.

En nu ken je dus.. eh..
Ik ga wel even naar de Dirk.
Ja, bijvoorbeeld! Over een half uur is het klaar.

Ik kocht noodles voor bami bij de Dirk.

De sinterklaasbaan is opgezegd en een nieuwe ligt in het verschiet. Ik weet niet of ik wel een nieuwe wil, maar als wel, dan is dit de nieuwe sinterklaasbaan die ik wil. Natuurlijk moet ik eerst via een uitzendbureau, maar daarna..

Daarna werk ergens waarvan de mensen die het tot nu toe hoorden, zeggen, Robert, dat is een betrouwbare werkgever; dat is een nuttige ervaring; dat moet je doen, want je leer er veel van.

Ik leer er veel van. Ik leer er eigenlijk vrij weinig van, maar doe wel levenservaring op. Levenservaring, je koopt er niets voor, maar iedereen vindt dat je er niet genoeg van kunt hebben. Je merkt nooit heel bewust wat je eraan hebt, maar toch moet je streven. Naar levenservaring.

Welnu, ik ga levenservaring en een redelijk salaris, verwaarloosbare reisafstand (als de fiets stuk is, kan ik lopen) en een waarschijnlijk leuke werkomgeving afwegen tegen een gevoel dat me stiekem van achter bekruipt. Ergens zeurt een stemmetje dat ik over een jaar, hoogstens twee, weer aanhik tegen een gebrek aan motivatie.
Een sinterklaasbaan blijft een sinterklaasbaan.

Wanneer u op mijn toilet zou zitten, is dat niet alleen even krap als knap. U zou Pipipapier vinden aan uw rechterzijde. Dat komt van de Dirk en kost bijna niets.
Gisteren kocht ik bij de Dirk 32 rollen weelderige Edet voor een prijs van Pipipapier. Strong & Soft.

Vandaag ben ik jarig.

Ik wilde een verhaaltje typen, maar dat is kwijt. Dat gebeurt soms. Meestal is dat niet erg, maar deze keer was best een leuk verhaaltje. Dat ik in lijn 16 zat. Dat is een tram.

Achter me zat een meisje. Ze praatte kleinemeisjespraat tegen haar moeder. Ze had denk ik net verder leren kijken dan een paar meter. Opeens is er dan heel veel te zien.
We reden langs de Heinekenbrouwerij. De trambestuurder riep om, Heinekenbrouwerij en nog wat dingen die daar waren.
Het meisje kende het woord Heineken, want ze riep, bier! Dat zegt iets over haar ouders, meer dan over het meisje. Zij was maar vijf ofzo.
Ze zei, dat is een bierfabriek, dacht even na en vroeg, hoe wordt bier gemaakt?

Haar moeder had geen idee, maar wist wel te vertellen dat pappa het ongetwijfeld wel wist. Ik denk niet dat het meisje het lachje erachteraan echt begreep.
Ze dacht even na, het meisje.
Ze zei, mamma, ik weet wel hoe bier gemaakt wordt. Ze zei het op een toon alsof dat meteen ook alle problemen zou oplossen die pappa veroorzaakte, met zijn bier.
Bier wordt gemaakt van prik.

Zo'n verhaaltje. Heel lief. En een beetje zielig. Maar goed. Kwijt dus. Alweer.

Timed Publish, handig.

Ik wens u alle goeds dat u toekomt en een beetje extra voor 2006. Vanaf Terschelling, maar eigenlijk ook weer niet.