sinds 2002!

Geert Gordijn leest het nieuws voor. Na reclame voor en op Simone FM - voor drive inshows op al uw feesten en bar mitswa's. En na reclame voor een outlet in Roden.
Geert Gordijn.
Ik zou niet weten wie anders het nieuws voor zou moeten lezen op deze zender.
Geert Gordijn, fantastische naam. Het is vier minuten na elf uur, op Simone FM klinkt Carrie van The Scorpions. Of is het van Whitesnake?
Ik ga even zachtjes wenen.

oe.. update: * klik *

Een vlammetje verdubbelt zich bij de overburen. Ik zie het door de witte vitrage. Het gebeurt op salontafelhoogte. Ik weet niet zo goed of ik waxinelichtjes op een salontafel erger vind dan witte vitrage.

Een verdieping eronder maakt een meisje met donker haar en het allerrozeste shirtje van Amsterdam wilde gebaren tegen haar vriendin. Ze lacht erbij en doet een boogschutter na. De vriendin zit met haar benen over elkaar en met haar armen over elkaar, schuin van haar afgewend. Ze beweegt niet.
Fijn, van die innige, eenzijdige vriendschappen.

Voor de deur staat een oude Alfa. Of Volvo. Of Peugeot. Op de achterkant staat 'Doggy Style' en de url van Ex Porn Star.

M. en ik lezen de Volkskrant. En het Parool, om er een beetje in te komen hier.
En praten.
In de vensterbank liggen alvast tien groene perssinaasappels. Voor morgenochtend.
Ik zei u al, we doen niets dit weekend.

We deden Doesburg, overigens, M. en ik. We liepen 24 kilometer en de volgende dag 27. In de Achterhoek, over het Graafschapspad. We liepen de hele zaterdag over landgoed zus en hoeve zo. Langs nietszeggende dorpjes en de Miss Etam in Doetinchem.

Zaterdagnamiddag liepen we Doesburg binnen. Zaterdagavond aten we in De Waag. De Waag is het oudste restaurant van Nederland, vindt De Waag. Gezellig restaurant, met een open haard met grote fauteuils, lange tafels en ook kleine. Vriendelijke bediening en een amuse van het huis.
We dachten, zozo. En, toe maar.

Het was druk in De Waag. Even druk binnen als stil op straat. Om half tien 's avonds niemand op straat, het kan maar zo.
Zaterdagavond staat Doesburg niet.

Zondagochtend liepen we verder. Met meer lawaai op straat dan de avond ervoor. Door het kerkorgel. Een stad op zijn best op zondagochtend. Misschien moet je daar niet wonen. Langs de IJssel, door Bronckhorst naar Zutphen. Spierpijn in 27 kilometer.

Dit weekend doen we niets, M. en ik.
U ook veel plezier.

T. heeft een bedrijf. Soms gaat een van zijn twee telefoons. Dan loopt hij even weg bij de sinterklaasbaan en neemt een bestelling op. Voor de administratie heeft hij een palmtop.

Ik vroeg T. wat hij dan verkoopt.
Ik zit in de groothandel van zakken.
Zakken.
Zandzakken, maar ook lijkenzakken.
Lijkzakken.
Echt, ik zag zijn website. Goede zakken zijn het. Vloeistofdicht, sterk, een extra vakje voor identificatieplaatjes, gemakkelijk te verbranden. En milieuvriendelijk.
T. denkt aan alles.

Ik woon in de Jordaan.
Gratis. Hij woonde gratis in een appartement in de Jordaan. M. ziet er Chinees uit,
maar heeft geen Chinees paspoort, vertelde hij eerder. De koptelefoon om zijn nek
was geen accessoire. Hij luistert gewoon veel muziek. Japanse polka, onder andere.
Ik heb niet gevraagd wat dat is, Japanse polka. Wel heel vet, zei hij. Ik geloofde
dat meteen. Vanwege de koptelefoon, denk ik.

Mijn ouders hebben een appartement gekocht voor mij en mijn zusje, maar ik wil er weg.
Hij mag zijn zusje niet. En zijn zusje mag hem niet. Zij staat altijd vroeg op,
terwijl hij het liefst tot 's middags uitslaapt en dan een joint opsteekt.
Eigenlijk, maar soms moet hij ook studeren. Politicologie gaat niet vanzelf.

Ik vind 't niks, de Jordaan. 't Is gewoon veel te wit, weet je.
Ik weet dat niet. Maar de Jordaan is vast wel wit. Ik vertelde waar ik woon.

Ja man, veel beter. Daar zie je tenminste nog Surinamers en Chinezen en Turken enzo.
Bij ons heb je die helemaal niet. Maar fok man, dan moet je zeshonderd euro betalen,
heb ik gehoord. Daar heb ik geen zin in, weet je.

Ik weet dat. Ik betaal ook liever geen huur. Maar ja, iedereen heeft zo zijn
maandelijkse problemen. Vandaag was M. er niet. Hij moest zijn scriptie verdedigen.

Later hoorde ik dat hij een 9+ had gekregen.
Vet man, Japanse polka.

't Zijn zijn er maar drie..
(de rest heeft Grote Plannen)

De mevrouw die ik belde, klonk heel vriendelijk. Iedereen wachtte af met boeken dit jaar, vanwege het weer.
Ik zei, het regent en toch boek ik. Als het kan.
Ja, beide kamers zijn nog vrij, lachte ze terug.

We doen Doesburg, dit weekend. Ik ga met M. een stuk Graafschapspad lopen. En we logeren in Huis op den Bergh. In de gele kamer, niet de witte.

Ik hoop dat u ook maar een half zo aangenaam weekend heeft.

De vloer is van hout, de ramen zijn hoog. De muren zijn vlakgestuct, wit. Lampen zijn peertjes. Ze noemen zich bagel espresso bar. (Wat zou VandenB eigenlijk van al die spaties vinden?)
Ik eet nooit bagels en drink espresso maar soms.

Je kunt uitkijken op de Vijzelstraat. Je ziet de altijd lege expositievitrines van de ABN-AMRO en bouwverkeer. Je kunt ook over de Prinsengracht kijken, naar een rondvaartboot of het groenbruinige water. Je kunt de krant lezen of meeluisteren met mensen.

Mensen die naar de bagel espresso bar gaan om een kwartier lang met het werk te bellen. Onder werktijd. Mensen die praten over Dubbelspel van Frank Martinus Arion. Mensen die allang niet meer met elkaar praten, maar alleen nog maar van elkaar houden. Zoveel van elkaar houden dat ze er nors van gaan kijken. Misschien nemen ze een loopje met de liefde.

Gisteren luisterde ik mee met Hanneke G. Ze legde aan een donkere meneer uit waarom de Looiersgracht de Looiersgracht heet. Het was een heel mooie donkere meneer, misschien wel deze meneer.

Misschien raakte Hanneke G. wel geinspireerd door de meneer. Ze zei heel mooie dingen en het leek net of ze die pardoes zei.
Ze zei, zoals jij graag kijkt naar de stilte, luister ik graag naar Amsterdam. Ik hou van deze stad.
De donkere meneer knikte alleen maar van ja en lachte. Het werd een mooie meneer met een sympathieke lach. Hanneke G. nam hem mee, verder de stad in. Om hem te overtuigen, denk ik.

Ze liet de deur openstaan. Ik nam een slok van mijn latte en een hap veenbessenmuffin.
Ik luister ook graag naar Amsterdam.

Werk, ja..
Voor iemand met mijn opleiding heb ik verrassend weinig carriere gemaakt. Zeg maar, geen. Sinterklaasbanen links en rechts daargelaten, heb ik niets te melden op mijn cv.

Eerlijk gezegd..
Ik zou ook niet weten wat ik zou willen. Onhandig, zou je zeggen. Op zijn minst niet heel praktisch als je op zoek moet naar iets nieuws. De sinterklaasbaan aan zee doet 't al sinds 1 februari niet.

En dus..
Ik liep een uitzendbureau binnen. Aan de Van Baerlestraat, daar zitten er nogal wat. Rillingen veroorzaken ze soms, dan heten ze Career Factory ofzo. De goedkope pakken glimmen je tegemoet, als je er voorbijloopt. In gedachten glimmen ze, ik ging er natuurlijk niet naar binnen.

Ik ging naar binnen bij Start.
Good old Start.
Ik zei, ik zoek werk.
Babette vroeg, kun je maandag beginnen?
Ja.
Mooi, ga zitten.

Zo ging het, bijna letterlijk.
Dus maandag werk ik weer. Jeuj. Een sinterklaasbaan, dat wel. Maar op niveau. Voor lamzakkige academici. Zestien lamzakkige academici, zoals daar zullen zijn.
Ik vrees dat het nog gezellig gaat worden ook.

De keuken rook naar knoflook, net als de gang. En de kamer. Toen ik op de wc zat, knoflook. Ik had een kilo tomaten in parten gesneden en in een ovenschaal gelegd. Eroverheen gingen vier tenen knoflook met rode wijn, olie, ui en verse kruiden.

Ik schoof het in een 150 graden warme oven en wachtte bijna anderhalf uur. In anderhalve uur kun je het huis schoonmaken. Boodschappen doen of formulieren invullen, je tante feliciteren - goh.. 53 alweer?

Maar dat deed ik niet.
Ik las Bernlef en ging verder waar ik gebleven was, na het scheutje rode wijn.
Met M.
En sneller ging het weekend niet.

Ja. Mooi. Laat ik nu eens een baan gaan zoeken.

Ik struinde door mijn eigen archieven. Boog letters om naar echt leven. Maar goed dat 't nog slechts echo?n kan.

Jij zegt dat we een stel van achttien lijken. Ik denk hardop dat het vanzelf wel over zal gaan, dat dartele. Je kijkt me vermoeid aan. Je bedoelde het letterlijk, we zien er allebei jonger uit dan we zijn.
"Oh.. ja, dat ook" en stilte valt. Gelukkig lopen we.

Wij lopen graag
Veelvuldig en lang

Slechts als we
samen wandelen
komen woorden
vanzelf weer terug

We praten eerst
net zo lang
tot er genoeg is
om over te zwijgen

En even is er
niets meer
dan het ritme
van onze voeten

Terwijl de stilte
voor ons uit stapt

Mijn passen worden iets kleiner, jij doet er wat bij en we lopen synchroon. We denken langs elkaar heen, lopen naast elkaar. We laten de stilte vanzelf weer achter. Soms lijkt het zo gemakkelijk. Meestal wijs ik eerst, voor ik hem verbreek. Ik vertel en laat je meekijken naar mijn stad. Jij luistert, want je laat je graag leiden door iemands landschap.

Zoals toen, toen we liepen naar een dorp verderop. Ik vertelde en wees wat ik w?l zag in een vlak, groen land. Oude dijken, hereboeren, graan en Fr?. Je gebrek aan kennis verbaasde. Je wist niet wat een terp was en ik vroeg me af of het geveinsd was. Onderwijl legde ik uit.

Als we lopen, praten we. Maar eigenlijk zwijgen we in alle talen. Als we onderweg zijn, laat ik je mijn landschap zien en waarschijnlijk zien we allebei hetzelfde.
Ik word nooit jouw voorland.

Dizze gaan druut, die bint neengneengtig.
En hij droeg ook echt een snor.
En hij praatte zo Nederlands als hij kon tegen het jochie dat hij in dienst had. Maar het jochie keek vooral niet-begrijpend uit zijn donkere ogen en vroeg voor de zekerheid of hij de koekjes nu wel of niet moest opstapelen.

Jajaja, staapeln. Maar.. net-juss.
Behoedzaam sloeg de jongen aan het stapelen. Jammer dat ik alleen koffie nodig had. Ik had ze graag gevolgd, Youssef en Hanjo en de fabelachtige miscommunicatie.

Viertalig is de folder. Zo zijn ze daar. Uiterst beleefd, talig en vriendelijk. Rode tekst is Engels, zwarte Nederlands, het Duits is blauw en het Frans groen.

Iedereen mag meedoen, "zowel groot als klein, mannen als vrouwen, burgers als militairen uit Luxemburg of het buitenland". Dat is mooi, want Luxemburg heeft nogal wat buitenland.

Categorie I lijkt me wel iets, twee keer veertig kilometer. Rustig wandelen door de heuvels, nergens massa's mensen langs de weg. Wel bij iedere oversteek drie militairen om het verkeer tegen te houden.
En braadworsten.
Voor appeltaart moet je zelf zorgen.

Het mooist vind ik de reclame in de folder. Ik snap er weinig van, maar ik zou graag gebruikmaken van de Carrelages van Dino de Cecco of een doos prik aan huis laten bezorgen door Boissons Clausse, een feestje vieren bij Metzlerei G. Schmit-Kail. Lokaal bier drinken. Mat talent gebraut!

Fred heette de man die ons trainde. Hij deed iets anders binnen het bedrijf, maar was overgestapt. Sinterklaasbaantrainer.
Dat de rest van het bedrijf daarop neerkeek, maakt hem helemaal niets uit.
"Hierarchie is hier nu eenmaal een ding. Maar zonder ons kunnen ze niets," vond Fred.
Fred praatte met twee spaties tussen ieder woord. Ik denk dat dat moet, als trainer zijnde. Ik vond dat hij een sterke mening had voor iemand die het allemaal niets uitmaakt.

"Laten we beginnen met een voorstelrondje. Vertel even in het kort wie je bent, wat je hebt gedaan en wat je hobby's zijn."
Fred werkte al twintig jaar bij het bedrijf en was een oude rocker. Hij had nog maar weinig haar, maar ze waren wel wild.
"Laatst ben ik bij een concert nog heerlijk uit mijn dak gegaan. Ik vind dat nu eenmaal lekker."
Wij lachten beleefd om de grapjes van Fred. Hij was een warm persoon, dat wist je meteen.

Tony was ook een oude rocker, zei hij. Hij had niet veel meer wilde haren dan Fred.
"Ik heb twintig jaar bij de Landmacht gewerkt. En daarna bij de Dexia-bank. Je weet wel," knikte Tony en keek ons aan.
We knikten terug. Wij wisten wel van de Dexia-bank.

"Ik ben Brigitte. Ik ben 29 jaar. Ik heb de opleiding tot schoonheidsspecialiste gedaan. En ehm.. nu zit ik hier!"
Brigitte lachte haar breedste witte lach. Ze droeg beige en zwart en een sjaaltje met burberry-ruiten. Brigitte zat verstopt achter foundation en lippenstift, heel mat en naturel. Ze lachte veel, maar je zag geen rimpels.

Ik wilde plots heel graag weg.
Fred vond dat we aan pauze toe waren.

Na de pauze legde hij uit. Over processen en systemen. Het zou heel ingewikkeld worden. We hoefden het niet allemaal te onthouden, maar mochten het gewoon op ons af laten komen. We moesten het volgen, een stukje leerproces.
Fred legde een proces uit dat drie systemen gebruikt. Op twee bureaubladen hadden we dan twee servers in gebruik. Ik was druk aan het volgen, Tony schreef mee, Brigitte wilde een vraag stellen.
"Fred.." zei ze zacht. "Heet jij eigenlijk Wilfred?"

Fred keek heel even alsof hij plotseling nodig moest poepen. Daarna een halve seconde of niet lukte en antwoordde heel kalm.
"Willem Frederik. Zal ik verder gaan..?"

Ik heb me de volgende dag afgemeld.

Do you mind if I...

- No. Go ahead.
That's a lot of sugar.

It's been quite a tough day.

- The worse your day, the more sugar you have?

Yes. Well, within certain limits.
Never higher than four.
Even on the worst of days.

Bill Nighy. Heet u geen Ingrid en komt u niet uit Aarhus, is de kans groot dat u hem niet kent. Ik heet Robert en kom uit Amsterdam.
Bill Nighy?
Ik weet niet eens hoe je 't uitspreekt.

Ingrid wel, zij is fan.
Ik stelde voor dat ze de film zou laten rondgaan. Voor ons om te bekijken. Commentaar schrijven en weer doorsturen. Is het werkelijk een goede film, laat hij een spoor van enthousiaste stukjes achter.

Maar ja, hoe schrijf je een enthousiast stukje over een film waarin zo weinig gebeurt? TGITC is zo'n beetje de subtiele versie van Lost in Translation. En dat was al tamelijk kalm. In de film gebeurt misschien nog wel het meeste niet.

Bill Nighy ontmoet Kelly MacDonald in een caf? en ze vinden elkaar aardig. Ze spreken nog eens af en nog eens en alles gaat heel onhandig. Heel charmant ook en nooit zonder hevig onderkoelde humor. Heel lief. En stiekem, tussendoor wordt een boodschap in de film geweven, vanaf het moment dat Bill naar Reykjavik moet. Voor zijn werk.

It's a conference.
And it's quite a big conference.
It's the G8 conference, actually.

Ingrid is fan. En ik nu ook, van The Girl in the Cafe dan toch.
Ik ga op zoek naar meer Bill Nighy. U kunt klikken en zich aanmelden. Dan ontvangt u de film. 't Kost u een stukje typen.

It's actually not bad tea, seeing as how they're Italian.
How is your coffee?

- Not great... seeing as how they're Italian.

Raar ding, die Coffee Company. Ze zijn geen Starbucks, zeggen de oprichters. Ik las dat in de NL020, zondag.
Nou ja, de Burger King is ook geen Mac Donalds. Ik liep met mijn koffiestrippenkaart naar binnen en haalde een kleine latte. Om mee te nemen.

De mensen achter het raam zaten wat. Een meneer met een kalend, grijs hoofd in net niet nette kleren. Twee donkere meisjes met witte plastic tassen van de Albert Cuijp. Een jongen met studieboeken en een collegeblok.

Aan de lange tafel lazen mannen de krant, een vrouw werkte aan een powerpointpresentatie op haar laptop. Een vermoeide moeder las de Esta. Haar rechtervoet wiegde de Bugaboo.

Het Leuke Meisje werkte niet. Een iele jongen met lang, donker meisjesachtig haar maakte mijn koffie.
Kleine latte meenemen?
Ja, dankje.
Asjeblieft man.

De Coffee Company is net zo'n huiskamer als de Starbucks, bedacht ik, terwijl ik de deur achter me dichttrok. Je betaalt drie euro voor een mok koffie, om op je gemak ergens alleen te zijn, tussen de mensen. In plaats van alleen, thuis.
Ik liep voorlangs het grote raam naar de Albert Cuijp. De grijzende, kalende man met de net niet nette kleren pulkte in zijn neus.

Ik stel me voor dat ik haar ken. Dan zou ik me afvragen wanneer de scherpe lijnen in haar gezicht zijn getrokken. Ik zou haar heel lang niet gezien hebben. Of al een tijd niet vanuit deze hoek. Opeens zou ik de lijnen zien.

Van haar neusvleugels naar beneden en bij de zijkanten van haar mond. Ik zou weten wanneer ze ze nog niet had. Kende ik haar, tikte ik haar op de schouders.
Hee, ehm.. hoi.
We zouden praten over toen we elkaar nog zagen en wat er in de tussentijd gebeurde. Oppervlakkig eerst en later alsof de lege jaren er niet tussenzaten. Dan zouden we al in de kroeg zitten.

Ik zou me herinneren dat ze nog even lang haar had als toen. Blond, tot net op haar schouders. Alleen zaten er toen nog geen strepen in die nog blonder zijn.

Maar ik ken haar niet.
Kijk weg na een halve seconde.
Beleefd als altijd.

Vandaag is de dag na de laatste bij de sinterklaasbaan aan zee. De zon schijnt stiekem en de mensen lijken bijna vrolijk. Ik ben een halve dag vrij.

Ik wandel naar de bakker in de Eerste Van der Helst. De mevrouw achter de balie doet haar verstrooide act. Ze vergeet voor wie het wisselgeld is en deelt plakjes cake uit. Om te proeven. Ik krijg twee keer een plak, per ongeluk, met een knipoog van de mevrouw.

Ik loop naar de Coffee Company. Het Leuke Meisje achter het koffie-apparaat maakt een praatje. Eerst waren er nooit praatjes tussen het Leuke Meisje en mij, maar vandaag maakt ze er ??n. Over noodlesoep, ze lacht heel leuk. Ik krijg een medium latte om mee te nemen.

Over de markt loop ik naar huis. Achter drie vrouwen. Geblondeerd haar en een zonnebankdoorbakken huid. De middelste vrouw die een dame wenst te zijn, draagt een donkergroene wijde broek met bijpassende jas en diepbruine slangeleren puntlaarzen. Sieradenkitsch rinkelt. Ik schat haar 45. De vrouwen praten over helemaal niets, hoor ik in de slipstream van heel veel Vanderbilt.

Ik hoef niets vandaag.
Tot drie uur. Dan meld ik me bij de volgende sinterklaasbaan.
Tijdelijk, en gun mezelf de tijd om te zoeken naar iets dat past.

Vandaag was gisteren. Toen melden bij de sinterklaasbaan duurde tot elf uur 's avonds en ik een rooster kreeg met onmogelijke tijden. Wellicht gun ik mezelf iets minder tijd.