sinds 2002!

Amsterdam, het leek me heel wat. Maar ik zie overal vuilniszakken. Stemmen per computer is hier eng.

En zojuist.
Vijf minuten geleden reed een vrachtwagen van de gemeente door de straat.
Met luidsprekers.

Attentie! Attentie!

Mijn attentie had de vrouwenstem. Ze vroeg of ik nog klein chemisch afval had. Ze vertelde er meteen bij wat in die categorie valt. Medicijnen, afgewerkte motorolie onder andere.

Een omroeper. Echt. Met een riedeltje voorafgaand aan de vrouwenstem. Ik moest denken aan raketten met een chocoladepunt en wilde wel naar beneden met een paar batterijen en een rest verf.

Maar de vrachtwagen stopte niet eens.

..attentie.. attentie..

Amsterdam is raar.
Ik ga zwemmen.

M.,

Ruim twee uur had ik om te denken.

Voor me zat een Chinees met een laptop. Hij speelde eerst met Manchester United tegen Nantes en won met 5-0. Daarna keek hij een Chinese film. Hij had oordopjes in en ik kan ook geen Chinese ondertitels volgen. Maar waarom zou iemand willen kijken naar een kung-fufilm zonder gevechten?

Dat is toch zoiets als porno zonder seksscenes? Onzinnig en erger dan Goede Tijden Slechte Tijden. Of Lotte.

Ik dwaal af, want ik dacht, toen ik achter de Chinees zat, hij stonk trouwens ook een beetje, dat we wellicht weer eens weg kunnen. Berlijn, dacht ik. Geen Beijing, maar wel schoner. En dichterbij. Vijf uur in de trein, maar dan niet alleen. En ook niet met een stinkchinees met een laptop.

Is dat wat?

Liefs,

R.

't Is niet eens dat het druk is, of dat er niets gebeurt. Genoeg te doen, genoeg te zeggen.
't Is ook niet dat de lente is losgebarsten. Een baan me opslokt, of andere bezigheden. Misschien ontbreekt het ritme, drijven op oprispingen en timed-publish is in ieder geval geen werkende strategie.
Zo blijkt.
Tijd om beterschap te beloven.
Bij deze.

Gewoon wel vermakelijk, beloofde S.
Geen aanklacht tegen de maatschappij, bizarre psychologische ontwikkeling van de hoofdpersonen, zware thema's. Gewoon wel vermakelijk, vond ze.

Klodders Amelie op American Beauty-achtergrond, vind ik. Los vond ik die films best mooi.
Me and you and everyone we know?
Mwoah.. een beetje ))<<>>(( Maar dat is wel : ) Vond ook M. Verder niets bijzonders.

Gelukkig niet in Images, maar op een Sleaze?mport-huurdvd.
Zodat we High Fidelity vooraf konden zien.
High Fidelity! Jeuj!

Waar ik nu werk, is iedereen goedgemutst.
We werken aan iets Goeds. Waar ik werk willen wij dat anderen ook goeddoen. Dat hoeft niet, maar het mag wel. Dat zouden wij leuk vinden.

Wij zijn met niet zoveel, maar dat is niet erg. Tussen de middag eten we biologisch brood. We drinken een glaasje biologische melk en maken een tosti.

Wij beginnen niet zo vroeg. Zodat iedereen met korting naar zijn werk kan. Wij werken tot laat door. Zo zijn we ook namelijk. En als wij dan met korting op het werk zijn aangekomen, zetten we een mok koffie. Met opgeklopte melk en een wolkje cacaopoeder, maar als je dat niet lust, is er ook groene thee.

Vanochtend werd ik wakker en we hoefden nog lang niet te beginnen. Ik sloot mijn ogen en sliep verder, want ik wandel naar mijn werk. Ik hoef geen korting, ziet u.

Om acht uur staat haar televisie aan. Vandaag kijkt ze Friends. Ze heeft geen gordijnen en als ik opkijk van mijn computer, kijk ik bij haar naar binnen. Onvermijdelijk.

Om acht uur kijkt ze televisie.
Maar ze kan niet stilzitten. Om de paar seconden is een ander personage in beeld. Het houdt haar aandacht niet vast. Een minuut of vijf kan ze blijven hangen op de bank. Daarna moet ze opstaan.
Om te bellen.
Om iets te drinken te pakken.
Om naar haar slaapkamer te lopen - oh nee, toch niet.
Om te kijken of haar plant nog water moet.
Of haar teennagel er wel even gelakt uitziet onder de schemerlamp als op de bank.
De kat te aaien desnoods.

Voor haar frans balkon heeft ze een grote fauteuil staan. Soms hangt ze daarin. Dan vangt ze zon achter het raam en rookt sigaretten.
Ik heb nog nooit zien lezen.
Ik heb niets te doen.

Nachttrein naar Lissabon is het geworden. Omdat de titel trok, ik de voorkant herkende. Omdat ik daar ooit woonde, in Graca, vlakbij Alfama. Prachtige stad, vreselijk luie mensen. Of nee, dat heette cultuur en daar pasten wij ons graag aan aan.

Pascal Mercier schreef het boek, ik verwacht niet minder dan antwoord op levensvragen. Hij heeft daar 414 pagina's voor. Volgens Der Spiegel lukt het Mercier om 'in doorzichtige, pregnante zinnen een spannend verhaal te verbinden met existentiele vragen over leven en dood.'

Pregnante zinnen?

Eigenlijk ging het vooral om het boekenweekgeschenk. Ik moet met de trein, nu heb ik er een boek bij cadeau. Nachttrein naar Lissabon, daaraan, en aan al dan niet borstelige wenkbrauwen, herkent u mij. Helaas slechts in de intercity naar Amsterdam CS.

Wij praten bij de sinterklaasbaan vaak nergens over. We praten vaak en we praten veel, altijd met de arbeidsproductiviteit in het achterhoofd. Zorgen ervoor dat we op donderdag nog genoeg hebben te doen om de vrijdag te vullen. Zo is ons opgedragen. Gewend aan deze absurde situatie, verbeteren wij ons sterk, de laatste tijd.

Wij discussi?ren soms heus.
Over het verschil tussen chocomelk en chocolade.
Over inburgeren in Nederland. Het beantwoorden van honderd vragen voor een examen. Honderd even onnozele als onmogelijk te beantwoorden vragen.
'U gaat op bezoek bij uw vrienden. Maakt u een afspraak of gaat u gewoon langs?'
Wij zien zwetende inburgeraars eindeloos staren naar onmogelijke vragen en vragen ons af, als je antwoordt 'Bepaal jij dat!? Of ik een afspraak maak of somaar langsga? Dat maak ik selluf wel uit, ja!' Krijg je je Nederlanderschap dan ter plekke? En een huis in Amsterdam?

Ik typ dit, terwijl ik werk.
U leest dit, maar ik ben gestopt.
Time-publish, omdat het volgende baantje meer verlangt.

Hij stond stijf van de creatine en prote?ne, maar wist ondanks dat briljante dingen te zeggen. Hij zei daarnaast ook minder briljante dingen. Sterker, soms zei hij dingen die zo ongenuanceerd en grof zijn dat ik ze hier zeker niet durf te herhalen. Maar dus ook briljante dingen, de Cruijff van de sportschool.

"Ik ben altijd heel aardig tegen mensen. Maar als ze niet aardig tegen mij terugdoen, sla ik ze op hun bek."

Dat vond hij niet, dat was zo.
Po?zie, een tegel waard.

De koffieautomaat staat naast de fax. Mijn  snelkeuzenummer is 163. Ik toets '163' en 'start' en krijg een plastic beker met koffie en een gewone hoeveelheid melk. Met de beker loop ik langs de wc's naar mijn bureau.

Naast de computer ligt, opengespreid, de NRC.Next. Het ritme is vijf minuten sinterklaasbaan, ??n artikel, vijf minuten sinterklaasbaan, ??n artikel.  Na anderhalf uur haal ik nieuwe koffie. Ik vraag M. en A. en T. of ze ook iets willen. Er is ook thee, chocomelk, chocolade, cappuccino en espresso. Tussendoor denk ik na over een stukje Robtheblob, schrijf een e-mail, reageer op weblogs. Ik maak praatjes over niets, over opleidingen, over werk en de ekster in de boom naast het kantoor.

Vijf minuten sinterklaasbaan.
E?n artikel.
Vijf minuten sinterklaasbaan.
E?n artikel.
Ik toets '163' en 'start' en krijg een plastic beker met koffie en een gewone hoeveelheid melk. Met de beker loop ik langs de wc's naar mijn bureau. Ik zie Y. uit de wc's komen. Onder zijn arm heeft hij een tijdschrift, een vakblad.

Met schoonmaken heb ik het niet. Mijn huis ziet er in mei zo stoffig uit als in januari, woon ik in hetzelfde huis. Banken verschuiven ook niet plots.

Ik waagde net een verandering van template op robtheblob.nl. Was u hier net, zag u zwarte times new roman op witte ondergrond en verder niets. Dat is vast heel vandenb of bijzinnen of zeekomkommer, maar ik houd van grijs en oranje. Ik schrok toen ik het niet meteen terugveranderen kon.

Bijna waagde ik ook een plaatje te uploaden. Alsof de rups gezelschap nodig heeft.

Bijna is het lente, herinrichtingswoede in Huize Robtheblob. Ik vrees voor nieuws en voor hier voor vrolijk grijs binnen niet al te lange tijd. Alleen, ik weet niet hoe dat moet.
Iemand handig met Pivot-templates?

(maar.. assiewam, de archieven doen het wel weer)

Ja, wat kan in twee uur?

Twee uur ver reis ik heen. Genoeg tijd om te denken.

Alleen om te razen door het weekend, druk doende het gebrek aan tijd te compenseren. Hoe meer gedaan, hoe beter. Soms ook scheppen we de dagen leeg en vullen het weer met niets. En dobberen door het weekend.

Twee dagen razen of twee dobberen, ertussen zit weinig en altijd gepland.

Twee uur reis ik terug. Teveel tijd om na te denken, alleen voort door uitgestrekt duister. Ik kom twee uur ver aan, moe en chagrijnig. Ik kom twee uur ver aan, loom, maar sikkeneurig.

Twee uur te ver en teveel gedacht.
Wat kan in twee uur?
Twee uur slapen, twee uur lezen, in rumoer zitten, drinken.
Of Lief, praten na het eten, liever dan kniezen? Of nee, liefst stil zitten naast elkaar, pootjebaden in zeeen van tijd. De luxe die ergens moet wachten, droomde ik twee uur onderweg.

Volgens Neneh Cockie stem je voor de stripstrijd van het Parool in de tweede ronde straks best op Ruben Steenman van Elke dag RuSt. Maar zijn tegenstander is Floor de Goede van Do you know Flo?
Ik stem op hem, Neneh Cockie.

Het sinterklaasbaantje is een aflopende zaak. Dat was het al vanaf het begin, maar
het loopt steiler af dan verwacht. Collega's vinden dat jammer, anderen juist niet.

Naast mij zit een meisje dat er uitziet als een Afghaanse windhond, misschien zijn het de laagjes in haar haar. Zij blijft gewoon zitten. Tot ze weggestuurd wordt. Ze vindt het wel gesellug, een beetje kletsen enzo.
En je krijgt er ook nog voor betaald!

De Afghaanse windhond is een luistersignalenvink. Ze weet precies wanneer ze moet knikken hummen en ja?n. Als het verhaal een tragisch einde nadert rekt ze de "ja's".

Ze kreeg net een verschrikkelijk verhaal voorgeschoteld. Over kanker en veel te vroeg dood, straling en familiedrama's.
Na vijf minuten was de pati?nt bijna dood.
"Jaaa.. Och.. Jeee.."

Ze vond het heel erg, maar, zo wist ze zeker, "zo is het leven."

Een aflopende zaak.

Ik stal nog wat tijd na een sollicitatiegesprek en dronk koffie bij een donkere jongen. Zijn zaak telt ??n tafel, of twee, als je de plank voor het raam ook meetelt. Zo klein, hij heeft zijn zaak geen naam gegeven. Ik bestelde een grote cappuccino en een bagel met roomkaas. Want de croissants waren op.

Tijd gestolen na het sollicitatiegesprek. Bij het bedrijf waar ik niet wil werken. Ik schat de kans klein dat ik ook daadwerkelijk word aangenomen. Maar je weet het niet. Wellicht word ik wel aangenomen, op geveinst enthousiasme. En heb ik niets anders, voel ik me verplicht om 'ja' te zeggen.
Het kan.
'Nee' zeggen is een kunst, als 'ja' verstandiger is, geldelijk.

Koffiezetten, ook niet voor iedereen even gemakkelijk. Maar de donkere jongen is best een barrista. Twee tafels heeft hij, voor tijdrovende kantoorklerken.

De arbeidsproductiviteit per werknemer is te laag ingeschaald bij de sinterklaasbaan. Dat is ons verteld.
Niet met die woorden.
Baas E. zei, jullie doen het beter dan verwacht. Mijn complimenten.
Daarna volgde een heel lang verhaal en dat er nu niet genoeg werk is. Toen volgde een nog langer verhaal en werd nog maar eens benadrukt dat we het heel goed doen. Beter dan verwacht.

Deze week doet iedereen weer zijn stinkende best. Om wel aan de verwachtingen te voldoen.
Oh.
Ik moet gaan.
Er wordt een extra pauze ingelast.
We gaan bespreken wat we donderdag gaan doen als we gaan borrelen.
U leest en ik doe mijn best.

Hij bepaalt het ritme en zij de melodie. En het is tijdens ronde drie dat ik me begin af te vragen of het nog wel eindig is. Alsof je droomt en de wekker gaat af. Alleen, je kunt niet snoozen. Het ding blijft maar piepen.

Prijzenswaardig hoe hij precies het rimte van mijn wekker te pakken krijgt en zij precies de toonhoogte. Half zes, voor mij had het niet zo vroeg gehoeven. Voor hen is het, vermoed ik, eerder laat en door alcohol uitgestrekt genot. Of uitgestreken.

En het bed. Het bed kraakt of het ieder moment in kan storten. Of het ieder moment in kan storten en in kan storten, maar doet dat niet. Drie refreinen na ellenlange coupletten duurt het feest. Ik haal tussendoor een glas water in de keuken. Ga naar de wc en verbaas me.

Na een laatste hoge toon beginnen de mannen van de kramen.
Het genot van wonen aan de markt.

Vreemdelingenhaat

Voor verklaring: * klik *

Ik lig er steeds uit. Of het ligt aan mij. Maar volgens mij lig ik er af en toe uit. Dat zijn dan vast problemen met de server. Ik heb daar geen verstand van, daarom heb ik Bob. Bob is er voor mensen die geen verstand hebben van servers, maar wel een weblog willen. Gedoe met servers (en archieven, overigens) zou Bob dan moeten kunnen afhandelen. Ik ga 'm mailen, denk ik.

Excuses in de tussentijd.