sinds 2002!

Nog even en dan gaat 't weer. Hier dan, want elders ging 't al. En 't blijft gaan. Goed ook wel. Ik zag hem bijvoorbeeld en in zijn publiek een paar weblogmensen.

Best normale mensen.
Dat is mijn mening, stevig gefundeerd op een paar minuten kijken naar de een en enkele woorden met een ander. Over niets natuurlijk.

Zie, ik laat de vingers rusten op het toetsenbord. De wijsvingers bij de streepjes en vanzelf komt er iets leesbaars uit. Of het leesbaar is, is een tweede.

Nog even en dan wordt 't beter.

De 3 slaat af en rijdt niet naar huis. Dus kun je beter iets eerder uitstappen. Of was het de 12? Ik had geen idee en stapte uit.

Ik wandelde een eindje, langs een hippe kroeg, een hippe bloemenbootwinkel.
Langs de hoeren.
Drie hoog, negen breed: hoeren.
Ik sjokte er langs met een grote IKEA-tas vol schone broeken en sokken en t-shirts, nog een Konmartas met handdoeken. Voor mezelf, ik voelde me wat misplaatst.

Een grote zwarte man overwoog.
De slanke donkere vrouw keek strak voor zich uit.
Niet vrolijk.
Ze keek ruim langs de man met haar lippen strak opeen. Ik durfde niet zo goed achterom te kijken om te zien wat hij besloot.

Ik sloeg de hoek om.
Langs het eettentje dat Johannes van Dam deed juichen. Waarna de eigenaar besloot uit te breiden.
E?n keer de hoek om en opeens is alles weer leuk en hip en niets-aan-de-hand.

Ik ben niet in staat om de ruis te laten verdwijnen. Wat het dichtst in de buurt komt, is het dragen van oordopjes. Maar dan hoor ik de telefoon niet. Daarom, voor als 't te luid wordt, zocht ik naar geordend lawaai.

Ik vond zwoele Franse vrouwenstemmen, die ik maar heel soms versta.
Gr?ce ? sa programmation musicale et ses voix f?minines complices, FIP s'est forg?e une identit? unique dans le paysage radiophonique.
Uhuh.

* k l i k * voor aangename ruis op je werk.
Ik ga verder, in Notepad.

Op willekeurig welke dag, gooi ik mijn vuilnis op straat. Aan het begin van de avond, maar niet op zondag. Dan hebben de vuilnismannen allemaal weekend. Liefst ook, zit het vuilnis in een zak. Dat ruimt gemakkelijker op.
Glas, papier, en vuilnis, alles gaat in ??n wagen.
Misschien is dat iets Amsterdams.

Gisteren werd ik aangesproken door een politieagent. Hij droeg een korte leren politiejas. Had een dikke buik en een snor, maar geen donkere stem.
Is het vandaag een offici?le vuilnisophaaldag?
Het leek geen grap, maar misschien kwam dat door zijn snor.
Huh..?
Je zet je vuilnis op straat. Maar is het wel ophaaldag?
Eh.. zijn die er dan?
Tja, dat weet ik ook niet.
Nou ja, het is geen zondag. Dus..

De agent was pas aangesteld als buurtregisseur. Dat denk ik, want hij wist echt niet of er ophaaldagen waren. Hij dacht van wel. Ik zei dat ik dacht van niet. Iedereen gooit hier zijn vuilnis op straat.
Daar zijn gele zakken voor, zei de buurtregisseur, dat weet ik wel.
Oh, die heb ik niet.
Nee, niet voor jou. Voor de kooplui.
Hij maakte een wijd gebaar van de linkerkant van de markt, helemaal naar de rechterkant.
We keken samen naar links en toen naar rechts.
We zagen nul gele zakken.

Of nee, ??n gele zak zagen we. Vijftig meter verderop lag een halfvol geel zakje, tussen een heleboel grijze.
Oh, die. Maar verder zie ik ze niet, zei ik.
Nee.. nou ja..
Eh.. mag ik 'm nu wel laten staan?
Van mij mag 't. Als niemand zich er aan houdt, dan zal 't wel goed zijn.

Ik zou wel eens willen weten, zou u eigenlijk nog iets willen weten? Van mij, want hoewel mijn zelfkennis op soms cruciale momenten te wensen over laat, van anderen weet ik nog veel minder.

Wekelijks oefenen we ons in later. Ik breng daarvoor met gemak zoveel discipline op, dat ik me soms afvraag waar dat eerder was. Toen ik het ook nodig had. Had ik toen half zoveel gehad als nu, piekerde ik nu tweederde minder.

Bewust van de dubbelzinnigheid, vraag ik u mij kuis te interpreteren.
Het zou terecht zijn.

Open ruggetjes zijn in, deze zomer.
En wit is het nieuwe bont.

Dat leerde ik van Karin en het Waterlooplein. Ik was nog nooit op het Waterlooplein.
Dat lieg ik.
Maar heus, ik w?s er nog nooit. Niet voor de kramen. Met tweedehands kleding. Ik zag zul-ke leuke tweedehands Puma-trainingjasjes. Zo authentiek ook, de grasvlekken van de laatste voetbaltraining zaten er nog in.

Ik was nog nooit echt op het Waterlooplein, ik fietste er alleen eens langs of was op weg naar een lunchconcert. In dezelfde verhouding, ik sprak nog nooit met-K, alleen op MSN.

Toen ging het van de hak,
langzaam via omwegen,
aangenaam over
op de tak.

Voor het eerst werkelijk op het Waterlooplein was niet veel anders dan toen ik er langs fietste.
In dezelfde verhouding, voor het eerst sprak ik Karin werkelijk, het was niet anders.

En Aukje is Aukje, zoals Aukje eerder ook Aukje was en ook wel Aukje zal blijven. Voorlopig, gok ik zo.

En dagelijks loggen, vraag dat zelf.
Aan Karin.
Aan Aukje.

U kunt mij nog meer vertellen. Of ik u. Maar de zon schijnt en staat een mini-meeting op stapel. Dagelijkse webloggeraars. Eens vragen wat hun geheim is..

Een stuk pure chocola mocht niet baten.
Sloten koffie tevergeefs.

Ik heb last van een druppel.

Waar ik werk, wordt gestudeerd. Heel hard en soms studeren ze wat minder. Iedere ochtend loop ik door de draaideur, de trap op, een gang door en ga ik met de lift. Dan ben ik er bijna. 's Ochtend zijn er nog weinig studenten, die slapen dan nog.

Zij ontwaken nog later dan ik om alsnog naar het gebouw. Om hard te studeren of soms iets minder.

Aan het eind van mijn werkdag ga ik met de lift, loop door een gang, een trap af. En altijd, echt iedere dag, vlak voor ik de draaideur door ga, staan ze er.
Zoenend, want soms studeren ze wat minder.
Misschien is het de tocht.
Of het wieken van de deur.
Ik weet niet waarom, maar bij de draaideur wordt gezoend. Innig en hartstochtelijk.

Altijd.

Zelfs zittend achter een tafel, behangen met spandoeken en beplakt met posters. Geef gul voor Amnesty International. Twee vrijwilligers bij elkaar op schoot. Ik nam maar geen folder mee, bang ze te storen tijdens het zoenen.

Misschien is het een architectentruc.
Ik pleit voor voor meer draaideuren.

In de glimlach van een ander ligt besloten wat ik werkelijk wil. Omdat ik weet dat ik niet zal ingaan op de steels geworpen blik aan de andere kant. Want ik kijk wel even terug en lach vriendelijk als we wegrijden. Veilig vanachter het raam. Maar vlak daarna waaien mijn gedachten van haar ogen naar jou.

Web-log, waardeloos, wat moet je ermee, je kunt er niets mee. Maar dat wist ik niet echt. Want ik had het nog nooit geprobeerd. Tot vorige week. Ik knutselde wat en vroeg Ingrid een plaatje.

En voila.

Best om aan te zien, dacht ik. Maar je kunt er vrij weinig mee. Vind ik, eerlijk gezegd.

Mooi.

Weet ik dat ook. Ga ik mijn Pivot-factuur voor komend jaar maar eens betalen en verder met stukjes schrijven.
Op robtheblob.nl.
Ik hoop dat ik verschoond blijf van wethoudergroupies.