sinds 2002!

Als gras, dan jeuk.
In mijn neus en ik begon bijna te niezen toen ik voorbij een weiland kwam waar een boer aan het schudden was. Of zwillen, of hoe je dat ook maar noemt op de boerderij. Ik nieste bijna, terwijl ik in de trein zat en het weiland niet eens aan het spoor lag.
Fantoomjeuk!
Of Pavlovniezen.

Ik hoorde iemand weer over Boer zoekt vrouw. Er was een vooruitzending, waarin boeren werden voorgesteld.
Iets voor mijn zus, zei M.
Maar ik weet niet zeker of de combinatie boer-geestelijke zo'n goede is. Daarbij, de boer hield van...
Uhuh. Boer zoekt man, dacht ik.
Dat ging vanzelf.

Het hoeft niet, maar als gevoelige muziek en keukenprins, dan homo. Die verbind ik bijna onbewust. Mits boerenzoon misschien, want ik ken zo iemand.

Ook fantoomjeuk?
Of Pavlovmening.
Of eigenlijk natuurlijk: vooroordeel. Je kunt er vanaf, zo'n vooroordeel. Je hoeft maar te bedenken dat het onzin is en er een beetje op te letten. En voor je het weet is het weg.

Ik stel voor dat ik mijn hooikoorts ook zo wegredeneer en dat ik dan denk, ik denk dus ik nies niet.
Ik begin mijn eigen vakgroep, Anti-histaminefilosofie.
Wel gras, geen jeuk.

Het punt is, mijn mobiele telefoon deed het niet. Ik werkte voor het eerst in mijn leven free-lance en merkte dat het verschil met gewoon werken nihil is.
Totdat er betaald moet worden.
Dat ging niet helemaal netjes. Nou ja, het is een aardige man en hij bedoelt het allemaal goed. En het geld komt heus. Het schijnt allemaal de schuld van Frank te zijn. Fuck Frank, wil ik maar zeggen.

Maar geen geld. En ook niets om door te schuiven. En mobiele telefonie zit ergens onderaan de lijst Dingen te betalen.

In het begin was het vervelend. Mijn rechterduim wilde, maar had niet zoveel te doen. En toen, stilaan, wende het. Wennen ging al even geruisloos over in koesteren. De stilte, ik zat hele treinritten te lezen of een beetje uit het raam te staren. Eén keer praatte ik zelfs met iemand. Ze was aardig.

Nu doet de telefoon het weer. Sms'en gaat nog niet, maar dat kan zo verholpen. Het punt is plots, is mijn vriendenkring bestand tegen stilte?

Je moet achter de kassa langs om naar boven te kunnen. Daar staan tafeltjes waaraan je bedient wordt. Voorbereide pasta pak je zelf uit de vitrine, op de bakjes is met stift geschreven wat er in zit en hoe duur het is.

Alles krult en heeft bloemenmotieven en is even schattig. De man die pasta kookt bij Mambo is vast ook Italiaans.

Ik kocht pasta met noten-basilicumroomsaus en liet het opwarmen. Het meisje achter de kassa deed heel aardig. De vrouw naast me glimlachte naar me.

Ik heb het idee dat het hart van De Pijp ergens in de Van der Helststraat moet liggen. Misschien wel bij Mambo Pasta.

Lieve Holdem,

Ik ben bang ik ken niemand wiens naam is Holdem. Noch ik ken mensen uit de staat Texas. En dit voor één ding, om perfect eerlijk te zijn, ik zou het niet erg vinden zo te houden. Want, wel, weet je, één weg of de andere ik vind niet speciaal leuk mensen uit jouw staat. Ik denk het heeft iets te doen met cowboyhoeden en mannen met varkensogen wie roepen dat iets is van wereldwijde importantie en ook internationaal.

Jij waarschijnlijk weet wel wat ik bedoel.

En voor jouw informatie, Holdem, de weg jij bent je aan het gedragen, sturen naar mij 1037 e-mails en commentaren op mijn weblog, ik ben niet zo zeker deze beeld wordt beter. Zo Holdem, ik heb nu geinstalleerd op mijn weblog, dankjewel naar jou, een filter tegen jou en je kaartvrienden.

En met deze stukje ik zou graag willen excuseren naar al mijn lieve lezers voor wat dan ook ongemak ik zal veroorzaken daarmee.

Proost,

Robtheblob

PS. Ik houd niet eens ervan kaart te spelen!

Ze zat op de leuning van het bankje op het veldje naast de ingang van het tennispark. Haar vriendin had net als zij, haar voeten op de zitting. Ze hingen iets voorover, benen uit elkaar. Ze inhaleerden en bliezen langzaam de rook van hun shaggies uit.

Ik weet niet meer wat ze droegen, maar een zwarte bomberjack had ze niet misstaan. Een strakke spijkerbroek ook niet. Maar misschien projecteer ik de plattelandssloeries uit mijn eigen jeugd wel op deze meisjes.

Ze keek oprecht gekwetst naar haar vriendin.

"Hij heeft gisteren eerst met Shaleeka gezoend en vijf minuten daarna gewoon met Karin.. Ik heb tegen hem gezegd dat ik 'm niet meer hoef. Dat doe je toch niet? Jezus man, dat doe je niet.."

Haar vriendin schudde haar hoofd.
Dat doe je niet.

Ze bliezen rook en staarden naar het gras.

Ik struinde door mijn eigen archieven. Boog letters om naar echt leven. Ik hoop dat 't snel weer eens echo?n kan..

Onverklaarbaar vrolijk. Dat was de diagnose vanochtend. Daar waar milde neerslachtigheid altijd wel te begrijpen valt, herfstig wellicht, was de ochtendlijke vrolijkheid dat niet. Plots onverklaarbaar huilen schijnt te duiden op een sluimerende depressie. Misschien was ik wel stiekem manisch.
Jeuj, manisch.

Of misschien was ik extreem vatbaar voor de koffie. Misschien was het de combinatie met het ei. Gestold wit, nog net zacht geel. Misschien was het, omdat de kaiserbr?tchen me opeens deden denken aan een vakantie in Zwitserland, lang geleden. Misschien deed dat er allemaal niet toe.

Feit blijft, onveranderlijk vrolijk voor een dag. En blijdschap straalt, gok ik. Het vismeisje op de markt deed een extra schepje zalmsnippers in het papier, zomaar. Ze lachte me een prettig weekend toe. En ik stapte de regen weer in.

A. is weer thuis. Ik moet de gamba's afleveren. En krijg ze dan weer opgediend in knoflookbotersaus met limoen. En veel wijn. Ik neem zelf ook nog maar een fles mee. Misschien was het dat vooruitzicht wel. Het zou maar zo eens kunnen.

klik

Sinterklaasbaan, sinterklaasbaan? Sinterklaasbaan!

Per toeval ontdekte ik de oorsprong van het woord sinterklaasbaan. En het mooie is, per toeval kwam ik het opeens ook ergens anders tegen.

Aanmelden bij Wiki.
Heb ik ook eens iets bijgedragen aan de maatschappij.

(Ik hoop wel iets meer bij te dragen, ooit)

ik lees op iedere bladzijde
vier streepjes en een schuine
vier streepjes en een schuine
regel na regel

vier streepjes en een schuine
turfden zij hun kussen
eindeloos veel blokjes
vier streepjes en een schuine

vier streepjes en een schuine
elk ter bevestiging van het vermoeden
dat het nog schriftenvol kan duren
vier streepjes en een schuine