We belden aan bij Simon en Bettina. Bettina leidde ons door een lange gang en liet ons de kamer zien. Het kamertje. Een heel klein kamertje ingericht met een smal tweepersoonsbed, een heel kleine douche, maar een wasbak waarin een peuter baantjes kan trekken. En niet onaangenaam.
We sliepen in de stal, zei Bettina. Vroeger stonden koeien waar het bed nu was. Een stuk of zes of zeven. Simon en Bettina wonen waar vroeger de hooizolder was. Zij hebben twee kinderen.
Twee kinderen die schuiven met stoelen, slepen met speelgoed, stampen van woede en doen wie het hardst door de kamer kan lopen.
Simon heeft een bouwbedrijf en verbouwde een paar jaar geleden een vervallen stadsboerderij tot logies/ontbijt. Bettina vertelde dat ze wilden dat het karakter van de oude stadsboerderij behouden bleef en dat dat ook naar voren moest komen in de verbouwing. De stadsboeren klooiden maar wat aan met hun boerderijtje, timmerden een kippenren aan het geitenhok aan de stal. Waar vroeger koeien stonden, houden Simon en Bettina nu toeristen. Zij hebben twee kinderen.
Twee kinderen die zingen, zeuren, jengelen en hop-paardje-hoppen met hun Engelse oom.
Om zeven uur gaan de kinderen naar bed.
Om half zeven zijn ze weer wakker.
Het appartement, de volgende keer, want mooi is het er wel.
Het licht is gedimd, het plaatje is nog zoek. De werking van de templates is nog wat schimmig. Niet verwonderlijk, want ik weet eigenlijk helemaal niets van dit soort dingen.
Ik leer, maar weet niet hoe snel. Ooit wordt het hier mooi. Tot die tijd blijft het gemodder.
Ik leer, maar weet niet hoe snel. Ooit wordt het hier mooi. Tot die tijd blijft het gemodder.
We keken drieenhalf uur rond. We zagen Dauair, DBA, Intersky, Smartwings, German Wings, Wizz Air, Excel Airways. We konden naar Tiblisi, Monastir of de Kanaaleilanden. Of naar Egypte met Red Sea Flights, naar Marokko met Atlas Blue. Wie zou durven en zou mogen bereikt met Arkia Israel of via een omweg met Jazeera Libanon.
Wij kozen voor de lowest-cost-oplossing en nemen de trein naar Maastricht om te gaan wandelen in Voerstreek. Na drieenhalf uur zoeken.
Wij kozen voor de lowest-cost-oplossing en nemen de trein naar Maastricht om te gaan wandelen in Voerstreek. Na drieenhalf uur zoeken.
Stel, u gaat naar vlieland. Een week, om niets te doen. Niets anders dan naar het strand lopen, een handdoek uitspreiden en boeken lezen. Soms, als het te warm wordt en het water niet 400 meter verderop is, duikt u in het water. Om afgekoeld verder te lezen.
Stel, u bent ook nog een vrouw, welke boeken neemt u mee?
Ik zou zeggen, Het land Prozac van Elizabeth Wurzel, De nachttrein naar Lissabon van Paul Mercier, Tedere zielen van Ibrahim Selman, De vis zonder fiets van Elizabeth Dunkel en misschien iets van Bill Bryson of Ryszard Kapucinski. Maar, stel, u bent een vrouw en leest dit alles in een week op Vlieland, dan wacht u tot het water het hoogste punt voorbij is, loopt tot u niet meer kunt staan en geeft u over aan de golven.
Aan mij heeft u niets, gaat u naar Vlieland.
Als back-up had ik de meest recente versie van robtheblob op het bureaublad bewaard. Keurig alle templates en andere bestanden gedownload, gecomprimeerd ook nog.
Ik begon te prutsen. Achtergrondkleur anders, kijken waar dat ene balkje precies zat in de style sheet. Letters andere kleur. De zijkolommen werden wat donker, maar dat gaf niet, want de tekstkleur kon dan wel licht. Later liep ik vast, de nieuwe lay-out werd een robtheblob, maar dan met het licht uit.
Ik wilde de oude lay-out terug en pakte de gedownloade pivotbestanden uit. Maar die blijken onleesbaar. Ook de css-file die ik eigenlijk alleen maar nodig had.
Nu wil het licht niet meer aan. Ik heb diepe behoefte aan iemand die verstand heeft van CSS. Iemand?
17:30 - ik vond toch nog ergens een oud bestand met de opmaak (neemt niet weg dat ik nog steeds heul weinig van CSS weet).
Het seizoen is open, ik hakte er nog een door. Dacht er al eerder over, maar het leek geen oplossing die meer problemen oploste dan genereerde.
Nu is dat anders. Ik schoof in de puzzle, ging eens verzitten. Zag dingen uit een andere hoek en voilà, helder.
Ik zegde mijn baan op.
Voor het open raam, achter de computer is de beste plek. Aan de kant van het huis waar de wind op staat. Uitzicht op de groene en donkerrode bomen van de overburen hier.
Af en toe rijdt een auto voorbij, soms waait de kalender een eindje van de muur. Straks verhuis ik naar de achtertuin voor een kop thee met citroen, want voor verse munt moet je eerst naar de supermarkt.
Bijna niets doe ik. Ik kies wat geringe fysieke inspanning kost. IJs uit de vriezer halen, zonnebil opzetten, bladzijden omslaan.
Lezen, maar niet hoeven nadenken.
Ik heb vakantie.
PS. Eerst probeer ik hier er net zo uit laten zien als daar. Ter verklaring van eventuele rare lay-out.
Met iedereen weg, blijf ik over. Ik bedien me bij het restaurantgedeelte met het dakterras. De grootste salade, de grootste verse sinaasappelsap. Zoek een plaats uit de zon, in de wind en bekijk wat ik eerder kocht in de kelder.
Drie boeken die er niet toedoen, niets nalaten en niets vergen. Beneden lopen mensen over het plein, op het balkon van een penthouse naast mijn dakterras geeft een man planten water. Zijn vriend geeft aanwijzingen vanuit de koelte, binnen. Na drie emmers gaat hij boos gebarend naar binnen.
Het is te warm om te eten. Of om te koken dan toch. Ik bedenk alvast waar in het park de aangenaamste plek te vinden moet zijn, pak de boeken. Lieve Franz van Annna Bolecka aan de vijver het dichtst bij het Lopendediep.
Lopendediep, mooi klinkt dat.
Salade van koude gebakken aardappelen in de schil met sesamzaad, spinazie, mozzarella, tomaat en vast basilicumblaadjes. Maar dat terzijde. Hoewel, verder gebeurt er niets.
Terzijdes dringen zich op.
Ik heb een week vakantie.
Drie boeken die er niet toedoen, niets nalaten en niets vergen. Beneden lopen mensen over het plein, op het balkon van een penthouse naast mijn dakterras geeft een man planten water. Zijn vriend geeft aanwijzingen vanuit de koelte, binnen. Na drie emmers gaat hij boos gebarend naar binnen.
Het is te warm om te eten. Of om te koken dan toch. Ik bedenk alvast waar in het park de aangenaamste plek te vinden moet zijn, pak de boeken. Lieve Franz van Annna Bolecka aan de vijver het dichtst bij het Lopendediep.
Lopendediep, mooi klinkt dat.
Salade van koude gebakken aardappelen in de schil met sesamzaad, spinazie, mozzarella, tomaat en vast basilicumblaadjes. Maar dat terzijde. Hoewel, verder gebeurt er niets.
Terzijdes dringen zich op.
Ik heb een week vakantie.
Ze had net boodschappen gedaan. Op de Albert Cuyp, denkelijk, want ze woont in de Govert Flinck. Een beetje kromgebogen sjokte ze naar huis, twee hoog, voor, boodschappentrolley achter zich aan. Albert Cuyp - Govert Flinck, dat vond ze nog wel te lopen. En ze woont er al zo lang, ze wil er niet meer weg.
Alleen die trap. Smal, dat is wel handig, want steun aan twee kanten. Maar ook steil. En twee hoog wordt steeds hoger, met boodschappen meer nog dan zonder.
Misschien moet ze er verhuizen, eens. Tot die tijd hangt aan de balk voor touw en blok een electrische motor en een kabel. Ze drukt op een knop, de kabel komt naar beneden. Ze drukt op een knop, de kabel hijst de boodschappentrolley omhoog.
Tot twee hoog voor.
Alleen die trap. Smal, dat is wel handig, want steun aan twee kanten. Maar ook steil. En twee hoog wordt steeds hoger, met boodschappen meer nog dan zonder.
Misschien moet ze er verhuizen, eens. Tot die tijd hangt aan de balk voor touw en blok een electrische motor en een kabel. Ze drukt op een knop, de kabel komt naar beneden. Ze drukt op een knop, de kabel hijst de boodschappentrolley omhoog.
Tot twee hoog voor.
Om de vijftien meter wordt vanaf de zijkant water op het wegdek gespoten. Onder je trappers door, behalve in het midden. In het midden staat de straal precies afgesteld op enkelhoogte.
Het meisje voor me trok haar benen op. Ik slingerde om de straal heen. De brug naar het Amstelhotel wordt besproeid. Iets met zonneschijn en gietijzeren onderdelen, gok ik.
Voor de zekerheid ligt over de hele brug een laag water van drie centimeter. Niemand steekt droog over. Een jongetje dat met zijn vader in tegenovergestelde richting liep, bedacht dat het eigenlijk een soort peuterbad is en had zich tot zijn middel zeiknat gestampt.
Hoort vast bij de zomer van Amsterdam.
Het meisje voor me trok haar benen op. Ik slingerde om de straal heen. De brug naar het Amstelhotel wordt besproeid. Iets met zonneschijn en gietijzeren onderdelen, gok ik.
Voor de zekerheid ligt over de hele brug een laag water van drie centimeter. Niemand steekt droog over. Een jongetje dat met zijn vader in tegenovergestelde richting liep, bedacht dat het eigenlijk een soort peuterbad is en had zich tot zijn middel zeiknat gestampt.
Hoort vast bij de zomer van Amsterdam.
Het wordt hier geen linkdump, maar na youtube ontdekte ik via zeekomkommer vimeo. En ik weet het niet, maar het lijkt wat minder plat te zijn. Meer pretenties, ziet u.
Vandaag hakte ik een knoop door. Meer dan acht uur achter elkaar lopen ging niet bijster goed, de laatste tijd. Te weinig training of te weinig gesport. Of allebei, maar hoe dan ook, meer dan acht uur lopen deed zeer.
Mijn pezen raken overbelast, omdat mijn beenspieren niet genoeg aankunnen. Of mijn pezen kunnen niet genoeg aan, waardoor mijn bovenbeenspieren teveel moeten compenseren. Hoe dan ook, meer dan acht uur lopen deed zeer.
Zo zeer, dat wandelingen afgebroken moesten worden. Dat geeft niet, maar volgende week zou dat niet een optie zijn. Vier keer vijftig is vier keer vijftig.
Vanochtend stond ik op en bedacht dat het wellicht niet verstandig is om knieen die verschijnselen van overbelasting vertonen met bijna vijf keer een marathonafstand te overbelasten. En hakte een knoop door. Dit jaar maar niet.
't Seizoen is geopend.
Mijn pezen raken overbelast, omdat mijn beenspieren niet genoeg aankunnen. Of mijn pezen kunnen niet genoeg aan, waardoor mijn bovenbeenspieren teveel moeten compenseren. Hoe dan ook, meer dan acht uur lopen deed zeer.
Zo zeer, dat wandelingen afgebroken moesten worden. Dat geeft niet, maar volgende week zou dat niet een optie zijn. Vier keer vijftig is vier keer vijftig.
Vanochtend stond ik op en bedacht dat het wellicht niet verstandig is om knieen die verschijnselen van overbelasting vertonen met bijna vijf keer een marathonafstand te overbelasten. En hakte een knoop door. Dit jaar maar niet.
't Seizoen is geopend.
Femke is je vriend, klik hier om de vriendschap te verbreken.
En ik klikte.
Dat komt, ik ken Femke niet. En Femke kent mij ook niet, denk ik. Haar foto's zijn volgens mij van schuurfeesten in de buurt van Groenlo. Of Gasselternijveen, want ik zag twee mannen van in de dertig met hun dikke bierbuiken tegen elkaar aan staan en lachen naar de camera. Ze hadden hun zeegroene t-shirt ervoor opgehesen en zwaaiden met een fles bier.
Jammer dat ik daar niet bij was. Het zag er nogal gezellig uit. Niettemin, onvoldoende basis voor een vriendschap, een foto van een schuurfeest waar ik niet bij was.
Met Leonie-Claire is het ook uit. Wist ik haar naam voor we vrienden werden, was het misschien uberhaupt niet gelukt. Maar opeens was ik vrienden met Leonie-Claire. Net als 202 andere mensen. Hoe dat Leonie-Claire dat toch? Misschien moet ik haar toch weer toevoegen.
En ik klikte.
Dat komt, ik ken Femke niet. En Femke kent mij ook niet, denk ik. Haar foto's zijn volgens mij van schuurfeesten in de buurt van Groenlo. Of Gasselternijveen, want ik zag twee mannen van in de dertig met hun dikke bierbuiken tegen elkaar aan staan en lachen naar de camera. Ze hadden hun zeegroene t-shirt ervoor opgehesen en zwaaiden met een fles bier.
Jammer dat ik daar niet bij was. Het zag er nogal gezellig uit. Niettemin, onvoldoende basis voor een vriendschap, een foto van een schuurfeest waar ik niet bij was.
Met Leonie-Claire is het ook uit. Wist ik haar naam voor we vrienden werden, was het misschien uberhaupt niet gelukt. Maar opeens was ik vrienden met Leonie-Claire. Net als 202 andere mensen. Hoe dat Leonie-Claire dat toch? Misschien moet ik haar toch weer toevoegen.
Het wordt hier geen linkdump, maar na youtube ontdekte ik via zeekomkommer vimeo. En ik weet het niet, maar het lijkt wat minder plat te zijn. Meer pretenties, ziet u.
S. zei me bij OneHello te gaan. Dat was al een tijdje terug, ik woonde nog in Groningen. Ik meldde me aan, vulde wat in en liet het daarbij. OneHello stuurde me van toen af aan iedere week een mailtje met 'matches'.
Ik wilde helemaal niet door OneHello gematcht worden. Matchen kan ik zelf. Er hoeft me geen aanbod expliciet voorgelegd te worden, om vervolgens iemand te kiezen. Ik dacht meteen na het invullen van het profiel, ik wacht liever langer. De OneHellomails werden keurig gesorteerd in het postvak 'spam'.
Ook ongewenste post kun je bekijken. Dat deed ik de afgelopen tijd. Alle OneHellomatches hadden kort blond haar, opgefohnd en vastgezet met veel gel en lak. Ze waren gemiddeld genomen ook wat gezet, vond ik. In mijn profiel stond nog opgegeven dat ik zocht binnen een straal van 50 kilometer om Groningen.
OneHello probeert me wijs te maken dat in en om Groningen alleen dikke blonde vrouwen met kort, opgespoten haar wonen. In de echte wereld valt dat nogal mee, weet ik inmiddels. Ik denk dat ik me afmeld.
Ik wilde helemaal niet door OneHello gematcht worden. Matchen kan ik zelf. Er hoeft me geen aanbod expliciet voorgelegd te worden, om vervolgens iemand te kiezen. Ik dacht meteen na het invullen van het profiel, ik wacht liever langer. De OneHellomails werden keurig gesorteerd in het postvak 'spam'.
Ook ongewenste post kun je bekijken. Dat deed ik de afgelopen tijd. Alle OneHellomatches hadden kort blond haar, opgefohnd en vastgezet met veel gel en lak. Ze waren gemiddeld genomen ook wat gezet, vond ik. In mijn profiel stond nog opgegeven dat ik zocht binnen een straal van 50 kilometer om Groningen.
OneHello probeert me wijs te maken dat in en om Groningen alleen dikke blonde vrouwen met kort, opgespoten haar wonen. In de echte wereld valt dat nogal mee, weet ik inmiddels. Ik denk dat ik me afmeld.
Ik klikte door de lijst van weblogs die ik soms of vaker lees. De zomer trok langs. Kersen, een dag weg, het schnitzelparadijs, de auto wassen, vakantie.
Ergens bleef ik hangen en dacht, laat je rapen, als je zou willen, zonder je bagage. En bedacht dat in het 'willen' wellicht het grootste obstakel zit.
Mijn benen prikken van het zeilen. Steeds als ik opsta of ga zitten prikt de stof van mijn spijkerbroek. We huurden een valk op het Lauwersmeer en liepen drie keer vast. Je kunt op het Lauwersmeer alleen varen waar de bodem is afgegraven.
F. kan zeilen, ik kan alleen de boot een beetje in de wind houden. Ik weet wanneer op te loeven, af te vallen, wanneer de giek in de mik moet en dat je dan vol in de wind moet liggen. Maar F. kan een boot aanleggen alsof hij een Panda op zondag bij de IKEA parkeert. Ik kan dan weer pastasalade maken. Best nuttig, ook.
F. kan zeilen, ik kan alleen de boot een beetje in de wind houden. Ik weet wanneer op te loeven, af te vallen, wanneer de giek in de mik moet en dat je dan vol in de wind moet liggen. Maar F. kan een boot aanleggen alsof hij een Panda op zondag bij de IKEA parkeert. Ik kan dan weer pastasalade maken. Best nuttig, ook.
Het wordt hier geen linkdump, maar na youtube ontdekte ik via zeekomkommer vimeo. En ik weet het niet, maar het lijkt wat minder plat te zijn. Meer pretenties, ziet u. Hoewel, ze zegt geen handdoek te dragen.. oee..
