sinds 2002!

Om half tien vertrekt de Public Express naar Oldenburg. Daar stappen we op de trein richting Hamburg. Ergens in Mecklenburg-Vorpommern, waar plaatsen alvast Schwerin of Ribnitz heten, stappen we nogmaals over. Op de trein naar Szczecin.

Het is weer tijd voor medeklinkers. Jestem ochrzczony, ik ga naar Polen.

Tot daar of over twee weken.

In de gangen is het licht uit. Ik kan honderd meter rechtdoor door het halfdonker. Bijna niemand werkt in de zomer. Aan de wanden hangen posters. Fast atom bombardment and tandem mass spectrometry of phosphopeptides. Bijvoorbeeld.
Uhuh.
Het kantoor is leeg, want vakantie, reguliere vrije dag of babyverjaardag. Ik had voor de zekerheid nog een klein hazelnotentaartje meegenomen, maar dat bleek niet nodig. Ik neem nog een stukje.

De meneer tegenover mij ziet er uit alsof hij van wandelen houdt. Meer nog dan van kostuums, hij droeg wandelsokken onder zijn pak. De mevrouw naast me klinkt als een vrolijk type, want ze lacht om vier voor acht alsof ze het meent.

Achter me wordt gebeld. Niet eens functioneel, maar om bij te praten. Wie doet dat om vier voor acht?

Hij is 36 en zij 32 ofzo.
...
Ja, twee. Drie en vijf, dacht ik.
...
Geen idee, ik zie wel.
...
Nee.. Ja, nou ja, ze heeft die foto gevonden.
...
Nee, alleen. Ik maak me er niet druk om. Ik vroeg 'm nog, want ik sta er op en je kunt ook echt zien dat ik het ben. Weet je? Je hebt van die foto's.. Maar hij zei dat ze me toch niet gaat herkennen op straat ofzo. Ik ga me niet druk maken.
...
Ja, nee.. Ik zie het vanzelf wel.
...
Weet ik. Maar ja.. Weet je, stiekem heb ik er toch vertrouwen in.

En ze klonk ook echt als iemand die iets met een getrouwde man begint.

Het was net alsof ik naar de vergeten tweelingbroer van Bennie Jolink stond te kijken. Op het podium stond een man met zwarte krullen en precies zo'n snor, maar hij heette Albert Brunsting. Hij draaide plaatjes uit een grote doos.
Status Quo, Stones en Golden Earring.
Naast hem stonden drie danseresjes in het wit. Hun vaders dachten waarschijnlijk nog niet eens aan kinderen maken toen de muziek van Albert werd gemaakt.

Na een uur zei Albert dat hij een verzoekplaatje ging draaien.
AC/DC.
Halverwege het nummer pakte Albert een electrische gitaar zonder snoer en playbackte wat mee. Het plein was halfvol en niemand danste.

Na Albert mocht Bertus. Bertus zei dat Albert al veertig jaar in het vak zat, riep iets met 'Robbie Wiljums', drukte op enter en Let me entertain you klonk heel hard over De Wheem. Niemand danste, maar Bertus is niet voor een gat te vangen.
Cotton Eye Joe.
Benen in de lucht! Rondjes draaien met de linkerarmen in elkaar gehaakt! En hee, de rechterarmen! Countrylinedancingcursuspasjes!

Nu heb ik een kater.
E. ging heel, heel erg voor.

Vrienden gaan voor. Voor televisiekijken. Voor uitslapen als ze een goede reden hebben. Voor goede smaak, als het nodig is.

Vandaag is Donderdag Meppeldag. Een veredelde braderie met artiesten uit de C-categorie. Misschien een shantykoor, kramen van de plattelandsvrouwen en de stedenband Meppel-Ostrowiec Swietokrzyski.

E. is in het land. Ze woont eigenlijk op Curacao, maar is op vakantie. Vanavond gaan we naar Donderdag Meppeldag. E. gaat heel erg voor.

Hoe laat het is? Ik weet het niet. Ik loop hier rond zonder horloge. Ik kan kijken naar de lengte van de schaduwen van de bomen langs de kant van de weg, maar op de stand van de zon haalt u uw trein niet.

U loopt snel door. Ik loop een willekeurige straat in, sla een hoek om, steek een plein over. Ik zie koffie, ga zitten, lees een krant. Tien uur, volgens de torenklok. Tijd voor ontbijt.