sinds 2002!

Wij zoeken een huis en fietsten een rondje. Langs de huizen die we uitzochten op woningnet. We zagen mooie benedenwoningen in leuke buurten, waarop soms bijna honderd mensen reageerden. Voor iedere maand die je wacht, krijg je een punt. Sommige mensen anderhalf. Wij hebben 50,3 punten, precies.

Wij fietsten door een heel brave buurt, door een heel rustige straat. Dichtbij centrum en Noorderplantsoen en ook zonder dakloos spuitend gespuis. Voor het huis stond een wipkip, achter het huis lag een speelveldje.
81 Reacties, we eindigden als 11e.
"De woning is aangeboden aan een reguliere woningzoekende met 311,1 punten."
Een punt per maand.
Sommige mensen anderhalf.

Vooruit.
Wij fietsten door een minder brave buurt. We zagen galerijwoningen achter op kronkelende woonerven, waar vrienden ooit woonden en zich onveilig voelden in hun eigen huis. We deden er twintig minuten over, terug naar de stad.
"..is prima bereikbaar via de ringweg. Er is een uitstekende busverbinding naar het centrum."
We reageerden niet.

Wij fietsten door een volksbuurt met veel groen, soms rellen en mannen aan het bier op bankstellen in de voortuin. Maar ook goede gedeelten.
Tegenover een schoolgebouw in Amsterdamse Schoolstijl stond een appartementengebouw met waarin een tweekamerappartement van zestig vierkante meter werd aangeboden op de met aluminium opgehoogde verdieping.

"De woning is door de vorige bewoner naar eigen smaak betegeld en van wanddecoratie voorzien. Het geheel ziet er netjes uit maar over smaak valt niet te twisten. De woning moet door de nieuwe huurder in zijn geheel geaccepteerd worden."

Wij dachten aan woonwagenkitsch, Peruaanse kleikachels of Martijn Krabbe. We reageerden en werden vierde van de dertig.

"De woning is aangeboden aan een reguliere woningzoekende met 93,3 punten."

Kroegstank en alcoholwalm hangt in de coupe, altijd, wanneer ik vrijdags in de trein stap. Meestal loop ik door naar achter in de trein, naar andere mensen die proberen wakker te worden.

Soms slaap ik tot Meppel, soms houd ik me wakker met koffie. Altijd lees ik, voor Zwolle. In ieder geval tot aan het Naardermeer. Maar hoe langer het donker blijft, hoe lastiger het wordt wakker te blijven.

Vijf uur achtendertig gaat mijn trein op vrijdag, om negen uur begint het eerste college. De rest van de week ben ik daar heel blij mee.

Dorota bleef praten. Over Londen en 26 dagen. Haar baan bij de bank. Blasiej zei dat ze maar weer terug moest en nu zat ze hier. Ze had niets te doen. Ze wilde weer weg. Ze fietste rond, op zoek naar een rijke jood. Amerika leek haar wel wat. Ze veegde haar pony van haar voorhoofd. Misschien kon ze bij een bank werken. Net als in Londen. Ze werkte daar bij een bank.

- Dorota. I really have to go now. I've got things to do, and..

You are not going to give me your address, are you?

- No, sorry.

Can I have your phone number? Robert?

- No, you can't.

Let me at least give you my e-mailaddress.

Ze kreeg mijn tijdschrift, veegde haar pony van haar voorhoofd en bladerde tot aan een advertentie voor auto's.

Ah..clouds.. I'll write it in the sky! Maybe I will fly away, one day. Don't you love clouds?

- Thanks.

Write me, so we can meet. I wrote my address in the sky.
Bye, Robert.
see you soon.

Ze fietste door, langzaam over de stoep.
We mailden nooit.

Ik wilde graag weglopen. Maar Dorota bleef praten. Over 26 dagen binnen blijven en dat ze alleen met mensen praatte via msn en per e-mail. Dat ze dagen en nachten door elkaar ging halen. Ze veegde haar pony van haar voorhoofd. Ze wilde na een week niet meer schoonmaken. Niemand mocht binnenkomen. 26 Dagen zat ze alleen thuis.

Do you know how that feels?

Ik zei dat ik bang was dat ik dat niet kon.

Ze veegde haar pony van haar voorhoofd.

What's your name?

- Robert.

Robert. Robert. Robert. Can I meet you tonight, to get to know each other better? I could come to your place. Can I have your address?

Ik denk dat ik je niet mijn adres wil geven, nu, sorry, vertelde ik haar. Ik wilde nog steeds weglopen, maar wist niet goed hoe.

Het was vijf minuten voor de trein kwam.
Ik stalde mijn twee tassen op hetzelfde bankje als een meisje uit mijn dorp. We kennen elkaar van gezicht, maar we praten nooit. Ik knikte hoi met mijn weekendretour nog in mijn mond. Ze glimlachte terug. Ze keek hetzelfde en had blond haar. Grijze wallen onder haar ogen. Zoals het meisje dat me in de joodse wijk in Krakow aansprak.


Ze fietste heel langzaam over de stoep, recht op me af. Remde, stapte af, maar hield de stang van haar mountainbike tussen haar benen.

Hi, are you rich?

Ik vond het een merkwaardige vraag aan iemand die een kiosk uit komt lopen.

- I wouldn't say so. Why?

A pity. I am looking for a rich American Jew. To take me home with him.

Ze droeg een spijkerbroek en een kort, grijs tweedjasje. Vettig, haar in een staartje en vijf centimeter donkere uitgroei. Ze veegde haar pony van haar voorhoofd.

Ik zei dat ik in Krakow woonde en dat dus waarschijnlijk niet zou helpen. Ze heette Dorota en woonde eigenlijk in Londen. Maar dat ging niet zo goed. Ze werkte bij een bank, maar ze durfde de straat niet meer op.

I only went to the shop downstairs to buy cans. Can you believe I didn't cook for 26 days?

Ik bekende dat ik niet kon geloven dat iemand zo lang niet kookt.

Van een van de basisboeken uit de tijd dat ik hier ook had moeten zijn, staan vijf exemplaren in de kast. Toen ik binnenkwam, hingen twee portiers in hun stoel achter de balie, terwijl een meisje met blond haar me vertelde dat ik 's avonds geen lenerspas kon aanvragen. Ik liep naar boven en kwam een bellend meisje tegen.
Blablabla, maar Karine zei.. blabla..

Alleen de kluisjes zijn nieuw. En ik zag mensen boodschappenmandjes vol boeken naar boven slepen.
Morgen ga ik ook echt studeren.

Het eten is nog niet klaar. Ik kook niet, dus ik wacht rustig af. Twee zakken spinazie zitten in het gerecht, twee bakjes ricotta, een bekertje creme fraiche, geraspte parmezaanse kaas en mozzerella. En verder veel tomaten.

Voor drie personen.

Misschien overleef ik het niet.

Ze liet een bericht achter op mijn Hyvespagina. We hebben elkaar 21 jaar niet gezien. Misschien is nog wel sterker dat haar naam me in eerste instantie niets zei.

Ik bekeek haar vrienden en herkende mensen van heel vroeger. Hun namen meer dan hun gezichten. Het verbaasde me te zien hoezeer iedereen was blijven hangen in de omgeving van de oude school. Oud-klasgenoten die elkaar na ruim twintig jaar nog berichtjes typen en bij elkaar op bezoek gaan.

Een half uur klikte ik rond in een kring van mensen die ik kende en mensen die ik misschien niet kende. Ik kwam uiteindelijk weer uit bij haar.
Haar naam zei nog niets meer dan aan het begin.
Ik besloot haar te mailen.