sinds 2002!

We aten in Cafe Lambik, M. en ik. het vermoeden rees dat het een doordeweeks cafe is. Het menu bestaat uit drie gerechten, die met krijt op een bord zijn geschreven. Een van de gerechten was al op, keuze was er nog uit boeuf bourgignon en een vegetarische ovenschotel. Alle vijftien tafels waren bezet, aan de bar stond een groepje mensen drinkend te wachten op een tafel. En dat op dinsdag.

Cafe Lambik kon weleens een doordeweeks cafe zijn. Dat geeft niet, want we waren er om een doordeweekse reden.
Geen tijd om te koken.
Het is ook een heel knus cafe. Heel klein en de ligging aan de rand van het Noorderplantsoen helpt ook. Eigenlijk is Lambik niet meer dan een strook om de bar en heel grote ramen. Dat is mooi, want dan zie je altijd het park.

Het was best lekker, de boeuf bourgignon. Vanuit een doordeweeks standpunt bezien. En met een glas wijn en al die knussigheid om ons heen, was het volstrekt vergeeflijk dat de barman Amelie opzette. Pardonnabel, zou u wellicht zeggen. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Langs mij liepen mensen op zoek naar een zitplaats. Zij waren met meer dan er nog stoelen vrij waren. Ik zat en het zou een heel kreupel, oud vrouwtje vergen om me nog te doen opstaan.
Zo werkt dat in overvolle treinen.

De kans dat ik alsnog op zou moeten staan voor een heel kreupel, oud vrouwtje leek me klein. Maar altijd nog groter dan de kans dat iemand anders met dezelfde trein ook naar Veenendaal, De Klomp zou gaan.

En die kans schatte ik op zijn of haar beurt weer groter dan wat er toen gebeurde.

Een heer in een lange donkergrijze overjas passeerde me. Hij had een woeste bos grijze krullen. Typisch iemand op weg naar de eerste klas. In zijn rechterhand had hij een bruinleren aktentas en in zijn linker- een telefoon.

Hij sprak geagiteerd en met Vlaams accent.
"Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat er op mijn kont een puist groeit."
Ik moest zacht lachen en bedacht, één op hoeveel miljoen?

Het waait nogal. De brandweer zaagde een boom van het Zuiderdiep. Een mevrouw durfde niet te fietsen en liep met haar boodschappen aan het stuur. In de Folkinge was de helft van de winkels gesloten. Ik fietste wel, moest alleen wat harder trappen. Overal op tv: storm.

B. en ik vroegen ons heel even af hoe dat met straatprostitutie zit onder dit soort omstandigheden. Maar over sommige dingen moet je maar geen grappen maken. Ik ga naar bed, rustig wachten tot de griep doorzet.

Ik heb een nieuwe baan, een Echte Baan (voor beginners). Hiervoor had ik ook een baan. Het had niets te maken met wat ik zocht of waarvoor ik gekwalificeerd ben. Van zulke banen schijn je veel te leren, omdat je er als buitenstaander inrolt. De afgelopen jaren waren heel leerzaam.

Ik heb een nieuwe baan en ik laat achter: een iets kleinere chaos dan ik aantrof toen ik begon. Ik laat ook achter: huilende vrouwen die klagen over teveel werk. En Jaap. Met Jaap heb ik te doen.

De huilende vrouwen die klaagden over teveel werk -of te weinig tijd- werden gehoord. Er werd een extra vergadering belegd. Dat kost nog meer tijd, dacht ik meteen. Over teveel werk of te weinig tijd werd lang gesproken en nogmaals vergaderd.

Tijd, tijd, tijd.

Uiteindelijk werd een briljante oplossing gevonden. Voor de vrouwen huilende vrouwen die klaagden over teveel werk is een werkgroep opgericht. Ik denk dat ze eens per maand vergaderen. In de werkgroep zitten alleen maar vrouwen met te weinig tijd en teveel werk. Er is nooit meer iets van de groep vernomen.

Gelukkig heb ik nu een Echte Baan.

Deze man zit gewoon bij Poni Hoax. Ik ben fan.

Vanavond ben ik onder andere bij Poni Hoax. Vanwege de naam in eerste instantie, maar ondertussen ook gewoon omdat ze mooie muziekskes maken.

Poni Hoax dus.

Vijftig minuten lang keek ik naar een programma. Zonder te zappen. Het was een natuurdocumentaire op BBC 2 over Namaqualand, een stuk halfwoestijn. Ik houd helemaal niet van natuurdocumentaires.

Vanavond vroeg naar bed.

Was ik een linkdumper, dan zou ik u de url van de advertentie geven. Maar dat is lullig. En niet netjes bovendien, dus geef ik u alleen de tekst.

Een Sparta Dames fiets met 3 versnellingen en trommelremmen.
Deze fiets heeft een frame maat van 56 centimeter en 28 inch wielen met roestvrijstalen velgen en spaken.
Verder heeft deze fiets een gesloten kettingkast en is in de kleur lichtgrijs.
Ook is deze fiets net nog helemaal nagezien en verkeerd in goede staat.

En om de klinkklare nonsens van een spetterend slot te voorzien, schreef de eigenaar van de fiets nog dit -ik denk dat het een zin is.

Tevens is deze fiets voorzien van de wettelijke voorschriften zoals een bel, reflextor verlichting enzovoort.

De man aan wie ik me voorstelde was niet heel lang. Hij was zelfs tamelijk klein. Ik denk zo'n een meter zestig.
Meer niet.
Zijn pak zat wel heel goed en het haar aan de zijkant van zijn hoofd was netjes gekamd. Hij deed heel joviaal tegen mijn nieuwe afdelingsleider, dus ik schatte in dat hij iets hoogs was, op de afdeling dan. Dat zegt niet meteen alles over zijn positie binnen de rest van de organisatie. Wel dat hij best veel geld verdient en dat deels uitgeeft aan maatpakken.

Ik stelde me voor en wenste hem ook het allerbeste voor het komende jaar. Hij vertelde wat zijn functie was binnen de afdeling - inderdaad iets hoogs. Ik vertelde wat ik ga doen en 'waar ik vandaan kwam'. De nieuwe collega keek me geinteresseerd aan.
En daarna twee seconden naar mijn kruis.
Ik keek twee seconden naar een kaal hoofd.
Dat duurt heel lang.

Heel leuk. Welkom! Succes, maar dat gaat vast lukken.
- Dankje. Jij ook.

Mijn nieuwe afdelingsleider maakte nog een praatje over ditjes en datjes en hardlopen en projecten.
We gingen verder naar de volgende kamer.
Ik ging even naar de wc.

"..ik zoek zo'n.. gewoon, ondergoed. Zo'n eh.. slip. U weet wel, zo'n corrigerende string."

Ikzelf zocht nieuwe sokken.

De windvaan van de Martinitoren prikte een donkergrijze wolk lek, terwijl ik hard naar het werk fietste. Tien minuten nadat ik al binnen had willen zijn.
Maar dat geeft niet.
Echt niet.
Want vandaag verjaar ik.
Twintiger af en het grotemensenleven lonkt. Je zou er gelukkig van worden.