sinds 2002!

Ik zoek geen werk, want ik heb net een nieuwe baan. Een heel leuke baan, maar dat terzijde. In de Volkskrant stond een vacature. De gemeente Hoogeveen zoekt nieuw personeel. Wat zeg ik, de gemeente Hoogeveen zoekt een.. glimpieper.

Het lijkt me een vreselijke baan, aan de ene kant. De gemeente zoekt iemand "met gevoel voor winwin situaties", hij "creeert draagvlak bij de verschillende partners."

"Kortom: jij zorgt ervoor dat het leven in Hoogeveen voor inwoners en bezoekers over een paar jaar nog meer bruist dan nu."

Brr..

In Hoogeveen! Waar op 54189 inwoners drie baptistenkerken staan en twee apostolische.

Aan de andere kant lijkt het me fantastisch om op een feestje naast iemand te zitten.
"Ehm.. ik ben glimpieper."

Dat van Duitsland, dat was hypothetisch. Of voor later, maar zeker niet voor nu. Want deze week is voor verven met donkergrijs, tomaatrood en netnietwit, spullen slepen en vandaag: laminaat leggen.
Van twaalf tot tien.
Oh oh oh, wat zal ik lekker slapen..

Ik wil wel weer eens weg. Niet te lang en niet te ver, maar wel: weg. Laten we zeggen, Belgie. Of Duitsland.
Of Schiermonnikoog.
Of nee, toch Duitsland.
Maar waarheen ga je in Duitsland als je niet naar Berlijn gaat, maar wel naar een stad?

Iemand die bij Google zocht op "velen gingen u voor" kwam terecht bij Robtheblob. Nu maakt dat niets uit en zegt dat weinig, maar hij of zij kwam uit bij dit stukje.

Ik neem niet zonder meer aan dat u dat net zo lollig vindt als ikzelf. Wat mij kietelt hoeft u niet iets te doen. Maar u snapt het verhaal. Ik probeerde het ook uit te leggen aan mijn ouders in Zuid-Portugal. Ze belden vanuit een telefoneerwinkel met de akoestiek van een badkamer.
Helaas.

Het grotemensenleven begint definitief met laminaatleggen, zij het nog wel op een tweedehands ondervloer en niet in een zelfgekozen kleur.

Voor me ligt een oranjerode puntenslijper, die me steeds doet denken aan AS Roma. Daardoor moet ik denken aan de speler die zo soms, als hij heel blij was met een doelpunt, zijn rechterarm opstak. Hoewel hij bij Lazio speelde. En dat doet me weer denken aan Otto Frank. En dat als het ze inderdaad was gelukt om weg te komen uit Nederland, Anne Frank Anne Frank niet was. Gek idee, dat miljoenen Amerikanen dan niet naar Amsterdam zouden reizen. Niet voor Anne Frank, dat is.

Ik sliep vannacht naakt, spiernaakt. Maar ik vertel er niet bij of dat waar is. Dat is dan weer tamelijk verhullende taal voor iemand die naakt sliep, vannacht.
Mocht dat waar zijn.

Ik houd van post. In de brievenbus, liefst handbeschreven enveloppen. Het wordt een beetje zeldzaam en postzegels kosten al 44 cent. Vanmiddag lag er een envelop in de bus. Van landgoedhotel Vennendal.

Wij waren eens in landgoedhotel Vennendal, M. en ik. Niet voor het valentijnsarrangement, maar omdat we heel kort voordat we vertrokken opeens een hotel zochten op of in de buurt van de Veluwe.

We parkeerden de auto op het grind voor de ingang en stapten een foyer binnen, geheel opgetrokken uit glas en plastic kozijnen. Kruip-door-sluip-door kwamen we terecht in de vleugel van het hotel met motelachtige kamers. Op de begane grond, met uitzicht op het terras van het restaurant. Maar de openslaande deuren er naartoe konden alleen in de kiepstand.

M. had haar bikini mee en ik had ook een soort zwembroek. We kropen-door-slopen-door naar het tropische zwembad.
Met sauna, beloofde de folder.
Het was wel tropisch, maar dan meer in de categorie post-Exxon Valdez. Met chloordampen die op je longen slaan. En -heel grappig- als je in het water stond, kon je je tenen niet meer van elkaar onderscheiden. Alsof je vliezen had.

Er zat een flyer in de envelop.

Landgoedhotel Vennendal biedt een Valentijnsarrangement aan. Voor 110 euro per persoon word je ontvangen met een cocktail en krijg je twee overnachtingen met ontbijt, een viergangendiner bij kaarslicht, een driegangendiner zonder kaarslicht, gratis gebruik van het tropisch zwembad en solaria. "Voor een paar romantische dagen" en alleen geldig in februari 2007.

Niet helemaal de vroege valentijnspost die je je wenst. Ik denk dat we het gewoon maar niet doen.

Ik heb het donkerbruine vermoeden dat er voor iedere natte scheet uit het wolkendek tegenwoordig een weeralarm wordt afgekondigd. En omdat mij vroeger werd geleerd dat je alleen moest roepen dat iets zeer deed, als het ook daadwerkelijk zeer deed, krijg ik bij het horen van 'weeralarm' jeuk.
Het sneeuwt een beetje.

Nou en.

De vorige keer deed ik nog voorzichtig. Vroeg naar huis. Rustig aan op de fiets. 's Avonds maar niet naar buiten. Want: weeralarm. Achteraf bleek het volgens mij allemaal wel mee te vallen hier.

Als er echt iets aan de hand is, waai ik waarschijnlijk met fiets en al te pletter tegen een oude eik. Of stort er een bouwmarkt op mijn hoofd. Ik neem zelfs Gerrit Hiemstra niet meer helemaal serieus.

We kochten er twee. De verkoopster zei dat we een goede koop deden. Maar ja, daar is ze verkoopster voor. Met ieder een exemplaar achter op de fiets liepen we naar huis. Ik denk dat ze vijf kilo wegen, meer niet.

Een wildvreemd meisje met blonde krullen zag het prijskaartje en vroeg hoeveel we hadden betaald voor de stoelen.
- Echt? Leuk! Goede koop.

Eenmaal thuis vond B. dat als hij ging zitten, het net was of iemand aan zijn kont probeerde te zuigen.
- Zo vind ik dat ze zitten, weet je?

 

JETZT GEH ICH IN DEN BIRKENWALD
DENN MEINE PILLEN WIRKEN BALD!

Dat las ik hier. En daar kwam ik via deze weblog. Het is een soort online magneetbord of koelkastdeur. En hoe onnozel het ook is, er wordt tamelijk fanatiek geschoven. Voor als u echt helemaal niets te doen heeft. Maar dan ook echt helemaal niets.

Het principe is eenvoudig. Je nodigt met zijn drieen iemand uit om vier aan tafel te krijgen. Hij of zij hoeft niets te doen, behalve het nagerecht verzorgen. Het moet zelf gemaakt zijn en we zeggen er bij dat wij ons best doen om iets lekkers te maken.

Zo eten we vanavond in cider gepocheerde appel met calvadosroom en iets dat je waarschijnlijk ongeveer zo schrijft: 'puiles'.

Aan het einde van het jaar kiezen wij de winnaar van deze toetjeswedstrijd. We nemen hem of haar mee uit eten op onze kosten.Behalve uiteraard het dessert, dat is voor eigen rekening.

Waar gehakt wordt vallen spaanders.
Waar ik werk wordt veel vergaderd. Dat geeft niets. Vergaderen hoort erbij. Maar waar ik werk is vergaderen een hobby. Een bedrijfsbrede passie, zo u wilt. En wie, zoals ik, dan verwacht dat men van veelvuldig overleg vanzelf goed wordt in vergaderen, komt bedrogen uit, waar ik werk. Oeverloos geouwehoer over agendapunt tien en dan toch weer naar twee. En opeens is het belangrijk. Maar ja, dan let ik al niet echt meer op.
Vergaderdiscipline, een punt voor op de volgende agenda.