sinds 2002!

In Roemenie (waar gek genoeg de trema het niet doet). Meer precies, ik ben in Sibiel, Transsilvanie. Het ligt verstopt tussen vier of vijf bergen, in een vallei. Ons pension van het moment heet Mioritica. Het voldoet aan geen enkele Nederlandse hygienische of veiligheidsnorm, maar hier heet dat "charme".

Eigenaar Sorian: "I don't have rooms withh tv. I don't offer any luxus. If you want to watch tv in your room, you should go to another pensiune. But why would you want to watch tv like at home? I offer simple rooms for a reasonable price. And a piece of paradise."

We douchen in de badkamer die we bereiken via de kamer van iemand anders, tevens kantoor van Sorian.

Tegenover ons zit een meneer. Of nee, een man. Hij draagt een pak en dure schoenen en heeft kousen aan, geen sokken. Het staat hem. Hij kijkt vermoeid uit zijn ogen, maar niet alsof dat komt door zijn werk. Eigenlijk had hij alles al bereikt wat hij ooit ambieerde, maar iemand met nog veel meer geld dan hij had gaf hem een deel en vroeg de man of hij voor hem wilde werken.

Ik hoor precies dat aan.

Zijn verhaal eindigde met '..en toen was ik opeens miljonair.. en nu zit hier.'
We zitten tegenover de man in een kamer die niet zijn werkkamer is en ook niet de vergaderkamer. Het is de 'kamer met de luie stoelen', want dat past bij de vergadering. De vergadering waarin we de prijs bepalen. Ik ben blij dat ik niet hoef te onderhandelen, maar vooral toezie.

Ik zie toe vanuit een diepe leren stoel, een roodleren feauteuil. We zitten op de zolderverdieping van een monumentale villa. Via een indrukwekkende houten trap liepen we omhoog vanuit een marmeren gang. Achter de voordeur hangt een foto van de laatste familie die het huis gebruikte als verblijf. Twaalf deftige mensen en veertig man personeel. Ik neem een slokje koffie uit een porseleinen kopje met een sierlijk oor.

Mijn rug plakt.

Het lijkt of ik per minuut verder wegzak in de feauteuil. Leer ademt niet, ik hoor hier niet echt.

Door een kleine fout in de logistiek van een tweepersoonshuishouden kon ik vanavond kiezen voor bosvruchtenroomijs van de Albert Heijn. Zelf uitgekozen, want de bessen lachten me toe. Ik kon ook kiezen voor een, zoals dat hier heet, dikke vette Magnum Almond [meknummalmont].

Ja, doei.

Alleen, nu ben ik misselijk.

De bovenverdieping van de Mexx is een fuik voor mannen, tussen vijf en sluitingstijd. Met zijn vijven scharrelen we tussen de rekken vol kleding in de uitverkoop. Laptoptas aan de schouder of een koffertje tussen de benen.

In het midden van de ruimte, achter de kassa, staat de verkoopster. Waarschijnlijker is het de assistent-storemanager. Ze beziet de mannen die tussen de rekken door manouvreren, een broek of een shirt aaien, kijken of hun maat er nog is. En precies op het goede moment glimlacht ze.

Lukt het?
- Ja. Nou.. maat 50 is er zeker niet meer?
Nee, maar hier hangt volgens mij nog wel iets wat er op lijkt.

En dan hangt het er ook. De man die na me binnenkwam, koopt een groene trui die in de verste niet lijkt op de gestreepte waar hij naar vroeg. De verkoopster met haar hippe zwarte haar en haar discrete glimlach.
Tsk.
Ik typ tot u in een donkerblauwe linnen broek. Ik zocht een licht overhemd.

Op de stoep ligt een vrouw dood te gaan, vijftig meter verderop, terwijl ik nader op de fiets. Haar fiets ligt half op straat, half op de stoep. De klep van de linkerfietstas hangt opengeslagen naar beneden. Het is hier geen India, de vrouw wordt gereanimeerd. Twee mannen in blauwgele pakken zijn druk bezig. Een politieagent houdt een infuuszak in de lucht.

Aan de overkant van de straat staat een gezin te kijken. Een vader en een moeder en twee dikke kinderen. De vader leunt tegen een hek, de kinderen staan ongegeneerd te staren naar de mevrouw op de stoep en mannen die vechten voor haar leven.

Er rent een man voor me uit. Hij draagt een okergele kniebroek en een blauw t-shirt. Het lijkt me familie. Genaderd tot op drie meter van het tafereel, stopt hij. Haalt de lensdop van de camera en begint te filmen.

..begint
te
filmen!

Ik fiets door en bedenk me dat het gezin ziet dat een man filmt hoe een vrouw op de stoep ligt te creperen. Voor sommigen is de wereld net een echte reality-soap.

Als ik buschauffeur was, zou ik heel blij zijn met de rotonde in de Korreweg. Met een majestueuze slinger gleed ik soepel rechtsom. Maar ja, ik ben altijd op de fiets en heb niet eens een groot rijbewijs.

Het is nog erger, ik heb niet eens een normaal rijbewijs. Dat komt ongetwijfeld nog een keer. En als het zover is, neem ik M. mee naar Denemarken. Dan rijd ik hem er helemaal naartoe, als dank voor de keren dat hij reed. Maar zover is het niet, ik heb zelfs geen plannen in die richting.

Tot die tijd ga ik op de fiets. Of met de bus. Hoewel dat in Groningen wat onnozel is. In een stad waar je binnen drie kwartier van de ene kant naar de andere fietst, gok ik, neem je de bus niet. Aan de andere kant vliegen er ook mensen van Amsterdam naar Parijs.

Denkend langs dezelfde weg, Groningse bussen zitten ook vaak vol. Ik snap het niet, maar 't is wel leuk voor de chauffeurs die de rotonde op de Korreweg mogen nemen.

Wellicht heeft u er niets mee, maar voor een liefhebber als ik sinds kort ben, is het tamelijk vervelend dat er iedere dag vier keer een aflevering van Law & Order wordt uitgezonden.

Oude afleveringen, nog oudere afleveringen en afleveringen met Mr. Big die opeens 28 jaar lijkt. En as we speak een aflevering van Law & Order special victims unit waarin Briscoe wordt gebeld voor informatie en opeens toch weer een zwarte partner blijkt te hebben. Terwijl hij tijdens de reclame op een andere zender nog een blanke had.

Objection!

Fijn, de omgeving denkt mee.

Honden? Mijn vrouw gebruikt altijd zo'n hondenpieper. Dat geeft heel hoge tonen, kunnen die honden niet tegen, lopen ze zo weg.

Ondertussen op internet:
"The Carpatin is not recommended for apartment life."

Honden? Zal ik een katapult maken? Gewoon met postbodeëlastiek en zo'n vorkachtige tak.

"Deze nogal oorlogszuchtige hond heeft een afschrikwekkende stem en een stevige grip met zijn tanden."

Honden? Pepperspray.

Practice on stationary targets on quiet moments.