sinds 2002!

In mijn schoen zit een extra hak. De hak bestaat uit vier lagen zool. Het doel is om eerst met de vier extra lagen te lopen. Of meer, iets te doen wat op lopen lijkt. Daarna kan er steeds een laag hak af. Uiteindelijk loop ik dan weer. Of liever, dan beweeg ik me voort zonder krukken. Pas dan ga ik beginnen met lopen.

Ondertussen lees ik Publiek Geheim van Bernlef. En de Volkskrant.

En het is alsof het een serie is (maar dat is het niet op die manier). De moeder van Danny de Munk heet Ria. Zijn vader heet Joop en was Danny niet enig kind, heette zijn zusje Melanie. Of zijn broer Wesley. Zijn tante heet Truus, dat is vast de zus van Ria. Met zijn vrouw Jenny (!) koos Danny als namen voor zijn kinderen Bo en Davy.

Nog vier lagen te gaan.

Een mevrouw in een lange, glimmende zwarte regenjas buigt vanaf haar kant van de bus naar de donkere man. Hij zit aan de kant met ??n rij stoelen. <br/> “Ik vind u niet zo attent.” <br/> De man houdt zijn hand voor zijn gezicht, met de palm naar de mevrouw. <br/> “Ik zei: ik vind u niet zo attent, meneer.” <br/> De knikt. Hij houdt zijn hand voor zijn gezicht.

De mevrouw stapte in, een halte na mij. Ze beende op haar favoriete plek af en keek de jongen aan. Hij keek snel de andere kant op. Toen moest naast iemand gaan zitten, omdat een scholier zijn plaats aanbood. <br/> N??st iemand, zo keek ze. En ze vond het dus niet attent.

Ze gaat weer recht zitten. <br/> De bus trekt op. Ze draait haar hoofd naar rechts, naar het meisje naast zich. Ze neemt twee keer een aanloop om iets te zeggen. Bij de derde keer, met speekselbelletjes in de hoeken van haar mond, lukt het. <br/> “Ik vind die meneer niet zo attent. Niemand staat nog voor je op. Tegenwoordig.” <br/> - “Dat valt toch wel mee? U zit.” <br/> “Ja, maar het leven is niet makkelijk hoor. Voor iemand van. Een-en-tachtig.” <br/> Het meisje zucht. <br/> - “Zo. Eenentachtig.” <br/> “Jahaa. Mijn hele leven heb ik mensen geholpen. Ik hielp altijd mensen. Als schoonmaker, in de huishouding, in een hotel. Altijd stond ik voor iedereen klaar. En nu? <br/> Je wordt er hard! van als je alles alleen moet doen.” <br/> - “Dat zal wel, ja.” <br/> “Jahaa. Nou. Gelukkig mag ik graag tv kijken. Ik vind dat programma over Alaska zo mooi. Mooie landschappen. Ken je dat?” <br/> - “Nee. Is het film?” <br/> “Nee, over Alaska. Die meiden gaan op zoek naar een vriend. In Alaska. En die kerels zijn zogenaamd heel stoer. Maar ik vind ze helemaal niet stoer. Ik vind Boer zoekt vrouw leuker. Die meiden zijn helemaal niet op zoek naar een vriend. Die willen gewoon avontuur. Nou ja, en de natuur is wel mooier dan bij Boer zoekt vrouw. Maar mag liever naar Boer zoekt vrouw kijken.” <br/> - “Aha.”

Ze pakt een zakdoek uit haar tas en veegt haar mond af. <br/> “Ja. Maar ik doe alles alleen!”

Sinds ik een volger ben van Wesley Sneijder -ik vind dat ik dat nu wel mag zeggen- krijg ik natuurlijk ook inkomende links over dit onderwerp. Mensen googleden op "de prive ouders van sneijder" (privé-ouders..?) en "familie sneijder" en kwamen uit bij Robtheblob. Uiteraard, want ik ben een Wesleyvorser. Dat mag zo zijn, maar ware fans vindt u hier.
Er gaat een wereld voor me open.

Ik liep op krukken een andere wereld binnen, vanochtend. Een mevrouw maakte een formulier door mijn ponskaart in een apparaat te leggen en het deksel naar beneden te bewegen. Ik mocht wachten in een tamelijk lelijke witte kuipstoel (jaren tachtig: nee, dank u). Er lagen Margrieten en Vriendinnen, maar geen nieuws over de Sneijders.

In de zaal van de gipsverbandmeester lag het gips en verband tot aan het plafond opgestapeld. Ik mocht plaatsnemen op een kruising tussen een tandartsstoel en een massagetafel, waaromheen een gordijn hing. De gipsverbandmeester stelde zich voor en binnen vijf minuten was hij mijn been aan het scheren en praatte enthousiast over gips. En verband.

Ik ben een beetje Ronald Koeman (“D? Ronald Koeman.”) die ook een achillespeesruptuur heeft gehad toen hij bij Barcelona speelde. Daarna werd hij weer net zo goed als daarvoor. Maar ik kan ook de boerin worden die zelf haar verband er af trok en na drie weken binnen kwam stampen. En genas. Of ik word het Chinese vrouwtje dat na drie maanden angstig vroeg of ze al mocht beginnnen met lopen. Zij genas even snel als de boerin, maar langzamer dan Ronald Koeman (“D? Ronald Koeman”).

De gipsverbandmeester schoor mijn been en legde verband aan. Bij ieder stuk tape streek hij bijna teder nog even na. <br/> “Gips doen we niet bij Chirurgie. Bij Orthopedie had je gips gekregen, maar wij doen dat niet. Met verband heb je meer bewegingsvrijheid. Dat geeft je een voorsprong bij het revalideren.” <br/> Mij, Ronald Koeman.

De dokter kwam kijken, een jongen van Chinese afkomst. Hij leek nog maar zestien. Ik vond dat geruststellend, want dan is hij vast ook hoogbegaafd. Hij mompelde zijn naam en keek dertig seconden naar mijn been. <br/> Toen kreeg hij een oproep. <br/> “Ik heb een 1-1-2,” zei hij lachend. <br/> Weer dertig seconden later was hij weg. Hij had gezien dat het goed was.

Overigens, in de Volkskrant van afgelopen zaterdag las ik dat de broers van Wesley Jeffrey en Rodney heten. <br/> Rodney.. <br/> Ik verwacht dat meer bij een broertje van Clarence.

M. vindt de ouders van Wesley nu heel consequent.

U weet vast hoe het werkt. Er moet een vacature geplaatst. Intern vond de afdeling niemand die de nieuwe functie kon of wilde vervullen. Dus naar buiten met de functie. Of misschien had iemand via zijn of haar netwerk al een kandidaat. Maar de regels schrijven voor dat je dan alsnog eena advertentie moet plaatsen.

Die advertentie ontving ik in mijn inbox. Niet dat ik op zoek ben naar een andere baan. Ik heb nog veel te leren in de functie die ik nu vervul (en stiekem daarbuiten). Daarbij bevalt het ook goed, waar ik werk. Niettemin ontving ik de personeelsadvertentie in mijn inbox.

Ik klikte op de link en las. Er werden mooie geboden. U bent een schakel, u initieert, u voert projecten uit, u bent verantwoordelijk. <br/> Poeh. <br/> U verdient maximaal 47.000 euro (schaal 10). <br/> Het feest kan niet op. <br/> Het team van achttien enthousiaste medewerker schreeuwt om versterking, daarom ook deze advertentie. Een oplossingsgericht, creatieve, HBO/academisch geschoolde stedenbouwer of landschapsarchitect. <br/> “U bent gewend zowel op strategisch niveau als op inrichtingsniveau te werken.”

Maar niet heus.

Ik gok dat er niet zoveel sollicitaties binnenkomen op deze advertentie. Foei.

Voor de zomer had ik ‘m zien staan in het winkeltje aan het eind van de Ebbinge. Het pand is nog gewoon te huur of te koop, net wat je wilt. Zolang je de huidige eigenaar er maar van verlost. In de tussentijd kun je er tweedehands meubelen kopen. Een vlinderstoel of iets van Gispen. Ik zag een fantastisch ding, maar was er nonchalant langsgelopen. Met de bedoeling om later nog eens terug te komen en te informeren naar de prijs. Er stond negentig euro op het kaartje, maar daar kon misschien wel wat vanaf.

Ik kwam niet terug voor de zomer, maar fietste wel vaak langs de winkel. Ik dacht dan, oh ja, nog eens gaan kijken. Vorige week ging ik kijken. Het zal u niet verbazen dat het ding er nog stond. De verkoper vroeg of ik iets zocht en ik deed nogal lyrisch over het ding. <br/> Fantastisch dat ‘ie er nog staat.. haast organische vorm.. alsof een tak van een boom is gebruikt voor het frame.. maar lijkt ook ergens op een winkelwagen.. mooi afgewerkt.. goede staat.. wieletjes van bakeliet?

Op de knieen keken we naar de wieltjes. Geen bakeliet, wel iets wat er op lijkt. We stonden op en ik lachte. Afdingen door te doen of ik misschien wel wilde hebben, maar niet voor die prijs leek me nogal ongeloofwaardig. Ik betaalde de helft aan, een paar dagen later is ‘ie bezorgd.

Wesley Sneijder is getrouwd met Ramona. Ramona heeft lang blond haar. Samen hebben ze een zoon van ??n jaar, Jessey. De ouders van Wesley heten Berry en Sylvia, de ouders van Ramona heten Willem en Mien.

Met zijn allen staan ze op een foto. Achter een grote slagroomtaart in een feestzaal, want Jessey is ??n geworden. Clown Berry moet ook ergens rondlopen. Jessey draagt zijn verjaardagsslab. ‘Hieper de piep! Ik ben jarig’ Hij wordt vastgehouden door Wesley en Ramona, die elk hun ouders aan de andere zij hebben. Wesley draagt een horloge met veel wijzers, de wijzerplaat bedekt zijn pols.

Hij is gelukkig. <br/> ‘Afgelopen nacht is ze tot laat nog beziggeweest om snoepzakjes te vullen die de kinderen meekrijgen als ze naar huis gaan. Het is een echt moedertje.’ <br/> Moedertje?

Ramona is ook gelukkig. <br/> ‘Ik kan niet wachten tot we in ons nieuwe huis kunnen. Als Wesley thuiskomt van trainen, dat we dan bij elkaar zijn. Daar houden wij van. (…) ‘s Ochtends gaat hij om half tien van huis, en om half ??n ‘s middags is hij alweer thuis. Dat is toch geweldig?’

Het lievelingseten van de familie Sneijder is Japans. Ze zijn al bij een goede Japanner geweest met Arjen en Nadien. En bij Ruud en Leontien zijn ze ook op bezoek geweest. Ik weet niet met wie Royston gaat.

Ach, het is zo’n schattig jochie, die Jessey.. eh.. Wesley. Nee, Jessey.

En dus zit thuis op de bank te wachten op mijn eigen genezing. Voet omhoog en wachten.<br/> Tien dagen.<br/> Er zijn vier dagen verstreken en ik las al uit Philippe Claudel, Zonder mij (over eenzaamheid), Douglas Coupland, Eleanor Rigby (over eenzaamheid), de Vrij Nederland, HP/De Tijd, de krant en de Priv? (de moeder van de vriendin van Wesley Sneijder heet Mien) en ben halverwege De Vliegeraar (geen vrouwenboek).

Iemand tips voor daarna?

Tussen het moment dat ik het voelde knakken en ik bijkwam in een soort badkamer, zat zes uur. Ik wist zo’n beetje waar ik was. Twee verpleegsters hielden mijn bed en andere bedden in de gaten vanuit een hoek van de badzaal. Ze voerden een gesprek dat op mij nogal onnozel overkwam en bovendien tien keer versterkt mijn hoofd leek binnen te dringen.<br/> ‘Ik hoorde dat Brabantia een nieuw soort heeft die aan de muur zit en je zo aantrekt als je ‘m nodig hebt! Misschien dat ik die neem, want ik heb alleen een dakterras!’<br/> - ‘Wat heb je nu dan!?’<br/> ‘Een droogmolen, maar dat is niks!’<br/> - ‘Ik heb een tuin, dus dan is het juist wel makkelijk!’<br/> Misschien kwam het door de narcose die nog niet uitgewerkt was. Ik voelde aan mijn infuus en wilde dat ze ophielden. En bedacht me daarbij dat die van Brabantia helemaal niet nieuw in het assortiment is. Dat bestaat al jaren.

Ik had de bal en wilde wegrennen. Het leek alsof iemand op mijn hak trapte. Ik viel op de grond en voelde vlak onder mijn kuit. Scherpe pijn.

Ik begon te rillen, maar had het niet koud. Ergens tussen mijn hak en mijn kuit voelde ik weer pijn. Een van de verpleegsters zag me bewegen en kwam naar me toe. <br/> ‘Ik bibber, maar ‘t is niet koud.’<br/> - ‘Dat is heel normaal.’<br/> ‘Het doet pijn.’<br/> - ‘Ik geef je wat morfine.’<br/> De verpleegster spoot wat in mijn arm via het infuus. Het hielp iets.<br/> ‘Au.’ <br/> - ‘Op een schaal van ??n tot tien en als tien ondraaglijk is, hoeveel pijn doet het dan nu? ‘<br/> ‘Wat..? ..Vierenhalf?’ Ik zei maar wat. Ze spoot nog wat in het infuus en ik zei: ‘Drie.’<br/> - ‘Mooi.’ <br/>

Ik lag vijf minuten op het veld, maar de pijn trok niet weg. Twee mensen droegen me naar de zijkant van het veld. Ik werd duizelig en daarna voelde het draaglijk. Ik voelde boven mijn hak, maar er zat niets meer. In een auto van iemand van de tegenpartij bracht iemand van ons team me naar het ziekenhuis. Een co-assistent keek en voelde twee minuten en haalde er een echte dokter bij.

Het spuitje van de verpleegster dempte alles, ook hun gekakel. Ik zakte weg in de kussens en het matras en alles voelde licht. Ver weg piepte iets.<br/> ‘Meneer H.! U mag wel even diep ademhalen. Haal maar adem.’<br/> Oh. <br/> ‘En nog een keer ademhalen, gewoon doorgaan.’ <br/>

De dokter vroeg of ik op mijn buik wilde gaan liggen en legde mijn voeten naast elkaar. Hij keek vijf seconden.<br/> ‘Hij is afgescheurd en dat moet worden gerepareerd. Dat betekent een operatie. Hier zijn alle bedden vol. Ik schrijf een verwijsbrief naar het Martini, daar kun je waarschijnlijk vandaag nog terecht.’

De zon schijnt door het raam van de trein. We zijn tien minuten geleden vertrokken uit Den Haag. Over twee?nhalf uur zijn we in Groningen. Een polder schuift voorbij. Er staan windmolens in. Een heel rijtje molens die vroeger het water vanuit de sloten de ringvaart in kieperden. Achter de polder staat een rij populieren.


Ik kwam er achter dat je The New Yorker niet kunt krijgen op het station in Den Haag. De Bruna heeft wel een Spaans bloemschikblad en dertig verschillende computerbladen. Maar niet The New Yorker. Misschien moet ik jaarabonnee worden voor 112 dollar.


Achter de rij populieren verdwijnt Rotterdam. Vermoedelijk is Nederland hier op zijn smalst. Net vertrokken uit Den Haag, langs een rij molens in een polder en de skyline van Rotterdam schuift uit zicht achter een rij populieren. Voor je het weet, heb je een gedicht.

Aan de ene kant van het windgaas stonden onverstoorbaar 60 koeien, aan de andere kant stonden wij. In een grote feesttent, waar voor een euro bier in een bruine fles verkocht werd. Of nee, een fles bier kostte ??n munt, een munt kostte een euro. Aan een lange tafel zaten meest oudere mensen. Luisterden naar de muziek van de dj van Boksloot FM en praatten wat bij. De groepjes aan de statafels kochten voor 24 muntjes een heel krat, dat is anders dan voor 24 euro.


Om een uur of vier kwam een Volkswagenbus voorrijden. Het was Jan Warringa. Hij parkeerde de bus bij de melkstal, trok de boord van zijn roze overhemd recht en stapte de tent binnen. Hij had twee kistjes bij zich. In de een zat een microfoon en een zendertje, in de andere orkestbanden. De dj sloot alles aan, Jan klom op een lange tafel. Hij zong een liedje over Lina en een liedje over niemand.


Na drie kwartier was Jan klaar. Hij strooide wat artiestenfoto's rond en deelde handtekeningen uit. Jan had een nieuw album, opgenomen bij Terry West in Winschoten. Nieuw album, dezelfde Jan, volgens Jan. Zijn optreden was een uur rijden verderop nog te horen op de radio, dankzij een 56 meter hoge zendmast. De mensen aan de statafels haalden nieuwe kratten bier. Aan de andere kant van het gaas stonden onverstoorbaar de koeien.