Tijdens de vergadering werd de nood die was ontstaan enigszins verlicht. Zonder een schuldige aan te wijzen, wist iedereen wie het had gedaan. Aan het einde van de sessie merkte hij op: zo, dan zijn we nu helemaal klaar, afgezien van alles wat nog gedaan moet worden. En liep weg.
Men vreest voor een langdurig en slepend project.
Arnon Grunberg heeft een weblog. Hij was ook mee met het Nederlandse leger in Afghanistan, ik bedoel natuurlijk: hij was embedded. Nu is Arnon Grunberg weer terug in Nederland. Op zijn weblog schreef hij een stukje met een link naar dit bericht.
Het is vast ‘n typisch Arnon Grunberggrapje.
Nederland verrommelt. Maar soms is de scheiding tussen stad en ommeland mooi scherp. En heel soms is de scheiding scherp als een scheermes en is je twee-onder-één-kap een vrijstaand huis met riant uitzicht (voorlopig).
De opmaak van dit weblog sluit lange verhalen uit. De letters zijn te groot en de regels veel te kort. U zit ook niet te wachten op lappen tekst van mij.
Geloof me.
Al wat ik u wil zeggen moet in korte stukjes, per dag niet meer dan ??n. En nog blijft het hier soms dagen achtereen, verstoken van nieuws. Misschien heb ik u weinig te melden. Of misschien bespaar ik u mij.
Ik gok op allebei.
Maar voil?, kijk eens aan, op de scheiding van vandaag en morgen toch een stukje. Niet echt op zondag, maar ook geenszins op maandag.
Tot niet eerder dan dinsdag.
S. zoekt geen vriend. Ze heeft de overbuurman voor haar.. fysieke behoeftes. Daarnaast heeft ze een drukke baan en veel vrienden en heeft ze niet heel lang geleden gebroken met iemand.
Vandaag was ik bij S. We hebben een profiel aangemaakt op een datingsite. Voor hoger opgeleide mensen, want dat is ze zelf ook. En soort zoekt soort, uiteindelijk.
Onder een schuilnaam staat S. nu met een profiel op de datingsite. Daarvoor moest ze eerst een ‘wetenschappelijk verantwoorde’ test invullen. Wetenschappelijk verantwoorde test, dat verhoogt de verwachtingen.
De vijf mannen die het meest overeenkomen met de interesses, persoonlijkheid en gewoontes van S. hebben als beroep: beleidsadviseur, account manager, controller, systeembeheerder en consultant.
Morgen gaan we op stap.
Maandag fietste ik door de Oosterstraat. Op een geleende damesfiets, want ik kan mijn been nog niet over het zadel slingeren en ook blijven staan. Dat geeft niet, ik fiets weer! Ik fietste door de Oosterstraat, heuvelop. Ik zag Jacques d’Ancona lopen met een jongeman. Jacques d’Ancona woont in Groningen, maar ik zie hem eigenlijk nooit.
Mijn jongere broer heeft kinderen. Vlak voor de eerste geboren werd kochten zij een Bugaboo. Ik wist voor die tijd niet af van het bestaan van het merk, maar nadat ik uitgebreid was ingelicht over de voordelen van de kinderwagen, zag ik hem overal. In het rood of groen, met parasol of zonder, ik had plots Bugaboos in mijn achterhoofd.
Vrijdag zat ik in een halfvolle kleine zaal van De Oosterpoort. Myl?ne d’Anjou trad op en M. en ik kochten last minute kaarten. Ik had nog nooit van Myl?ne d’Anjou gehoord. We zaten er op de gok. Ze zong liedjes en tussendoor maakte ze grappen over kinderen baren en opvoeden. Ik moest soms lachen, maar zat daar misschien ??n levensfase te vroeg.
Na afloop van de voorstelling liep ik van de foyer naar de uitgang. En terwijl ik dacht aan de Bugaboos, kwam ik een klein mannetje met krullen tegen, Jacques d’Ancona. Wat doet hij in mijn achterhoofd. En wellicht belangrijker, hoe komt hij daar?
Hoe lang kook je een ei zodat hij nog net zacht is? Het eigeel een beetje gestold, maar niet helemaal. In plaats van
Op de heenweg hoef ik niets te betalen. De terugreis kost 49 cent. Ik schrijf nu over vliegtickets. Misschien is het inmiddels niet correct om verguld te zijn met een dergelijk aanbod. Ik maak me daar niet druk om. En als ik in 2011 deze tekst nog eens teruglees, zal ik me denkelijk ook niet schamen. Ik ga naar Kraków en het kost bijna niets. Terwijl elders plannen worden gemaakt om de totale horizon van West-Nederland te vervuilen met windmolens. Ik ben me bewust van de merkwaardige situatie. Nu kan het nog, waarschijnlijk. Ik betaal 49 cent voor mijn tickets, maar laat geen half bos aanplanten ter compensatie. Wel betaal ik voor de heenreis €21,50 belastingen. Voor de terugvlucht wordt gek genoeg maar €9,50 belasting geheven. Zes euro voor mijn bagage en zes euro 'handling fee'. Kom daar nog maar eens om in 2011.
Hopelijk kunt u klikken op een geluidsfragment. Ik weet niet wie het is en wanneer het is uitgezonden. Maar het is Gronings. Ik weet ook niet of het typisch Groningse humor is. U hoopt misschien dat dit niet het geval is.
Mijzelf gaat het niet zozeer om de mop. Luistert u eens naar het gebulder daarna. Onwerkelijk. Het begint al bij seconde 23 van 37. Je hoort de tafels met perzische kleedjes, HardWerkende Nederlanders met dikke buiken. Glas bier in de hand en een sigaret tussen de vingers. Als u goed luistert, hoort u iemand met de vlakke hand een klets op zijn dij geven. Tussen de ho-ho-ho’s en wha-ha-ha’s door.
Wellicht verzamelt u postzegels. U hoeft dat niet te vertellen, maar ik zou bewondering voor u hebben. Want hoewel postzegels verzamelen mij als nogal duf voorkomt, is het wel knap. Om zolang bezig te zijn met het verzamelen van iets waar je vervolgens naar kunt kijken.. nou, chapeau! Ooit heb ik het ook geprobeerd. Met postzegels (twintig stuks, gelukkig nog geen album gekocht) en nog eens met Heinz witte bonen in tomatensaus in zoveel mogelijk verschillende talen. Vita b?nor i tomats?s had ik, maar ook feij?es cozidos. Heel handig als boekensteun.
Niets voor mij, verzamelen. Jammer eigenlijk, want ik zou wel wat leuke dingen weten. Plaatjes, bijvoorbeeld.
Vandaag deed ik mijn eerste stapjes. <br/> Ik ben weer kind!
Bulgarije bestaat voor tweederde uit bergen. Dat vertelde een collega die er net een week geweest is. Ik wilde hem vragen of het rapport waar we met smart op zitten te wachten nog komt. <br/> ‘We waren op zoek naar een land waar je goed naartoe kunt om een week te wandelen.’ <br/> Ze hebben een goede vakantie gehad. Wij willen nu vooral een rapport.
Hij zei dat hij gehoord had dat ik ook in Bulgarije ben geweest. <br/> ‘Nee, dat was Roemeni?. Maar daar heb je ook bergen.’ <br/> - ‘Ah, Roemeni?. Daar ben ik ook geweest.’ <br/> ‘En wat vond je er van?’ <br/> - ‘Nou, we werden nogal belaagd, steeds. Iedere keer als we de auto ergens parkeerden kwamen er allerlei Roemenen op ons af die dingen van ons moesten. En er was nergens iets te krijgen. Gingen we een supermarkt in, kwamen we terug met alleen een flesje wortelsap.’ <br/> ‘Echt?’ <br/> - ‘Ja. Iedereen wilde benzine en olie van ons, maar ook allerlei andere dingen. En ik vond de mensen ook niet heel hartelijk. Er hing een nogal gespannen sfeer.’ <br/> ‘Geen problemen mee gehad. Tegen ons deed iedereen heel vriendelijk. Ze vonden het wel leuk dat er buitenlanders naar hun streek kwamen. Maar dat was dan ook een soort Oost-Groningen. Waar zat jj?’ <br/> - ‘Timisoara. Vlak na de revolutie in 1989.’ <br/> ‘Ah. En Bulgarije?’ <br/> - ‘Ook chagrijnig. Maar je kunt er prachtig wandelen.’
Morgen krijg ik het rapport.
