sinds 2002!

Hoe groot is de kans dat twee roodharige vrouwen bij je komen logeren? Beiden afkomstig uit totaal verschillende landsdelen, geen familie.

Ik wens u dergelijk toeval voor 2008.

Tot dan!

Vakantie dient om bij te komen. De essentie is dat je niet hoeft. Van alles mag, maar niets hoeft. Tot nu toe bestond de kerstvakantie vooral uit foute hectiek. Hectiek van steriele ruimtes, tergend trage, loodzware kerkdiensten en gure wind op een godsakker.

Vanaf vandaag gaat dat anders. U hoeft me niet te bellen voor half elf, want dan slaap ik. Tot de middag ben ik ongedouchet. Dan weet u dat alvast.

Stukjes typen voor about:blank is leuk. En als mensen een stukje typen over getypte stukjes in about:blank is dat ook leuk.

Ik wens u een leuk weekend.

Op mijn middelbare school zat vroeger een jongen, tandartszoon. Hij wist toen al dat hij zijn vader op zou volgen. Als tandarts, maar ook als notabele in het dorp, waarschijnlijk. Hij droeg in ieder geval alvast schoenen met kleine gaatjes, een rode of blauwe pantalon en altijd een blouse met een wollen trui. Zomer of winter. Nou vooruit, hartje zomer deed hij zijn trui uit.

Het mooiste aan de tandartszoon was zijn accent. Drents, maar bekakt. Keurig maakte hij van iedere 'r' een soort 'j', om vervolgens alle 'n'-en in te slikk'n. Oh, onnodig om te vermelden dat over de blouse altijd een blozende onderkin hing.

Later, na de middelbare school, kwam ik hem nog eenmaal tegen. Niets veranderd, of het moest al in omvang zijn geweest. Zelfde accent, nieuwe schoenen, maar dezelfde gaatjes. Hij studeerde tandheelkunde.

Het lijkt me leuk om hem nog eens tegen het lijf te lopen. Waarschijnlijk is hij tandarts,maar ik heb er al één. Heel misschien doet hij wel iets anders. ZOu het niet leuk zijn als ik hem tegenkom, abseilend van een rots in de Ardennen? Omdat hij instructeur is geworden. Nah, dat gebeurt vast niet. Ik heb lichte hoogtevrees.

Je hoeft niet over te stappen als je vanaf Amsterdam ZUid de intercity naar Groningen neemt. De reis duurt tweeënhalf uur. Maar dat kan zo voorbij zijn als je eenmaal op weg bent en je hebt wat te lezen, vertelde I. Ze is studie-adviseur en helpt me weer op weg naar een masterdiploma.

Ik zit in de trein met een boek op schoot. De ondertitel luidt 'Case studies in urban reinvention'.

Links van me zit een mevrouw te lezen. Ze heeft kort, grijs haar en is net begonnen in Khaled Hosseini. Haar reis duurt misschien niet eens lang genoeg. Achter me zit een Antilliaans gezin. Ze bezetten de halve coupé met hun conversatie. De andere helft van de coupé wordt gevuld met gekrijs van drie blonde kindjes.

"Singapore - Londen! Londen - Amsterdam! Amsterdam - ..."
- "Zwolle. En doe nu maar even rustig."

Maar ze doen helemaal niet rustig. Ze doen tikkertje in het middenpad en klimmen bij hun moeders op schoot en en er weer af. Ze schreeuwen alleen maar tegen elkaar.

"Samen-spelen-samen-delen! Samen-spelen-samen-delen!"

Om elkaar vervolgens op het hoofd te timmeren, omdat de één niet twee keer achter elkaar een kaart mag opleggen. Waarna de ander begint te huilen. De een wordt toegesnauwd door een ouder en de derde ook maar begint te huilen. Samen spelen, samen delen. De mevrouw met Khaled leest onverstoorbaar door. Ik bewonder haar -of Khaled.

In Zwolle stapt het blonde gezin uit en ook het Antilliaanse. Ik sla mijn boek open. Nog een uur te gaan, ik ben eindelijk op weg.

F. heeft een nieuw huis. Hij gaat samenwonen. Ik hielp hem met het schilderen van de trap en het schilderen van een plafond. Volgende week gaan ze verhuizen.

Hij woont in Leeuwarden. Ik weet niet precies in welke buurt, maar het is niet ver van een Albert Heijn XL. Een Albert Heijn XL met een xs-parkeerterrein. Dat is niet praktisch, zo zag ik na het schilderen, afgelopen zaterdag. Auto's reden rondjes op het parkeerterrein, de bestuurders hoopten op een vrij plekje. Het voordeel lijkt me dat het lekker rustig is op zaterdag in de Albert Heijn XL.

Vlak achter de Albert Heijn XL in Leeuwarden ligt de wijk Wielenpôlle. Een probleemwijk. Ella Vogelaar gaat daar vast wat aan doen. Ik kan me niet voorstellen dat er geen geld vloeit naar Leeuwarden om van deze wijk een prachtwijk te maken.

De mensen uit Wielenpôlle hebben alvast een voorschot genomen op al het geld dat hun kant op komt. Hele straten baden in kitscherige kerstverlichting. Kerstmannen, arresleeën, lichtslangen, knipperende kerstklokken. En we noemen het kerstdorp. In ruil voor een vrijwillige bijdrage aan het Kankerfonds mag je een rondje door de buurt rijden. Mocht je enthousiast zijn, is er zelfs een kerstsingle te koop.

F. woont niet in Wielenpôlle. Gelukkig maar, ze hebben nog geen gordijnen.

Arm konijn..

* K L I K *

: )

(via)

Op de plek waar eerst het minimuseum zat, is nu een Coffee United gevestigd. Het is een regelrechte kloon van Starbucks. En het mooie is dat Starbucks een Amerikaanse interpretatie is van de Europese cafécultuur.

Aan de doorgaande fiets- en looproute van station naar stad moet het vast gemakkelijk zijn een koffiebar te beginnen. Na nog geen twee weken na opening loopt de zaak schijnbaar vanzelf vol. Ik heb me laten vertellen dat jaarlijks drie miljoen voetgangers de ingang van de Coffee United zullen passeren. Drie miljoen. Hoe groot zou dan het percentage mensen moeten zijn dat binnenloopt, om de uitspanning rendabel te moeten laten zijn?

Ikzelf, ondertussen, doe mijn best een succes van gelegenheid te maken. In de krappe twee weken was ik er al drie keer. U zou dat ook eens moeten proberen, bent u in Groningen.

Sinds ik heb gehoord dat je lichaam vraagt om een langzamer tempo als de dagen bijna op hun kortst zijn, ben ik heel moe. Opeens. Dus zeg ik tegen mezelf dat mijn lichaam geen klein kind meer is en zich niet moet aanstellen.

Vanochtend was ik bij de fysiotherapeut. Hij vertelde me dat ik normaal moet proberen te lopen. Ik slinger mijn linkerbeen buitenom naar voren om gedoe met de achillespees te compenseren. Normaal lopen doet vooralsnog doet zeer. Zolang dat ophoudt, zodra ik ophoud met lopen, mag dat. Zo niet, doe ik beter rustig aan.

"Je moet luisteren naar je lichaam."

Ik leer luisteren naar mijn lichaam. Ik leer lopen, zoals een klein kind. Ik luister naar het jengelende kind in mijn lichaam. Ik ga vroeg naar bed. Morgen.

Zo. Klaar met de nieuwe lay-out. Hoop ik, tenminste. Genoeg geprutst, geen frustraties meer. Jeuj. Als u nu op comments klikt, krijgt u als het goed zelfs dan een fatsoenlijke lay-out. Verder strekken mijn kunsten niet, maar ik ben tevreden. En dat lijkt me voldoende voor een ego-document : )

Een meisje dat precies weet hoe het moet, vraagt me of ik dessertwijn wil bij mijn ijs. Bij de maïssoep schonk ze witte wijn en bij de tournedos met spinazietaartje rode. Op mijn bord ligt een klein bananencakeje, een nog kleiner chocoladedingetje en een hoorntje van witte chocola en bevroren kersenmousse, gevuld met rodevruchtenijs.

Waarom niet?

Ik draai met mijn glas om te zien of de wijn viscoos is. Een ober serveerde ooit een dessertwijn en vertelde er bij, om te laten dat hij wist hoe het hoorde: "Meneer, de wijn komt u wellicht wat viscoos voor. Dat hoort ook zo, het is tenslotte een dessertwijn."

Mijn wijn is ook een beetje viscoos.

Het eten heeft tot nu toe uitstekend gesmaakt. Mijn tafelgenoten roddelen over mannen met bekende achternamen. Althans, voor wie is ingevoerd in de bouwwereld. De directeur van het ene grote bouwbedrijf is na de fusie met het nog grotere bouwbedrijf helemaal de weg kwijt. Het is maar goed dat hij naar een derde concurrerende partij is overgestapt.

"Hij was toe aan iets nieuws. Hij paste daar niet meer."

Ik, overigens, ben helemaal niet ingevoerd in de bouwwereld. Dat wil zeggen: nauwelijks. Mijn beeld was altijd, dikke mannen in dure pakken met auto's die snel gaan, omdat ze dat zelf niet meer kunnen. Maar niemand draagt een heel pak. En echt dik zijn ze ook niet.

Op de achtergrond hoor ik gejuich. De spelers komen het veld op voor de warming-up. De wedstrijd schijnt te gaan om de titel 'Trots van het Noorden'. Ik vraag me af hoeveel spelers het weten. In het team van de bezoekers speelt een Noor, een speler uit Sierra Leone, één uit Wit-Rusland, een Uruguayaan en een Zweed. Bij de thuisclub speelt één Fries. Dat vertelde de keeperstrainer ons tijdens de wedstrijdanalyse.

"Zij hebben het derbygevoel niet."

Al voordat de maïssoep werd geserveerd, heb ik mensen op de tribunes zien zitten. Dikke jassen aan, sjaals van de thuisclub omgeknoopt. Vanaf ons terras kun je dat allemaal heel goed zien. Mijn buurman vertelde me dat het waarschijnlijk seizoenskaarthouders zijn en dat het voor hen iedere twee weken een uitje is om naar het stadion te gaan. Iedere thuiswedstrijd komen ze dezelfde mensen tegen. Zij hebben het derbygevoel waarschijnlijk wel.

Juist als de spelers het veld op komen, nemen wij plaats in de leren klapstoelen op ons terras. Aan de hand van iedere speler loopt een kindje. Ik ben doezelig. Misschien was de dessertwijn wat overdreven.

Hoe schattig, Japansengels. Maar vooral ook: wat kan die meneer goed Japans (denk ik). En.. scherp beeld.

* klik *

Also. Na een valse start, moet dit het maar worden. Het is moeilijk afscheid te nemen van grijs en oranje. Maar verder durf ik te beweren dat het hier fris oogt. Nu maar hopen dat het overeind blijft, straks.
It still needs some tweaking.

Bij het kopieerapparaat lag een afdruk van de agenda van een vergadering. Ik weet niet waar het over ging. Ik weet niet wie er gingen vergaderen. Ik zag alleen dat het derde punt van de vergadering ging over "zekerhedenagent".

Zekerhedenagent. Is dit een beroep? Is dit iemand die de zekerheden in een project bewaakt, oplet of het wel goed met ze gaat? Ik stel me voor dat het iemand is die lobbyt voor de goede zaak en zorgt dat dingen zeker worden. Zo zeker dat ze nooit meer onzeker worden. Een zekerhedenagent om je doelen veilig te stellen. Laat het maar aan hem over, hij regelt het wel.

Het lijkt me een mooi beroep.

Als ik zekerhedenagent was, kocht ik een mooi pak. Oefende een waardige blik. Een beetje James Bondachtig, maar dan minder seks. Ik ga even googelen. Misschien kan hij me helpen met een nieuwe lay-out.

De Cocksdorp lijkt het einde van de wereld. En toen het aangelegd werd, was dat ook een beetje zo. Het ontstond in 1835 aan een haventje waar de Roggesloot uitmondde in het Eierlandse Gat. En van daaruit vertrokken vissers voor de walvisvaart om misschien nooit meer terug te keren. Maar het laatste verzin ik er zelf bij.

Wat in De Cocksdorp gebeurt, gebeurt in de Molenlaan. We zitten in een kroegje waar de open haard brandt. Ik bestel zelfgemaakte appeltaart en koffie. Naast ons zit een stel. Zij is Nederlands. Hij wil een kaassouflé bestellen.

"Meneer, is in het frituurvet varkensvlees gebakken?"
- "Pardon?"
"Is in het frituurvet waarin de kaassouflé wordt gebakken ook varkensvlees gebakken? Want dan wil ik geen kaassouflé bestellen."
- "Dat zou ik even moeten navragen."

Aan het einde van de wereld, waar de Roggesloot ooit uitmondde in de het Eierlandse Gat, halal voedsel bestellen. Ik stel mij voor dat ik om een kroket vraag in de medina van Marrakech en de ober naar de keuken loopt om het na te vragen. Ik heb bewondering voor de man, om zijn standvastigheid.

"Het spijt me, we kunnen niet garanderen dat er geen varkensvlees in het frituurvet heeft gezeten."
- "Echt niet?"
"Nee, sorry."
- "Nou ja, geeft niets. Doet u mij dan maar een stokbroodje met kaas."
"Prima. Wilt u er nog iets bij drinken?"
- "Ja, doe maar een Texels bier."