Székelyföld
Het is Hongaars gebied, maar eigenlijk Roemeens. Of nee, juist andersom. Het is hoe dan ook voorlopig overgeslag door de EU.
Het is Hongaars gebied, maar eigenlijk Roemeens. Of nee, juist andersom. Het is hoe dan ook voorlopig overgeslag door de EU.
In Westvleteren (Vlaanderen) staat een klooster. Er leven monniken, Cisterciënzers. Ze bidden zeven keer per dag, werken aan het klooster, aan hun eigen geestelijke welzijn en in de bierbrouwerij.
Het bier van de monniken is te koop. En ik vermoed dat het tamelijk populair is:
"Hoe het bier reserveren?
1. U belt naar de biertelefoon (070/21.00.45 - België / (+32)70/21.00.45 - buitenland) om te vernemen wanneer, hoeveel en welk bier er kan gereserveerd worden.
2. U belt terug op het aangegeven tijdstip.
3. Met de telefonist maakt u een afspraak (datum en uur) en geeft u de nummerplaat door van de wagen die de bestelling komt ophalen.
Om zoveel mogelijk klanten te kunnen bereiken wordt er, binnen dezelfde kalendermaand, slechts één bestelling per wagen én per oproepnummer toegelaten."
Dat kàn niet zomaar bier zijn.
Morgen vertrek ik naar Den Haag. Terwijl ik pas twee uur terug ben van een weekend in hartje Drenthe. Ik bof maar. Normaal gesproken slapen we in Den Haag bij familie of vrienden. Maar het zou zomaar kunnen dat we morgen in een hotel moeten slapen. Of een pension of bed and breakfast. Het liefst zou ik hier slapen, maar voor Des Indes heb ik geen geld.
Ik heb wel geld voor een nachtje in een middelmatig hotel, strategisch gelegen langs een snelweg. Of op een ideale locatie ten opzichte van de boulevard van Scheveningen. Nee, dank u. Liever dan af te dalen naar een prijscategorie die ik kan dragen, stap ik vanaf daar zijwaarts naar particuliere logies.
Een pension, bijvoorbeeld. Voor het ultieme pension gaat u best naar Katwijk aan Zee. En in Katwijk aan Zee is dit misschien wel de beste plek. Hotel Pension Het Anker. Direct gelegen aan de fabuleuze boulevard van Katwijk. Ik adviseer deze kamer, vanwege de uiterst efficiënte omgang met de beschikbare ruimte. En als u goed kijkt, ziet u de zee.
Toch te klein? Dan B&B Scheveningen.
"Heeft u wat te vieren? Voor €12,50 zetten wij naar wens een flesje champagne (methode), een fles witte of rode wijn en fruit op de kamer. Op het bed strooien we rozenblaadjes en staan er op diverse plaatsen waxinelichtjes klaar om een romantische sfeer te creëren. Op de balkonkamer staan de lichtjes rond het bad."
Dat wordt voor twaalf euro vijftig extra potdikkie een romantisch samenzijn in Den Haag. Of we het willen of niet. Er staan tenslotte op diverse plaatsen waxinelichten.
Ik ken iemand niet. Het was vast een man, hij zat in de trein. Keek om zich heen en dacht, wat zie ik toch voor dingen om me heen?De helft van de mensen in de coupé heeft ze, de andere helft niet. Of misschien een beetje, maar dan zijn ze verder dik. In opperste verwarring stapte hij uit en liep naar het kantoor. Haalde een kop koffie, ging naar een vergadering en daarna.. daarna had hij een kwartier voor zichzelf en dacht opeens: Oh ja.. Hij typte in de google-zoekbalk: "tieten in de trein".
Merkwaardig genoeg kwam hij terecht op robtheblob.nl. Een onschuldig weblog dat zich nooit tot zelden bezighoudt met onderwerpen als "tieten in de trein". Hij vond niet wat hij zocht, maar stond maar mooi in de referrerlijst.
Robtheblob op zijn beurt, slingerde op een loze vrijdagochtend de computer aan. Espresso naast het toetsenbord, glaasje jus naast de muis. Het laatste stukje op zijn weblog dateerde van drie dagen geleden. Tussen het laatste en het op-één-na-laatste stukje gaapte een nog veel groter gat. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Iedere dag een stukje zou het mooiste zijn, maar als dat niet lukt toch zeker niet eens per week.
Hij klikte wat rond. Hier en hier en later nog hier. Maar een stukje kwam niet opborrelen. Tot hij in zijn referrerlijst opeens een tamelijk vreemde hit zag. "Tieten in de trein". Misschien was het de espresso die begon te werken, want hoewel hij zich normaalgesproken nooit of zelden bezighoudt met onderwerpen als "tieten in de trein", borrelde er opeens iets op.
Een stukje!
En hij begon te typen: "Ik ken iemand niet."