sinds 2002!

Vakantie dient om bij te komen. De essentie is dat je niet hoeft. Van alles mag, maar niets hoeft. Tot nu toe bestond de kerstvakantie vooral uit foute hectiek. Hectiek van steriele ruimtes, tergend trage, loodzware kerkdiensten en gure wind op een godsakker.

Vanaf vandaag gaat dat anders. U hoeft me niet te bellen voor half elf, want dan slaap ik. Tot de middag ben ik ongedouchet. Dan weet u dat alvast.

Stukjes typen voor about:blank is leuk. En als mensen een stukje typen over getypte stukjes in about:blank is dat ook leuk.

Ik wens u een leuk weekend.

Op mijn middelbare school zat vroeger een jongen, tandartszoon. Hij wist toen al dat hij zijn vader op zou volgen. Als tandarts, maar ook als notabele in het dorp, waarschijnlijk. Hij droeg in ieder geval alvast schoenen met kleine gaatjes, een rode of blauwe pantalon en altijd een blouse met een wollen trui. Zomer of winter. Nou vooruit, hartje zomer deed hij zijn trui uit.

Het mooiste aan de tandartszoon was zijn accent. Drents, maar bekakt. Keurig maakte hij van iedere 'r' een soort 'j', om vervolgens alle 'n'-en in te slikk'n. Oh, onnodig om te vermelden dat over de blouse altijd een blozende onderkin hing.

Later, na de middelbare school, kwam ik hem nog eenmaal tegen. Niets veranderd, of het moest al in omvang zijn geweest. Zelfde accent, nieuwe schoenen, maar dezelfde gaatjes. Hij studeerde tandheelkunde.

Het lijkt me leuk om hem nog eens tegen het lijf te lopen. Waarschijnlijk is hij tandarts,maar ik heb er al één. Heel misschien doet hij wel iets anders. ZOu het niet leuk zijn als ik hem tegenkom, abseilend van een rots in de Ardennen? Omdat hij instructeur is geworden. Nah, dat gebeurt vast niet. Ik heb lichte hoogtevrees.

Je hoeft niet over te stappen als je vanaf Amsterdam ZUid de intercity naar Groningen neemt. De reis duurt tweeënhalf uur. Maar dat kan zo voorbij zijn als je eenmaal op weg bent en je hebt wat te lezen, vertelde I. Ze is studie-adviseur en helpt me weer op weg naar een masterdiploma.

Ik zit in de trein met een boek op schoot. De ondertitel luidt 'Case studies in urban reinvention'.

Links van me zit een mevrouw te lezen. Ze heeft kort, grijs haar en is net begonnen in Khaled Hosseini. Haar reis duurt misschien niet eens lang genoeg. Achter me zit een Antilliaans gezin. Ze bezetten de halve coupé met hun conversatie. De andere helft van de coupé wordt gevuld met gekrijs van drie blonde kindjes.

"Singapore - Londen! Londen - Amsterdam! Amsterdam - ..."
- "Zwolle. En doe nu maar even rustig."

Maar ze doen helemaal niet rustig. Ze doen tikkertje in het middenpad en klimmen bij hun moeders op schoot en en er weer af. Ze schreeuwen alleen maar tegen elkaar.

"Samen-spelen-samen-delen! Samen-spelen-samen-delen!"

Om elkaar vervolgens op het hoofd te timmeren, omdat de één niet twee keer achter elkaar een kaart mag opleggen. Waarna de ander begint te huilen. De een wordt toegesnauwd door een ouder en de derde ook maar begint te huilen. Samen spelen, samen delen. De mevrouw met Khaled leest onverstoorbaar door. Ik bewonder haar -of Khaled.

In Zwolle stapt het blonde gezin uit en ook het Antilliaanse. Ik sla mijn boek open. Nog een uur te gaan, ik ben eindelijk op weg.

F. heeft een nieuw huis. Hij gaat samenwonen. Ik hielp hem met het schilderen van de trap en het schilderen van een plafond. Volgende week gaan ze verhuizen.

Hij woont in Leeuwarden. Ik weet niet precies in welke buurt, maar het is niet ver van een Albert Heijn XL. Een Albert Heijn XL met een xs-parkeerterrein. Dat is niet praktisch, zo zag ik na het schilderen, afgelopen zaterdag. Auto's reden rondjes op het parkeerterrein, de bestuurders hoopten op een vrij plekje. Het voordeel lijkt me dat het lekker rustig is op zaterdag in de Albert Heijn XL.

Vlak achter de Albert Heijn XL in Leeuwarden ligt de wijk Wielenpôlle. Een probleemwijk. Ella Vogelaar gaat daar vast wat aan doen. Ik kan me niet voorstellen dat er geen geld vloeit naar Leeuwarden om van deze wijk een prachtwijk te maken.

De mensen uit Wielenpôlle hebben alvast een voorschot genomen op al het geld dat hun kant op komt. Hele straten baden in kitscherige kerstverlichting. Kerstmannen, arresleeën, lichtslangen, knipperende kerstklokken. En we noemen het kerstdorp. In ruil voor een vrijwillige bijdrage aan het Kankerfonds mag je een rondje door de buurt rijden. Mocht je enthousiast zijn, is er zelfs een kerstsingle te koop.

F. woont niet in Wielenpôlle. Gelukkig maar, ze hebben nog geen gordijnen.

Arm konijn..

* K L I K *

: )

(via)

Op de plek waar eerst het minimuseum zat, is nu een Coffee United gevestigd. Het is een regelrechte kloon van Starbucks. En het mooie is dat Starbucks een Amerikaanse interpretatie is van de Europese cafécultuur.

Aan de doorgaande fiets- en looproute van station naar stad moet het vast gemakkelijk zijn een koffiebar te beginnen. Na nog geen twee weken na opening loopt de zaak schijnbaar vanzelf vol. Ik heb me laten vertellen dat jaarlijks drie miljoen voetgangers de ingang van de Coffee United zullen passeren. Drie miljoen. Hoe groot zou dan het percentage mensen moeten zijn dat binnenloopt, om de uitspanning rendabel te moeten laten zijn?

Ikzelf, ondertussen, doe mijn best een succes van gelegenheid te maken. In de krappe twee weken was ik er al drie keer. U zou dat ook eens moeten proberen, bent u in Groningen.

Sinds ik heb gehoord dat je lichaam vraagt om een langzamer tempo als de dagen bijna op hun kortst zijn, ben ik heel moe. Opeens. Dus zeg ik tegen mezelf dat mijn lichaam geen klein kind meer is en zich niet moet aanstellen.

Vanochtend was ik bij de fysiotherapeut. Hij vertelde me dat ik normaal moet proberen te lopen. Ik slinger mijn linkerbeen buitenom naar voren om gedoe met de achillespees te compenseren. Normaal lopen doet vooralsnog doet zeer. Zolang dat ophoudt, zodra ik ophoud met lopen, mag dat. Zo niet, doe ik beter rustig aan.

"Je moet luisteren naar je lichaam."

Ik leer luisteren naar mijn lichaam. Ik leer lopen, zoals een klein kind. Ik luister naar het jengelende kind in mijn lichaam. Ik ga vroeg naar bed. Morgen.