sinds 2002!

Vijf jaar geleden kocht ik voor het eerst een In Your Pocket. Het is een tweemaandelijks vernieuwde reisgids in tijdschriftvorm met steeds een themadeel en een geactualiseerd overzicht van hotels, restaurants, cafés en toeristische attracties.

Kraków verpraagt. Meer driesterrenhotels en goedkope hostels, meer koetsen in het historische centrum. Het is wachten op gidsen met paraplu's, het martelmuseum is er al. Prominente plaatsen in de stad worden ingericht om de zomergasten op een vriendelijke manier geld uit de zak te kloppen. Die hebben geen bezwaar, het blijft goedkoop. En Krakówers vinden gemakkelijk andere plekken in de immense historische binnenstad.

IYP putte zich vijf jaar geleden uit in kritische recensies van een groot deel van de cafés en clubs van de stad. De stad groeit, de horeca dijt uit. IYP laat de cafébeschrijvingen voor wat ze zijn. Het hoofdstuk is gedecimeerd ten gunste van vriendelijke beschrijvingen van nietszeggende hotels.

Hotels die op dezelfde pagina adverteren.

Kijk, ik dacht, leuk, beetje prutsen in pivot. Maar ik vergat ergens een puntkomma, ofzo. Dus probeerde ik die terug te zetten. Maar ik knipte ergens een tag uit, denk ik. Ik zocht naar de tag. Ik dacht, ik plak de oude template terug. Maar het was een vorige versie. Ik kwam steeds bij een pagina met de poëtische titel 'Spammer be gone' en kreeg keer op keer de middelvinger. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.

En daarom, na een half weekend prutsen: terug bij het begin, min of meer. Volgende keer beter.

(Ik vond een mail uit december 2002. Nu al gedateerd, in meerdere opzichten. Hoe zou het met de jongen zijn? Rijk? Afgeknapt op chronisch slaapgebrek? Of misschien totaal om en hedonist.)

Hee I.,

Je glas wijn legen in de rivier is inderdaad niet zo netjes, I.! Maar je was dronken, wat kan het schelen..

Ik heb ook nog een ding. Na het baantje kregen we Chinees, omdat het zo laat geworden was. Ik zat te eten naast een jongen die een Nokia Communicator (geloof ik, zo'n lel van een telefoon met een toetsenbord en kleurenscherm als je 'm openklapt) en een ontzettend hippe Samsung-telefoon (een dubbelvouwtelefoon met twee displays, waarvan eentje kleur) tevoorschijn toverde. Ik vroeg waarom hij in godsnaam twee van die dure speeltjes had. Misschien dat 'ie van zichzelf niet zo stoer was en zo twee keer zoveel punten wilde scoren bij z'n klasgenoten en mede-scooterrijders.

Maar nee..

Hij is nog geen twintig en zit niet meer op school. Hij heeft een Plan. Hij is al een tijdje monteur en werkt 12-16 uur per dag. Daardoor bouwt hij meer vrije dagen op, zodat hij aan het eind van het jaar twee maanden vrij is. Jij&ik zouden dan meteen de rugzak volgooien en rond gaan trekken. Via Polen naar Roemenie ofzo.. met budget-luieren in Slowakije tussendoor. Hij besteedt die twee maanden aan.. juist, werken in de vleesfabriek. Dat moet al aardig verdienen, maar is voor hem blijkbaar niet genoeg. De echte reden waaarom hij me die telefoon liet zien, bevoelen, horen ("Mooi geluid he? Je kunt er ook films op zien..") was dat hij hem ook verkoopt. Koopt de nieuwste telefoons per 10 tot 25 in in Engeland of Duitsland en verkoopt ze hier weer. 'Slechts' 300 euro voor de Samsung Nogwat.

Ik dacht dat ik maar eens moest informeren naar menselijke dingen en vooral niet mee moest zwetsen over mobiele telefoons. Straks blijf ik daarin hangen en ik weet dat jij een hekel hebt aan mensen die alleen maar over mobiele telefoons praten. Dan ga je dat natuurlijk meteen bepraten met K.. (Ik dwaal af.) Dat Nokia-ding was niet te koop, maar vijf minuten later toch wel.. voor duizend euro. Kost normaal wel 1200 ofzo. Ik zei dat je tweeduizendvijfhonderd gulden voor een telefoon van een kilo gerust een seniele aankoop mag noemen (nou ja.. dat dacht ik.. ik zei het wel netjes) en vond dat nog steeds nadat hij zei dat ie dat ding "voor z'n werk had". Een lease-telefoon voor monteurs..?

Menselijke dingen, daar wilde ik iets over weten en ik vroeg hem daarom hoe hij al dat gewerk en gehandel kon combineren met een sociaal leven. Zoveel uren werken en daarnaast niet zoveel uren slapen laat volgens mij al nauwelijks genoeg tijd over om eens per dag goed te eten en af en toe eens een glas beaujolais in de rivier te gooien. De term 'sociaal leven' bracht geen gedachtenstroom op gang, hij keek me met een lege blik aan. Of misschien dat hij zich opeens besefte hoeveel slaap hij de afgelopen jaren heeft gemist. Er kwam uiteindelijk een vaag antwoord dat hij dat in het weekend 'wel eens' deed en dat hij niet eeuwig zo door ging. En daar komen we bij het Eind van Het Plan.

Hij wil dit leven gaan leiden tot z'n 21e. Daarna heeft hij geen vrienden meer, maar wel een berg geld en kan dus een rustiger baantje nemen. Wel monteur blijven, maar dan slechts vijf of zes uur per dag werken. Hij ziet dit eigenlijk als vervanging van een opleiding, vertelde hij. Helaas.. voor ik kon vragen wat hij daarmee bedoelde, was hij al weg.. ik had namelijk gezegd dat ik geen telefoon bij hem ging kopen. Ook dat is niet zo netjes.

R.

S. promoveert volgende week. Dat is reden voor een feest en ik ben uitgenodigd. Helaas kan ik er niet bij zijn, want ik ga volgende week naar Kraków. Dat laatste zeg ik er alleen voor mezelf bij. Ik heb er nogal veel zin in.

Hoe kan het dat ik steeds als er nieuws is over de Pakistaanse ex-premier Bhutto, ik moet denken aan een gorilla?

“Huisarrest Bhutto opgeheven”

Laat die aap toch buiten lopen, denk ik dan. Apart.

M. kijkt tv en ik klik langs weblogs, e-mail en nieuws. Van de ene weblog door naar de andere. Een schrijver met een korte biografie in de marge van website. Studeerde daar en in dit en dat buitenland. Schreef blabla en werd gepubliceerd in dit en dat.

Stel dat ik ook zo’n biografie wil, hoe doe je dat? Nergens staat hoe lang de schrijver heeft gestudeerd in genoemde plaatsen. En reizen, reizen.. geldt tien weken in de bus met Baobab dan ook?

Vast wel.

Robtheblob studeerde in Leiden (twee maanden), Groningen (jaaaren, maar niet pers? effectief) en Amsterdam (ingeschreven), in Lissabon (drie maanden) en Krak?w (vijf maanden). Hij reisde door Oost-Europa (vakantie na vakantie), Noord-Afrika (tien dagen Marokko) en de Verenigde Staten (twaalf dagen!).

Ik kom bijna in de stemming om ergens op te solliciteren. Maar eerst M. vragen om Nick & Simon weg te zappen.

Ik ontvang de nieuwsbrief van about:blank, e-zine voor webloggers. Lang niet altijd las ik about:blank als er weer een nieuwe uit was.

Maar.

U moet dat zeker wel doen. Want ik schreef er een stukje in. Love can?t change what?s wrong in the world. But it?s a start.

Met groet,

uw redactielid : )