sinds 2002!

Een man zat, sloot zijn ogen, zuchtte diep en dacht. Hij bedacht een laagje, een flinterdun vliesje, onzichtbaar, en trok het aan. Daarna, constateerde hij tevreden, gleed de wereld, rakelings langs hem heen.

Met zijn ogen gesloten, merkte hij niets meer. En blind voor alles dat niet hemzelf was, zat hij daar maar. Hij veinsde dat hij leefde, maar wist wel beter. Hij was er niet echt.

Hij dacht aan wat hij wilde en wat hij moest. Wat hij wilde weten, waar antwoorden waren. De man dacht zich de winter door en opende pas zijn ogen, toen de lente tetterend op zijn schouders tikte.

Ja, ik kom, en hij ontdeed zich van zijn vlies. Zonder antwoorden, zelfs bijna zonder vragen, stond hij op en liep verder. De man was voorlopig wel weer gerustgesteld door de gedachte, dat schijnbaar, alles echt berust op een wilde gok.

Heel soms, als je echt de geest krijgt, dansen je vingers over het toetsenbord en staat er zomaar, voor je het door hebt, een verhaaltje. Je leest terug en denkt.. "Mooi. Klaar." Ik voel me dan altijd een beetje Yann Tierssen achter de piano, die Comptine d'un autre ?t? speelt. Maar dat is maar heel, heel soms, bij mij.

Veel vaker is de geest nergens. Kun je ongestoord minutenlang kijken naar.. nou.. een glimmend kale meneer met dikke zilveren oorring, zongebruinde huid en een oppermachtige, vooruitstekende bierbuik, bijvoorbeeld. Op perron twee van station Assen. Een Buik. Een Balg. Een Ouderwetsche Pens! Die boven een kaki driekwart broek, welhaast leek te zweven in een wit shirt.

Een wit T-shirt dat zo strak om zijn buik zat, dat je je afvraagt wat er zal gebeuren als het shirt 's avonds uitgaat. Kletst al dat vet dan vrolijk tegen zijn bovenbenen? Is de rek voorgoed uit het T-shirt en blijft 'ie gewoon staan? Is de enorme lap vel ge?rriteerd geraakt door het geschuif van het shirt in de kleffe hitte van vrijmarkten, voor podia met tweederangs artiesten? Hoe gedraagt een Buik zich, als je hem loslaat in de vrije natuur?

Dan vraag je je dat allemaal af en ben je blij dat hij op het perron staat en jij in een vertrekkende trein zit. Want de meneer lijkt mensen die minutenlang naar zijn buik staren helemaal niet aardig te vinden. "Niemand staart naar mijn navel als ik het niet ben!" Zo keek hij. Of zouden dikbuikigen altijd zo donker kijken? Als je wegrijdt zwaai je voor de zekerheid maar even. Naar de vrolijke buik, niet naar de norse meneer.
"Daaag Buik.. veel plezier vanavond!"
En voorzichtig begin je te typen: "Heel soms, als je echt de geest krijgt.."

Gisteren deed ik iets waarvan ik dacht het mooier zou zijn. De permalinks van artikelen laten veranderen in iets als robtheblob.nl/.../01/05/2004/... Kostte maar ??n keer klikken en leek me functioneel daarbij.

Toen deed de commentaarfunctie het niet, zag ik vanmiddag.

Ik dacht en dacht en dacht nog een beetje meer. Zonet, na het baantje, dus ik had nog niet zoveel gedacht vandaag, alleen gedaan. En na tien minuten denken herinnerde ik me de permalink en veranderde het terug.

Nu doet de commentaarfunctie weer waar zij goed in is. Dat Pivot is zo moeilijk nog niet.

Als u straks op 'hier' klikt, dan komt u uit bij robtheblob.nl/gebulderindex.php. Of iets wat daar heel erg op lijkt. Dat is natuurlijk een url van niks. Maar dat geeft niet, want ik plak hier ergens toch een link. Ik schat u wel zo nieuwsgierig in dat u vanzelf klikt, maar voor wie eerst wil weten wat daar is, er is daar een verhaaltje. Ofzo. Ik weet het eigenlijk nog niet precies.

Toen ik nog daar was (over lange url's gesproken), schreef ik eens over iemand die een vriendinnetje afhaalde. (Er stond 'ik', maar dat zegt natuurlijk niets. Echt niet. Heus.) De volgende dag dacht ik: "Nou. Leuk. Ik doe nog een post, bij wijze van vervolg." De dag erna was het vaatje leeg. Langzaam liep het weer vol. Maar dat leek me zo ingewikkeld, met verwijzingen en links, dat ik het er maar bij liet.

Maar nu, hier, bij robtheblob.nl, kopieert en plakt zelfs iemand als ik binnen een paar uur een nieuwe pagina bij elkaar. Ik verbaasde mezelf, toen er gisteren ineens een /gebulderindex.php was. Werkend! Dat 'index' hoort eigenlijk niet, maar ach.. whocaresikniet. En als u wel, dan zijn tips meer dan welkom. De Deense connectie durf ik voorlopig niet meer lastig te vallen, dus het is de enige mogelijkheid.

Hier dus. Waar ik geen regelmaat beloof. Misschien houdt het na vier stukjes wel op. De eerste twee zullen u wellicht bekend voorkomen..

"Zeg.. wil je nog wat drinken..?"
"Mm..? Ja.. zal ik anders halen?"
"Ja.. mag.. doe maar."
"Wat wil je?"
"Zelfde."
"Sap?"
"Mja.. 's goed.."

Traag reikt mijn hand naar achteren, grijpt de rugleuning, trekt die op. Vanuit bijna horizontale positie zit ik iets op. Ik knipper mijn ogen open en controleer de lucht op wolken. Dit is een prettige dag. Het is tien meter lopen van de tuinstoel naar de koelkast. Tien keer een meter..

Er is meer dan kommer. Er is de trein. De late trein van Den Haag naar Groningen. Vertrokken met een kop koffie, om daarna langzaam weg te glijden in een hei?ge roes. Tegen middernacht hoor ik Stabat mater dolorosa boven het zoeven van de trein uit. Duister houdt de buitenwereld weg van de muziek. Mmm.. Voor even is er niets dan het zoeven en het zingen. Er is veel meer dan kommer.

Het lukt al nooit zo goed. En af en toe helemaal niet. Als mijn lijf moe is en hoofd ook niet meer wil, dan wil ik er niet mee geconfronteerd worden. Ik wil niets horen. Want ik loop door en dat gaat. Maar er zit een blaartje dat maar niet weg wil. Daar moet je geen vinger op leggen. Zoutig zweet doet zeer.

Ik wil helemaal niet horen dat ze met een vriendin in de danskroeg was en toevallig weer iemand tegenkwam. Dat is onze kroeg. Ik wil niet horen dat ze zo leuk praatten. Ga weg van ons tafeltje. Ik wil niet horen dat hij laatst weer in de stad was. Niet lopen op ons plein. Ik wil dat allemaal niet horen. Ik verontschuldig me. Ik meld me af. Ik zet de computer uit en leg mezelf in bed. Morgen loop ik weer door. Nu niet meer aan mijn blaar zitten.