sinds 2002!

Embedden lukt me niet, maar hier is een link naar de de live-stream van de Dutch Bloggies 2008. Het wordt vast memorabel.

Ik fietste met een omweg naar huis. In de winkel waar vroeger alleen koelkasten werden verkocht, staan nu ook meubelen. Dure merken, maar ook goedkopere imitaties. Ik zoek nog iets waar een televisie op kan staan.

Ik reed de Oude Boteringestraat in en via de Muurstraat, Visserstraat, Vishoek naar het winkeltje. Het was kwart voor zes. De straten liggen direct achter de Noorderhaven. Achter de ramen staan door de bank genomen nogal dikke donkere vrouwen. Te wachten op klandizie.

Het motregende.

Uit één van de peeskamers kwam een meneer. Ik schatte hem rond de 35. Hij droeg een spijkerbroek en sneakers. De meneer keek links en naar rechts en stapte op zijn fiets. Een omafiets met achterop een kinderzitje. Aan het stuur hing een rugtas. Hij zag er gehaast uit, misschien ging de crèche bijna dicht.

De winkel is geopend van elf uur tot half zes. Door het raam zag ik achterin een wit tafeltje staan. Precies wat ik zoek. Morgen doe ik weer een poging.

De inschatting was dat de vergadering een lange zit zou worden. Een lange zit van een uur. Ik wilde iets meenemen. Tekst om te lezen, een tekening om te bekijken, een schema om aan te vullen of iets anders om mijn minimale inbreng te compenseren.

Ik kon niet goed kiezen en werd bovendien gebeld. Met een lange, maar niet heel moeilijke tekst in mijn aantekeningenblok liep ik naar de vergaderzaal. Slechts twee minuten te laat, maar de enige vrije zitplaats was naast de voorzitter.

Dat is geen strategische plaats voor een vergadering met minimale inbreng.

De nieuwe about:blank is uit! Gaat heen en lees (vooral mijn stuk uiteraard, ahum).

In Westvleteren (Vlaanderen) staat een klooster. Er leven monniken, Cisterciënzers. Ze bidden zeven keer per dag, werken aan het klooster, aan hun eigen geestelijke welzijn en in de bierbrouwerij.

Het bier van de monniken is te koop. En ik vermoed dat het tamelijk populair is:

"Hoe het bier reserveren?

1. U belt naar de biertelefoon (070/21.00.45 - België / (+32)70/21.00.45 - buitenland) om te vernemen wanneer, hoeveel en welk bier er kan gereserveerd worden.
2. U belt terug op het aangegeven tijdstip.
3. Met de telefonist maakt u een afspraak (datum en uur) en geeft u de nummerplaat door van de wagen die de bestelling komt ophalen.

Om zoveel mogelijk klanten te kunnen bereiken wordt er, binnen dezelfde kalendermaand, slechts één bestelling per wagen én per oproepnummer toegelaten."

Dat kàn niet zomaar bier zijn.

Morgen vertrek ik naar Den Haag. Terwijl ik pas twee uur terug ben van een weekend in hartje Drenthe. Ik bof maar. Normaal gesproken slapen we in Den Haag bij familie of vrienden. Maar het zou zomaar kunnen dat we morgen in een hotel moeten slapen. Of een pension of bed and breakfast. Het liefst zou ik hier slapen, maar voor Des Indes heb ik geen geld.

Ik heb wel geld voor een nachtje in een middelmatig hotel, strategisch gelegen langs een snelweg. Of op een ideale locatie ten opzichte van de boulevard van Scheveningen. Nee, dank u. Liever dan af te dalen naar een prijscategorie die ik kan dragen, stap ik vanaf daar zijwaarts naar particuliere logies.

Een pension, bijvoorbeeld. Voor het ultieme pension gaat u best naar Katwijk aan Zee. En in Katwijk aan Zee is dit misschien wel de beste plek. Hotel Pension Het Anker. Direct gelegen aan de fabuleuze boulevard van Katwijk. Ik adviseer deze kamer, vanwege de uiterst efficiënte omgang met de beschikbare ruimte. En als u goed kijkt, ziet u de zee.

Toch te klein? Dan B&B Scheveningen.

"Heeft u wat te vieren? Voor €12,50 zetten wij naar wens een flesje champagne (methode), een fles witte of rode wijn en fruit op de kamer. Op het bed strooien we rozenblaadjes en staan er op diverse plaatsen waxinelichtjes klaar om een romantische sfeer te creëren. Op de balkonkamer staan de lichtjes rond het bad."

Dat wordt voor twaalf euro vijftig extra potdikkie een romantisch samenzijn in Den Haag. Of we het willen of niet. Er staan tenslotte op diverse plaatsen waxinelichten.

Ik ken iemand niet. Het was vast een man, hij zat in de trein. Keek om zich heen en dacht, wat zie ik toch voor dingen om me heen?De helft van de mensen in de coupé heeft ze, de andere helft niet. Of misschien een beetje, maar dan zijn ze verder dik. In opperste verwarring stapte hij uit en liep naar het kantoor. Haalde een kop koffie, ging naar een vergadering en daarna.. daarna had hij een kwartier voor zichzelf en dacht opeens: Oh ja.. Hij typte in de google-zoekbalk: "tieten in de trein".

Merkwaardig genoeg kwam hij terecht op robtheblob.nl. Een onschuldig weblog dat zich nooit tot zelden bezighoudt met onderwerpen als "tieten in de trein". Hij vond niet wat hij zocht, maar stond maar mooi in de referrerlijst.

Robtheblob op zijn beurt, slingerde op een loze vrijdagochtend de computer aan. Espresso naast het toetsenbord, glaasje jus naast de muis. Het laatste stukje op zijn weblog dateerde van drie dagen geleden. Tussen het laatste en het op-één-na-laatste stukje gaapte een nog veel groter gat. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Iedere dag een stukje zou het mooiste zijn, maar als dat niet lukt toch zeker niet eens per week.

Hij klikte wat rond. Hier en hier en later nog hier. Maar een stukje kwam niet opborrelen. Tot hij in zijn referrerlijst opeens een tamelijk vreemde hit zag. "Tieten in de trein". Misschien was het de espresso die begon te werken, want hoewel hij zich normaalgesproken nooit of zelden bezighoudt met onderwerpen als "tieten in de trein", borrelde er opeens iets op.

Een stukje!

En hij begon te typen: "Ik ken iemand niet."

We zitten na afloop van de voorstelling in het Theatercafé van de Stadsschouwburg. Tjitske Jansen, Joke van Leeuwen, Herman Franke, Jan Mulder, Remco Campert en Hugo Matthysen, Tine Embrechts en Karlijn Sileghem werden aan elkaar gepraat door Thom Hoffman.
En toch zat de zaal niet vol.

Naast ons zit Thom Hoffman. Een vrouw met een oude Japanse moeder is voor hem naar de voorstelling gekomen. Ze praten bij, Thom en de vrouw. De moeder zit te wachten tot ze hem een cadeau kan overhandigen. Thom is heel voorkomend is zijn linnen pak. Remco Campert loopt het café binnen. Hij schuifelt een beetje. Ik weet niet hoe oud hij werkelijk is, maar hij oogt niet bepaald fris en jong.

Bij de bar staat een groot deel van de rest. Ze drinken en lachen en bekenden en mensen die graag kennis zouden willen maken, hangen om de groep artiesten. Jan Mulder speelt dichtbij huis. Een oudere dame staat ruim in de make-up bij de tafel naast ons klaar om hem te verwelkomen. Ze stelt hem voor aan de rest van haar tafel en Jan maakt een praatje. Ze hebben bij elkaar op school gezeten of kennen elkaar uit het dorp.

Jan Mulder voegt zich bij de groep aan bar.
"We gaan de stad in!"
Juist op het moment dat ik nog twee rode wijn bestel. Ik mocht er langs van Johanna. Ik raad aan om naar Het Land van Belofte te gaan. Omdat iemand Benzinebar riep en ik dat dan ook wel toepasselijk vond. Uiteindelijk wordt het de Wolthoorn. Officieel het beste café van Nederland.

Wij gaan niet, want het is raar om zomaar een groep vreemden achterna te gaan. Hoewel we er normaal wel komen. Vaker dan de mensen van Saint Amour in ieder geval. Maar nu mag het niet. We zwaaien Jan en Thom en Tine en Hugo uit zonder dat ze het zien. Thom heeft een cilindervormig verpakking in zijn handen.

Jan Mulder gaat voor, de opstap omhoog. Op de drempel van het Theatercafé naar de foyer draait hij zich om: "Wie brengt Remco naar het hotel?"