sinds 2002!

Op mijn middelbare school zat vroeger een jongen, tandartszoon. Hij wist toen al dat hij zijn vader op zou volgen. Als tandarts, maar ook als notabele in het dorp, waarschijnlijk. Hij droeg in ieder geval alvast schoenen met kleine gaatjes, een rode of blauwe pantalon en altijd een blouse met een wollen trui. Zomer of winter. Nou vooruit, hartje zomer deed hij zijn trui uit.

Het mooiste aan de tandartszoon was zijn accent. Drents, maar bekakt. Keurig maakte hij van iedere 'r' een soort 'j', om vervolgens alle 'n'-en in te slikk'n. Oh, onnodig om te vermelden dat over de blouse altijd een blozende onderkin hing.

Later, na de middelbare school, kwam ik hem nog eenmaal tegen. Niets veranderd, of het moest al in omvang zijn geweest. Zelfde accent, nieuwe schoenen, maar dezelfde gaatjes. Hij studeerde tandheelkunde.

Het lijkt me leuk om hem nog eens tegen het lijf te lopen. Waarschijnlijk is hij tandarts,maar ik heb er al één. Heel misschien doet hij wel iets anders. ZOu het niet leuk zijn als ik hem tegenkom, abseilend van een rots in de Ardennen? Omdat hij instructeur is geworden. Nah, dat gebeurt vast niet. Ik heb lichte hoogtevrees.

Je hoeft niet over te stappen als je vanaf Amsterdam ZUid de intercity naar Groningen neemt. De reis duurt tweeënhalf uur. Maar dat kan zo voorbij zijn als je eenmaal op weg bent en je hebt wat te lezen, vertelde I. Ze is studie-adviseur en helpt me weer op weg naar een masterdiploma.

Ik zit in de trein met een boek op schoot. De ondertitel luidt 'Case studies in urban reinvention'.

Links van me zit een mevrouw te lezen. Ze heeft kort, grijs haar en is net begonnen in Khaled Hosseini. Haar reis duurt misschien niet eens lang genoeg. Achter me zit een Antilliaans gezin. Ze bezetten de halve coupé met hun conversatie. De andere helft van de coupé wordt gevuld met gekrijs van drie blonde kindjes.

"Singapore - Londen! Londen - Amsterdam! Amsterdam - ..."
- "Zwolle. En doe nu maar even rustig."

Maar ze doen helemaal niet rustig. Ze doen tikkertje in het middenpad en klimmen bij hun moeders op schoot en en er weer af. Ze schreeuwen alleen maar tegen elkaar.

"Samen-spelen-samen-delen! Samen-spelen-samen-delen!"

Om elkaar vervolgens op het hoofd te timmeren, omdat de één niet twee keer achter elkaar een kaart mag opleggen. Waarna de ander begint te huilen. De een wordt toegesnauwd door een ouder en de derde ook maar begint te huilen. Samen spelen, samen delen. De mevrouw met Khaled leest onverstoorbaar door. Ik bewonder haar -of Khaled.

In Zwolle stapt het blonde gezin uit en ook het Antilliaanse. Ik sla mijn boek open. Nog een uur te gaan, ik ben eindelijk op weg.

F. heeft een nieuw huis. Hij gaat samenwonen. Ik hielp hem met het schilderen van de trap en het schilderen van een plafond. Volgende week gaan ze verhuizen.

Hij woont in Leeuwarden. Ik weet niet precies in welke buurt, maar het is niet ver van een Albert Heijn XL. Een Albert Heijn XL met een xs-parkeerterrein. Dat is niet praktisch, zo zag ik na het schilderen, afgelopen zaterdag. Auto's reden rondjes op het parkeerterrein, de bestuurders hoopten op een vrij plekje. Het voordeel lijkt me dat het lekker rustig is op zaterdag in de Albert Heijn XL.

Vlak achter de Albert Heijn XL in Leeuwarden ligt de wijk Wielenpôlle. Een probleemwijk. Ella Vogelaar gaat daar vast wat aan doen. Ik kan me niet voorstellen dat er geen geld vloeit naar Leeuwarden om van deze wijk een prachtwijk te maken.

De mensen uit Wielenpôlle hebben alvast een voorschot genomen op al het geld dat hun kant op komt. Hele straten baden in kitscherige kerstverlichting. Kerstmannen, arresleeën, lichtslangen, knipperende kerstklokken. En we noemen het kerstdorp. In ruil voor een vrijwillige bijdrage aan het Kankerfonds mag je een rondje door de buurt rijden. Mocht je enthousiast zijn, is er zelfs een kerstsingle te koop.

F. woont niet in Wielenpôlle. Gelukkig maar, ze hebben nog geen gordijnen.

Arm konijn..

* K L I K *

: )

(via)

Op de plek waar eerst het minimuseum zat, is nu een Coffee United gevestigd. Het is een regelrechte kloon van Starbucks. En het mooie is dat Starbucks een Amerikaanse interpretatie is van de Europese cafécultuur.

Aan de doorgaande fiets- en looproute van station naar stad moet het vast gemakkelijk zijn een koffiebar te beginnen. Na nog geen twee weken na opening loopt de zaak schijnbaar vanzelf vol. Ik heb me laten vertellen dat jaarlijks drie miljoen voetgangers de ingang van de Coffee United zullen passeren. Drie miljoen. Hoe groot zou dan het percentage mensen moeten zijn dat binnenloopt, om de uitspanning rendabel te moeten laten zijn?

Ikzelf, ondertussen, doe mijn best een succes van gelegenheid te maken. In de krappe twee weken was ik er al drie keer. U zou dat ook eens moeten proberen, bent u in Groningen.

Sinds ik heb gehoord dat je lichaam vraagt om een langzamer tempo als de dagen bijna op hun kortst zijn, ben ik heel moe. Opeens. Dus zeg ik tegen mezelf dat mijn lichaam geen klein kind meer is en zich niet moet aanstellen.

Vanochtend was ik bij de fysiotherapeut. Hij vertelde me dat ik normaal moet proberen te lopen. Ik slinger mijn linkerbeen buitenom naar voren om gedoe met de achillespees te compenseren. Normaal lopen doet vooralsnog doet zeer. Zolang dat ophoudt, zodra ik ophoud met lopen, mag dat. Zo niet, doe ik beter rustig aan.

"Je moet luisteren naar je lichaam."

Ik leer luisteren naar mijn lichaam. Ik leer lopen, zoals een klein kind. Ik luister naar het jengelende kind in mijn lichaam. Ik ga vroeg naar bed. Morgen.

Zo. Klaar met de nieuwe lay-out. Hoop ik, tenminste. Genoeg geprutst, geen frustraties meer. Jeuj. Als u nu op comments klikt, krijgt u als het goed zelfs dan een fatsoenlijke lay-out. Verder strekken mijn kunsten niet, maar ik ben tevreden. En dat lijkt me voldoende voor een ego-document : )

Een meisje dat precies weet hoe het moet, vraagt me of ik dessertwijn wil bij mijn ijs. Bij de maïssoep schonk ze witte wijn en bij de tournedos met spinazietaartje rode. Op mijn bord ligt een klein bananencakeje, een nog kleiner chocoladedingetje en een hoorntje van witte chocola en bevroren kersenmousse, gevuld met rodevruchtenijs.

Waarom niet?

Ik draai met mijn glas om te zien of de wijn viscoos is. Een ober serveerde ooit een dessertwijn en vertelde er bij, om te laten dat hij wist hoe het hoorde: "Meneer, de wijn komt u wellicht wat viscoos voor. Dat hoort ook zo, het is tenslotte een dessertwijn."

Mijn wijn is ook een beetje viscoos.

Het eten heeft tot nu toe uitstekend gesmaakt. Mijn tafelgenoten roddelen over mannen met bekende achternamen. Althans, voor wie is ingevoerd in de bouwwereld. De directeur van het ene grote bouwbedrijf is na de fusie met het nog grotere bouwbedrijf helemaal de weg kwijt. Het is maar goed dat hij naar een derde concurrerende partij is overgestapt.

"Hij was toe aan iets nieuws. Hij paste daar niet meer."

Ik, overigens, ben helemaal niet ingevoerd in de bouwwereld. Dat wil zeggen: nauwelijks. Mijn beeld was altijd, dikke mannen in dure pakken met auto's die snel gaan, omdat ze dat zelf niet meer kunnen. Maar niemand draagt een heel pak. En echt dik zijn ze ook niet.

Op de achtergrond hoor ik gejuich. De spelers komen het veld op voor de warming-up. De wedstrijd schijnt te gaan om de titel 'Trots van het Noorden'. Ik vraag me af hoeveel spelers het weten. In het team van de bezoekers speelt een Noor, een speler uit Sierra Leone, één uit Wit-Rusland, een Uruguayaan en een Zweed. Bij de thuisclub speelt één Fries. Dat vertelde de keeperstrainer ons tijdens de wedstrijdanalyse.

"Zij hebben het derbygevoel niet."

Al voordat de maïssoep werd geserveerd, heb ik mensen op de tribunes zien zitten. Dikke jassen aan, sjaals van de thuisclub omgeknoopt. Vanaf ons terras kun je dat allemaal heel goed zien. Mijn buurman vertelde me dat het waarschijnlijk seizoenskaarthouders zijn en dat het voor hen iedere twee weken een uitje is om naar het stadion te gaan. Iedere thuiswedstrijd komen ze dezelfde mensen tegen. Zij hebben het derbygevoel waarschijnlijk wel.

Juist als de spelers het veld op komen, nemen wij plaats in de leren klapstoelen op ons terras. Aan de hand van iedere speler loopt een kindje. Ik ben doezelig. Misschien was de dessertwijn wat overdreven.