sinds 2002!

De opkomst was hoog, zei de organisatie. In een zaaltje van het Museum voor Communicatie in Den Haag stonden een handvol handenvol webloggers bij elkaar. "Dag. Ik ben Sjoerd. Van dingespuntennel." Webloggers heten natuurlijk ook gewoon Sjoerd. Ik hoorde twee mensen praten over servers en ruimte en "hoe draait jouw php?". Ik bedacht me dat ik geen idee had hoe mijn eigen php draait. Draait hier ?berhaupt php? En zou dat dan wel een beetje lekker draaien?

Er sprak een jongen van BNN, die voor aanvang van zijn praatje bekende zenuwachtig te zijn. Hij zag opeens heel veel mensen in een zaal, die normaal gesproken aan de andere kant van het scherm zaten. Onzichtbaar. "Ik ben een computernerd," zo verklaarde hij. Een computernerd van BNN in de echte wereld, die een aanmoedigingsprijs uitreikte. Aan een schuchtere Frankie. Goes, geloof ik.

De Dutch Bloggies, want ik was toch in Den Haag. En A. ging. Samen met de andere A. Ik zag Walter. Hij is heel groot, net als op de foto. Maar hij klinkt veel kleiner, als hij lief doet tegen zijn vriendin. Ik zag Retecool, die nogal cameraschuw schijnt te zijn. Ik herkende meteen 10e, die ongeveer een life-photolog heeft. En ik zat even naast Bob, die pivot heeft bedacht. Ofzo.

Gisteren was overigens het vrijgezellenfeest van mijn jongere broer. Met heel veel alcohol en mooie verhalen. Over vroeger, toen hij nog wild deed. Dat was belangrijker, raar is dat. Het vervormt de blik, zo'n weblog.

Mijn eigen domein, iedere dag een post. Ik ben net een echte weblogger. Of w?s ik net een echte weblogger? Ik heb mijn eigen domein, doe iedere dag een postje, net als nog een heleboel anderen. Maar wie zijn dat allemaal?

Ik heb geen idee, behalve van ??n. Ze kan heel lekkere toetjes maken met haar blote handen. Die doet ze in de oven en hoopt dat ze gloeiend heet in een synthetische tas kunnen. Dan springt ze op haar fiets en rijdt een stukje. Ik haast me ondertussen en kom er achter dat ik dingen vergeet. Voor de geitenkaas enzo.

Dat was gisteren. Met Alexandra. We aten wat en dronken wat en een mislukte drukke dag kwam tot rust. We praatten over dingen. En ook over zaken, zoals ik van iemand leerde te zeggen. Zijpaden werden hoofdwegen. Die je vervolgens met moeite terug bewandelde naar waar je afsloeg. "Maar die witte bonen in tomatensaus dus.."

Na een aangename avond met rabarber, pasta, werkweken van 2x1 uur, weekenden van vier dagen, Asta, Canada, huismussen, Polen, Zoetermeer en zand tussen je tenen, doe ik weer gewoon een post. Stiekem vind ik het voor herhaling vatbaar, maar dat schijnt ongeluk te brengen. Ben ik nu een echte weblogger?

Met een gangetje van hooguit zeventig kilometer per uur rijdt de trein ergens voorbij Buitenpost. Kalm. Ik zit in de sneltrein van Groningen naar Leeuwarden. Op weg naar F., die daar een nieuwe kamer heeft.

Een statige, maar vermoeide meneer met grijs haar heeft zijn lange regenjas opengeritst en kijkt links en rechts uit het raam. Hij draagt een grijs, wollen pak, een zijden sjaal, een lichtblauw overhemd. Zijn stropdas blijft onzichtbaar, maar het zou me niet verbazen als die volmaakt matcht met zijn beige sokken. Mocht zoiets gewoonte zijn. Hij draagt bruine schoenen.

In Buitenpost sprak hij even. Met een stem die collegezalen vult tot aan de achterste banken. Hij richtte zich tot het groepje scholieren op de banken aan de andere kant van het gangpad. Mijn kant van het gangpad.
"Buitenpost, is dat Groningen of Friesland?"
"Wat zegt u?"
Het bankje schrok op en rekte tijd.
Hij herhaalde zijn vraag.
"Tja.. dat zou ik eigenlijk niet weten, meneer. Ik denk Friesland, maar ik weet het niet zeker hoor. Maar volgens mij Friesland."
"Ik was gewoon nieuwsgierig hoor," lacht de man, "het is geen overhoring."

De meneer kijkt links en rechts uit het raam en ik kijk met hem mee. We passeren Zwaagwesteinde, een jachthaventje en een caravanopslag. Dit is definitief Friesland. Ik kijk met de meneer mee, maar zie slechts een fractie van wat hij ziet. Zit hij daar nu te mijmeren? De trein loopt station Leeuwarden binnen en de meneer stapt uit. Hij loopt moeizaam naar een informatiebord en kijkt verbaasd, nee verdwaasd, om zich heen. Hij herkent niets meer van zijn oude liefde. Hij voelt zich ontheemd. Leeuwarden is hem ontnomen.

F. is er nog niet, want ik blijk een uur te vroeg. Ik waag ook een reisje naar Vroeger en open mijn ijsseizoen. Een Raket.
"Zeventig cent alstublieft."
Ik kijk verbaasd en kan me nog herinneren dat Raketten 50 cent kostten. Dat was een halve gulden, voor ingevroren ranja. En toen zat er nog chocola op het topje. Ik voel mee met de meneer.

Wij woonden vroeger in een huurhuis. Op de hoek van een rijtje van vier. De huizen zagen er allemaal zo'n beetje hetzelfde uit. Groots verbouwen was uit den boze, want het was tenslotte je eigen huis niet. Mijn ouders hielden niet van verbouwen, dat hadden ze unaniem besloten, vier linkerhanden op ??n buik. Het beviel, met het legertje sjofele woningbouwklusjesmannen achter de hand. Het beviel, maar het was ook wel wat vervelend. Je kon niet zoveel, terwijl je wel iets wilt.

Ik wilde ook wel wat, maar zat daar met twee linkerhanden. Waarschijnlijk iets genetisch. Wel gehoord van html, php, rss, css, ftp en templates, maar wat je ermee zou moeten..? Ik stond daar voor een gapend gat in de markt. En toen was daar Bob. En nu heb ik dit. Veel plezier. Mijn eerste verbouwingsproject heet "Blogrolling" en het moet op een aparte pagina. Zij helpt bij mijn eerste uitbreiding, veel leuker dan sjofele klusjesmannen. Een dakkapel met uitzicht over weblogland. Dat wat binnen mijn zicht ligt althans.

Ik zou graag een stukje schrijven waarin obscure dingen gebeuren. Een stukje waarin iets verschrikkelijks dreigt te gebeuren. Iets met een klein donker kroegje in een gore industriestad in Polen en mannen in leren parka's. Mannen die er allemaal uitzien als Oosteuropese worstelaars met dikke snorren of als Poetin.

En dat die tegen mij aan het schreeuwen waren, in hun industriestadaccent. En dat ik alleen verstond dat het over "rachunek" ging, de rekening. Mijn gezelschap zou dan zeggen dat ze al had gezegd dat we hier beter niet naar binnen hadden kunnen gaan. En met zijn twee?n zouden we dan met ons beginnerscursuspools proberen de mannen te zover te krijgen dat we weg mochten. Zonder dat we zouden hoeven te worstelen. Want ik kan helemaal niet worstelen. En mijn gezelschap ook niet.

Uiteindelijk zouden we dan maar tweehonderd zloty op de bar smijten en weglopen. Eenmaal buiten en de hoek om, zouden we het op een lopen zetten en met de eerste trein weer naar Krakow gaan. Waar mensen gewoon studeren en pas dan werkloos worden en waar je in een kroeg tenminste op een elegante manier wordt afgezet, als Westerse toerist.

Maar ja, ik was nooit in een duistere kroeg in een Poosle industriestad, ook niet met iemand van de talenschool. En dan daarbij, ik maak helemaal geen obscure dingen mee. Ik ga vandaag alleen maar naar de universiteitsbibliotheek en bespreek een studiekabinet. Een soort bezemkast met een stoel en een tafel. Wel donker hoor, maar nauwelijks obscuur.